Date Archives June 2006

Protestë kundër Zonës së Veçantë të Manastirit të Deçanit

 13 qershor 2006, Dojce Vele, Vendimi ekzekutiv 2005/5, parasheh një zonë të vecantë rreth Manastirit të Decanit me rreth 800 hektar në formë të një drejtkëndshi-tetë kilometra me një kilometër gjërësi, pa përjashtuar as pronat private. Kunder ketij aktvendimi Levizja Vetvendosje ka organizuar proteste ne Decan.

nshkrimi I vendimit ekzekutiv 2005/5 nga Përfaqsuesi Special i Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara në Kosovë, Soren Jesen Petersen, shkaktoi shqetësim te qytetarët e Kosovës. Vazhdimi I tij edhe për gjashtë muaj, nxiti protesta në Decan dhe më gjërë. Për këtë, kryeadminsitratori I Kosovës Petersen ka një sqarim:

“Projekte të këtij lloji, të cilat po bëhen në shumë zona të Kosovës nga qeveria dhe kryeministri, në Kosove dhe në botë, kanë si synim të vetëm mbrojtjen e pasurisë natyrore dhe të pasurive tjera, mbrojtjen e ambientit në mënyrë që të promovohet zhvillimi ekonomik”.

Vazhdimi I aktvendimit 2005/5 edhe për gjashtë muaj të tjerë, nxiti protesta në Decan dhe më gjërë. Fjala e kryeadminsitatorit Peteresen në debatin me qytetarët e Decanit lidhur me aktvendimin, u ndërpre me fishkëllima nga pjesëtar të Lëvizjes “Vetvendosje”-organizatore kryesore e këtyre protestave. Motoja e kësaj lëvizjeje është: “Vetvendosje për popullin e Kosovës si dhe ndryshime radikale shoqërore e politike, që do të mundësonin respektimin e të drejtave të njeriut për të gjithë në Kosovë”.

Albin Kurti:Me Zona te Vecanta synohet enklavizimi i Kosovës.

Për udhëheqësin e kësaj lëvizjeje Albin Kurtin, aktvendime të tilla janë të paapranueshme.“Në Decan po bëhet presedani. Me Manastirin e Decanit po na matet pulsi, se si do të sillen shqiptarët poqese bëhen zona të vecanta. Nëse ju kalon lehtë këtu, atëhere planifikojnë që të bëhet e njëjta edhe me 154 objekte fetare, që gjithsejt përbëjnë rreth 1000 kilometra katror apo 9 për qind të territorit të Kosovës”.

Përfaqesuesi I Manastirit të Decanit Sava Janjic për Deutche Welle-n thotë se :“Ne jemi kundër politizimit të kësaj pyetjeje. Ky aktvendim manastirin dhe zonat përreth tij I vë në një mbrojtje institucionale të UNMIK-ut, për të gjithë qytetarët e Kosovës. Pra, e tëra është bërë për arsye të mbrojtjes së manastirit të Decanit dhe ambientit të tij specifik kulturor, historik dhe natyror pa asnjë implikim politik”.

Decanasit: UNMIK punon me dy standarde!

 
Shaban Laha, banor I Decanit mendon ndryshe: “Unë mendoj se ky dokument i UNMIK-ut në essencë përmban gjëra të papranueshme! Zgjedhje është ajo që e pranon fëmija I shqiptarit, I serbit dhe I cdo minoriteti tjetër. Ky vendim mat me dy kut; për dikë-nënë e për dikë-njerkë! Njerkë bëhet për ata që historikisht e kanë ruajt këtë kishe. Dhe, të kerkosh liri të tepruar për dikënd ndërsa t’u mohosh atë të tjerëve, nuk është zgjidhje afatgjate.” 

Kryetari I Kuvendit Komunal të Decanit, z.Nazmi Selmanaj mendon se: “Mendoj se shumica e protestuesve nuk e kanë kuptuar vendimin e përfaqsuesit special, z.Petersen dhe pjesa dërmuese e tyre e kanë marrë vendimin si shpronësim nga pronat. Me vendimin e Petersenit vetëm ndalohet degradimi I asaj pasurie apo ndërtimi ilegal”.

“Caktimi I zonës së posacme në bazë të ketij vendimi, në asnjë mënyrë nuk I cenon të drejtat themelore të titullarëve të pronës, e cila dodhet në këtë zonë”- thuhet, në pikën e gjashtë të vendimit ekzekutiv 2005/5 nënshkruar nga Kryeadministratori Petersen, me 25 prill të vitit 2005.

