Date Archives January 2004

RESHAT ARBANA: “Të bësh një rol don të thotë të dalësh nga vetja”

Reshat Arbana është njëri ndër aktorët më të shquar të kinematografisë shqiptare. Galeria e protreteve të tij është