Qeveria, UNMIK-u dhe KFOR-I duhet të garantojne shfrytëzimin e pronës private, ruajtjen e trashëgimisë kulturore, lirinë e lëvizjes, tolerancën fetare si dhe lirinë e të shprehurit- thote kryeministri Agim Qeku.

“Dhe, me rastin e manastirit të Decanit asnjë nuk bjen në kundërshtim me tjetrën”- nënvizon kryeminstri.

Manastiri i Decanit-trashegimi kulturore e decanasve

Pika e kontrollit të KFOR-it Italian, e vënë në rrugën që con në Gryken e Decanit përbri se cilës ndodhet edhe manastiri, vetëm pas shtatë vjetësh është larguar duke lejuar kështu lëvizjen e lirë për banorët e këtyre zonave.

” Si t’I mohohet qe shtatë vjet një shqiptari që gjysh, katragjysh dhe stërgjysh ia kanë punuar tokat përreth, shkuarja me fëmije te uji mineral, vizita te pishat e Decanit, të cilat janë pasuri dhe pothuaj I jep frymë popullit të Decanit?”-pyet Shaban Laha, banor I Decanit.

Manastiri I Decanit është objekti I vetëm në Kosovë të mbrojtur nga UNESKO-s si pasuri botërore. Perfaqësuesi I Manastirit të Decanit, Sava Janjic:

“Manastiri I Decanit është njëra ndër kishat më të ruajtura të shekujve të kaluar dhe këtë gjatë historisë e kanë ruajtur njerëzit vullnet mirë, serb e shqiptar. Kjo dëshmon më së miri se jeta e përbashkët është e mundur dhe se monumente të tilla duhet t’i shërbejnë afrimit të njerëzve dhe jo largimit”-mendon zëdhënësi i Manastirit të Decanit, Sava Janjic. Ndersa, kryeministri I Kosovës, Agim Qeku është opitimist për perspektivën e Decanit:

“ Kjo hapësirë do të ketë një pamje me të cilën do të mburremi dhe e cila do të jetë në katalogje turistike të Kosoves dhe botërore. Ndërsa ju, me qasjen pozitive dhe të qytetëruar ndaj manastirit të Decanit, po ia bëni një shërbim të madh Kosovës”.

Ajetë Beqiraj, DW

Gjurmëve të kompozitorit gjenial Ludvig Van Bethoven

Ludvig Van Bethoven
(Foto “Bethoven Haus”)
Ne muzeun “Bethoven Haus”, Bonn

10 qershor 2006,Radio Kosova & Zeri Ditor,  Shtëpia e Bethovenit është e përbërë nga dy shtëpi të stilit barok, të ndara që nga fillimi. Kur në vitin 1888, prona e shtëpisë së lindjes së tij u nxor në shitje duke iu kërcënuar kështu edhe rrënimi, 12 qytetarë vullnetmirë të Bonnit themeluan shoqatën “Bethoven-Haus” dhe I përvetsuan ato.  Ata, i restauruan që të dyja shtëpitë dhe I lidhën mes vete, që me këtë të ndërtonin një vend përkujtimi për kompozitorin e shquar. Ky muze është pronë e shoqatës, e cila posedon koleksionin më të madh privat të Bethovenit në gjithë botën.

Në muzeun “Bethoven Haus”në Bonn të Gjermanisë, përmes 150 mijë pjesëve të prezantuara mund të dokumentohet jeta dhe vepra e Bethovenit, por edhe shumëllojshmëria e botës së tij. Në njërën shtëpi, atëbotë jetonin muzikantët e orkestrës së Bonnit, çfarë Bonin e athershëm e bënte shumë të zhurmshëm. Ndërsa, në shtëpinë e pasme prindërit e Bethovenit u shpërngulën në vitin 1767.

“Nën këtë kulm modest Ludvig Van Bethoven pa dritën e jetës, si fëmijë I dytë I të shtatë fëmijëve të Johan dhe Maria Magdalena van Bethovenit. Data e saktë të lindjes së tij nuk dihet, por sipas shënimit në regjistrin e kishës së athershme Sant Remigius, data e saktë e pagëzimit është 17 dhjetori I vitit 1770”-thotë z.Gite Schatz, nga shoqata Bethoven Haus e cila na shpien përgjatë jetës së Bethovenit.

Mesuesi i pare i Bethovenit ishte i ati i tij

Bethoveni nuk u shkollua gjatë, sepse ai që në vegjëli mësoi të luante në shumë instrumente. Mësuesi I tij I parë ishte I ati, Johan Van Bethoven, atebotë, tenor në oborrin mbretror. Ndonëse jo i talentuar sa I ati Ludvig Van Bethoven-I vjetri, ai e kuptoi shumë shpejt se kishte nje fëmijë shumë të talentuar. Prandaj, nxiti talentin e Bethovenit të vogël. Që në moshën katër vjeçare filloi t’I mbante mësime në piano. Komponimet e para të Bethovenit vinë me 1782. Ato janë variacione për piano të nxitura prej mësuesit të shquar nga Bonni, Kristian Gotlob Neefe”-rrëfen Gite Schatz, nga Shoqata “Bethoven Haus”.

Paraqitja e tij e parë publike është koncerti i 26 marsit të vitit 1778, në Këln. Dyshohet se i ati I tij Johan Van Bethoven qëllimisht ia zvogëloi moshën në 6 vjet, që të tërhiqte vëmendjen më shumë. Ai u mundua që djalin e tij të talentuar ta prezantojë para publikut si fëmijë- mrekulli, siç ishte Moxarti. 


Bethoveni për shkak të shurdhimit duhej të komunikonte me bllok shënimesh…

“Porteti I pikturuar nga Josepf Karl Stieler, një adhurues I flaktë I Bethovenit është piktura më e bukur e kompozitorit-por jo më realja. Portreti më I hershëm që muzeu Bethoven Haus posedon është një  siluetë e vogël e Betovenit 16 vjeçar. Në këtë kohë, Bethoveni shkon në Vienë për të mësuar nga Moxarti. Fatkeqsisht, pas pak merr lajmin se nëna i është sëmurë rëndë nga tuberkulozi. Pas kthimit në Bonn, ajo edhe vdes bashkë me të bijën. Pas tragjedisë, babai I tij u dha pas alkoolit dhe e gjithë barra e familjes Bethovenit I ra mbi supe. Por, ai mbështetjen, këshillën dhe formimin shpirtror ia dedikon Helenës nga Breuningu, fëmijëve të së cilës iu jepte mësime në piano. Ajo ia ofroi gjithë dashurinë amërore dhe këtu ai ishte në familjen e tij. Dëshmi të shoqërisë së tyre të përjetshme janë kartolinat e shkëmbyera ndërmjet Betovenit dhe Eleonora Breuningut. Ndërsa, bashkëshorti I ardhshëm I Eleonorës, doktori Franz Gerhard Vegeler, bashkë me Ferdinand Ries, botoi “Kujtimet e rinisë së Bethovenit” (1838), e cila është edhe biografia e parë e kompozitorit-rrëfen Gite Schatz.

Pushtimi francez ndryshoi kahjen e jetes se Bethovenit

Në vitin 1792, Bethoveni largohet serish në Vienë, tashmë për të marrë mësime nga Hajdn. Shokët e tij me rastin e lamtumirës ia përgatitën një album familjar, në të cilin ia uruan dëshirat më të mira. Por, prekëse janë vargjet e të famshmit Ferdinand Graf Valdstein I cili ndër të tjera thotë:”…të dëshiroj Shpirtin e Moxartit në Duart e Hajdnit”. Valdstein ishte një bohem I shquar me një bibliotekist të veçantë – Kazanovën, I cili  kujtimet e tij të famshme I shkroi në kështjellën e tij. Valdstein e mbështeti shumë Bethovenin. Kompozitori  më vonë do t’ia kushtojë sonatën me titull “Sonata e Valdsteinit”.

 ” Bethoveni synonte t’I rikthehej  Bonnit-thotë z.Schatz. Mirëpo, pushtimi francez I Reinlandit (1794), çoi në shuarjen e mbretërisë. Ardhja e Napoleonit ndikoi edhe në shpërndarjen e orkestrës. Bethoveni, e admironte Napoleonin, idenë e republikaneve dhe dëshironte demokracinë. Mirëpo kur dëgjoi se Napoleoni e kurorëzoi veten mbret, u dëshpërua shumë. Kështu, simfoninë e tretë dedikuar Bonapartës e emëroi ‘Heroika’ dhe jo si deri atëherë, ‘Napoleon Bonaparta'”. 

Bethoveni në Vienë qëndroi më gjatë se mendonte. Ai, vendlindjen e tij-Bonin nuk e pa më kurrë!

Bethoveni nuk degjonte me duartrokitjet per komponimet e tij…

 “Bethovenit admironte Gëten, poashtu. Ai komponoi shumë tekste të Gëtes. Por, ai nuk e pranonte dhe gjithë çfarë tha për të ishte: “Bethoveni është një pianist I mirë, por jo më shumë!”-rrëfen Gite Schatz.

Bethoveni që në moshën 30 vjeçare, për herë të parë njofton shokun e tij Vegeler për vështirësitë në dëgjim. Prej këtu rezulton edhe vetmia e tij dhe izolimi. Dy vjet më vonë, ai shkroi të ashtuquajturin “Heiligerstadter testament”,(Testamenti  I qytetarëve të shenjt”) një letër dy vëllezërve më të rinj. Që nga viti 1818, Bethoveni duhej të komunikonte me bllok shënimesh, të cilat sot janë burime të rëndësishme për krijimtarinë e tij.

   “Mirëpo, përkundër faktit se ishte komplet I shurdhër, Bethoveni kurrë nuk humbi ndjenjën e mirë. Ai në këtë gjëndje komponoi edhe Simfoninë e Nëntë, duartrokitjet për të cilën s’mund t’I dëgjonte. Dhe, një mendim I tillë është shumë I dhimbshëm!”-rrëfen Z.Schatz, sipas së cilës, “Bethoveni ishte I dashuruar gjithë kohën”:
Kujt ia kushtoi Bethoveni të pavdekshmen “Für Elise”?

Autogrami per “Dashnoren e perjetshme”u deshifrua gabimisht “Për Elizën” 

 “Ai I shkruante nxënësit të tij Ferndinand Reis se dëshironte të martohej. Por, të zgjedhurat e tij ishin ose nga familje fisnike, ose pothuaj gjithnjë të martuara. Dhe, Bethoveni nuk ishte I fisnkiëruar. Prandaj ishte e pamundur martesa. Josefine Brunsvikun desh ta martonte. Gjulieta Giokardit- një zonje të bukur italiane,  ia dedikoi edhe “Moonlight Sonate-n”. Pas vdekjes së tij, në tavolinën e shkrimit gjenden dy miniatura me portrete zonjash dhe një letër dashurie, me mbishkrimin “Dashnores së pavdekshme”. Por, edhe pse janë bërë filma e libra të bukur, identiteti I kësaj zonje edhe sot e kësaj dite ka mbetur mister. Betoveni fshehtësinë e tij e mori me vete në varr!”

Bethoveni ia kushtoi këtë pjesë  të bijës së doktorit të tij, Tereza Malfatit të cilën deshi ta martonte. Por kopjuesit autogramin “Për Terezën” e deshifruan gabimisht “Për Elizën”. Por, është e sigurt se Elizë në jetën e Bethovenit s’ekzistoi kurrë”.”Ky është keqkuptimi më I madh në botë!-thotë Gite Schatz, ciceron e muzeut te Bethovenit,ne Bonn.

 Ludvig Van Bethoveni vdiç me 26 mars të vitit 1827 në apartamentin e tij në “Schëarzpanierhaus”, në Vienë. Se sa I famshëm dhe I promovuar ishte Bethoveni gjatë jetës se tij, dëshmon akuarelli I Franz Stoberit, I cili prezanton funeralin e tij(28 mars 1827), ku morën pjesë 20.000 njerëz.

Ajete Beqiraj-Radio Kosova(audio)/Zeri Ditor(shtyp))

Gjurmëve të kompozitorit gjenial Ludvig Van Bethoven

Ludvig Van Bethoven
Ne muzeun”Bethoven Haus”,ne Bonn

10 qershor 2006,Radio Kosova & Zeri Ditor,  Shtëpia e Bethovenit është e përbërë nga dy shtëpi të stilit barok, të ndara që nga fillimi. Kur në vitin 1888, prona e shtëpisë së lindjes së tij u nxor në shitje duke iu kërcënuar kështu edhe rrënimi, 12 qytetarë vullnetmirë të Bonnit themeluan shoqatën “Bethoven-Haus” dhe I përvetsuan ato.  Ata, i restauruan që të dyja shtëpitë dhe I lidhën mes vete, që me këtë të ndërtonin një vend përkujtimi për kompozitorin e shquar. Ky muze është pronë e shoqatës, e cila posedon koleksionin më të madh privat të Bethovenit në gjithë botën.

Në muzeun “Bethoven Haus”në Bonn të Gjermanisë, përmes 150 mijë pjesëve të prezantuara mund të dokumentohet jeta dhe vepra e Bethovenit, por edhe shumëllojshmëria e botës së tij. Në njërën shtëpi, atëbotë jetonin muzikantët e orkestrës së Bonnit, çfarë Bonin e athershëm e bënte shumë të zhurmshëm. Ndërsa, në shtëpinë e pasme prindërit e Bethovenit u shpërngulën në vitin 1767.

“Nën këtë kulm modest Ludvig Van Bethoven pa dritën e jetës, si fëmijë I dytë I të shtatë fëmijëve të Johan dhe Maria Magdalena van Bethovenit. Data e saktë të lindjes së tij nuk dihet, por sipas shënimit në regjistrin e kishës së athershme Sant Remigius, data e saktë e pagëzimit është 17 dhjetori I vitit 1770”-thotë z.Gite Schatz, nga shoqata Bethoven Haus e cila na shpien përgjatë jetës së Bethovenit.

Mesuesi i pare i Bethovenit ishte i ati i tij

Bethoveni nuk u shkollua gjatë, sepse ai që në vegjëli mësoi të luante në shumë instrumente. Mësuesi I tij I parë ishte I ati, Johan Van Bethoven, atebotë, tenor në oborrin mbretror. Ndonëse jo i talentuar sa I ati Ludvig Van Bethoven-I vjetri, ai e kuptoi shumë shpejt se kishte nje fëmijë shumë të talentuar. Prandaj, nxiti talentin e Bethovenit të vogël. Që në moshën katër vjeçare filloi t’I mbante mësime në piano. Komponimet e para të Bethovenit vinë me 1782. Ato janë variacione për piano të nxitura prej mësuesit të shquar nga Bonni, Kristian Gotlob Neefe”-rrëfen Gite Schatz, nga Shoqata “Bethoven Haus”.

Paraqitja e tij e parë publike është koncerti i 26 marsit të vitit 1778, në Këln. Dyshohet se i ati I tij Johan Van Bethoven qëllimisht ia zvogëloi moshën në 6 vjet, që të tërhiqte vëmendjen më shumë. Ai u mundua që djalin e tij të talentuar ta prezantojë para publikut si fëmijë- mrekulli, siç ishte Moxarti. 


Bethoveni për shkak të shurdhimit duhej të komunikonte me bllok shënimesh…

“Porteti I pikturuar nga Josepf Karl Stieler, një adhurues I flaktë I Bethovenit është piktura më e bukur e kompozitorit-por jo më realja. Portreti më I hershëm që muzeu Bethoven Haus posedon është një  siluetë e vogël e Betovenit 16 vjeçar. Në këtë kohë, Bethoveni shkon në Vienë për të mësuar nga Moxarti. Fatkeqsisht, pas pak merr lajmin se nëna i është sëmurë rëndë nga tuberkulozi. Pas kthimit në Bonn, ajo edhe vdes bashkë me të bijën. Pas tragjedisë, babai I tij u dha pas alkoolit dhe e gjithë barra e familjes Bethovenit I ra mbi supe. Por, ai mbështetjen, këshillën dhe formimin shpirtror ia dedikon Helenës nga Breuningu, fëmijëve të së cilës iu jepte mësime në piano. Ajo ia ofroi gjithë dashurinë amërore dhe këtu ai ishte në familjen e tij. Dëshmi të shoqërisë së tyre të përjetshme janë kartolinat e shkëmbyera ndërmjet Betovenit dhe Eleonora Breuningut. Ndërsa, bashkëshorti I ardhshëm I Eleonorës, doktori Franz Gerhard Vegeler, bashkë me Ferdinand Ries, botoi “Kujtimet e rinisë së Bethovenit” (1838), e cila është edhe biografia e parë e kompozitorit-rrëfen Gite Schatz.

Pushtimi francez ndryshoi kahjen e jetes se Bethovenit

Në vitin 1792, Bethoveni largohet serish në Vienë, tashmë për të marrë mësime nga Hajdn. Shokët e tij me rastin e lamtumirës ia përgatitën një album familjar, në të cilin ia uruan dëshirat më të mira. Por, prekëse janë vargjet e të famshmit Ferdinand Graf Valdstein I cili ndër të tjera thotë:”…të dëshiroj Shpirtin e Moxartit në Duart e Hajdnit”. Valdstein ishte një bohem I shquar me një bibliotekist të veçantë – Kazanovën, I cili  kujtimet e tij të famshme I shkroi në kështjellën e tij. Valdstein e mbështeti shumë Bethovenin. Kompozitori  më vonë do t’ia kushtojë sonatën me titull “Sonata e Valdsteinit”.

 ” Bethoveni synonte t’I rikthehej  Bonnit-thotë z.Schatz. Mirëpo, pushtimi francez I Reinlandit (1794), çoi në shuarjen e mbretërisë. Ardhja e Napoleonit ndikoi edhe në shpërndarjen e orkestrës. Bethoveni, e admironte Napoleonin, idenë e republikaneve dhe dëshironte demokracinë. Mirëpo kur dëgjoi se Napoleoni e kurorëzoi veten mbret, u dëshpërua shumë. Kështu, simfoninë e tretë dedikuar Bonapartës e emëroi ‘Heroika’ dhe jo si deri atëherë, ‘Napoleon Bonaparta'”. 

Bethoveni në Vienë qëndroi më gjatë se mendonte. Ai, vendlindjen e tij-Bonin nuk e pa më kurrë!

Bethoveni nuk degjonte me duartrokitjet per komponimet e tij…

 “Bethovenit admironte Gëten, poashtu. Ai komponoi shumë tekste të Gëtes. Por, ai nuk e pranonte dhe gjithë çfarë tha për të ishte: “Bethoveni është një pianist I mirë, por jo më shumë!”-rrëfen Gite Schatz.

Bethoveni që në moshën 30 vjeçare, për herë të parë njofton shokun e tij Vegeler për vështirësitë në dëgjim. Prej këtu rezulton edhe vetmia e tij dhe izolimi. Dy vjet më vonë, ai shkroi të ashtuquajturin “Heiligerstadter testament”,(Testamenti  I qytetarëve të shenjt”) një letër dy vëllezërve më të rinj. Që nga viti 1818, Bethoveni duhej të komunikonte me bllok shënimesh, të cilat sot janë burime të rëndësishme për krijimtarinë e tij.

   “Mirëpo, përkundër faktit se ishte komplet I shurdhër, Bethoveni kurrë nuk humbi ndjenjën e mirë. Ai në këtë gjëndje komponoi edhe Simfoninë e Nëntë, duartrokitjet për të cilën s’mund t’I dëgjonte. Dhe, një mendim I tillë është shumë I dhimbshëm!”-rrëfen Z.Schatz, sipas së cilës, “Bethoveni ishte I dashuruar gjithë kohën”:
Kujt ia kushtoi Bethoveni të pavdekshmen “Für Elise”?

“Dashnorja e pavdekshme”-Autogrami “Për Terezën” u deshifrua gabimisht “Për Elizën” 

 “Ai I shkruante nxënësit të tij Ferndinand Reis se dëshironte të martohej. Por, të zgjedhurat e tij ishin ose nga familje fisnike, ose pothuaj gjithnjë të martuara. Dhe, Bethoveni nuk ishte I fisnkiëruar. Prandaj ishte e pamundur martesa. Josefine Brunsvikun desh ta martonte. Gjulieta Giokardit- një zonje të bukur italiane,  ia dedikoi edhe “Moonlight Sonate-n”. Pas vdekjes së tij, në tavolinën e shkrimit gjenden dy miniatura me portrete zonjash dhe një letër dashurie, me mbishkrimin “Dashnores së pavdekshme”. Por, edhe pse janë bërë filma e libra të bukur, identiteti I kësaj zonje edhe sot e kësaj dite ka mbetur mister. Betoveni fshehtësinë e tij e mori me vete në varr!”

Bethoveni ia kushtoi këtë pjesë  të bijës së doktorit të tij, Tereza Malfatit të cilën deshi ta martonte. Por kopjuesit autogramin “Për Terezën” e deshifruan gabimisht “Për Elizën”. Por, është e sigurt se Elizë në jetën e Bethovenit s’ekzistoi kurrë”.”Ky është keqkuptimi më I madh në botë!-thotë Gite Schatz, ciceron e muzeut te Bethovenit,ne Bonn.

 Ludvig Van Bethoveni vdiç me 26 mars të vitit 1827 në apartamentin e tij në “Schëarzpanierhaus”, në Vienë. Se sa I famshëm dhe I promovuar ishte Bethoveni gjatë jetës se tij, dëshmon akuarelli I Franz Stoberit, I cili prezanton funeralin e tij(28 mars 1827), ku morën pjesë 20.000 njerëz.

Ajete Beqiraj-Radio Kosova(audio)/Zeri Ditor(shtyp)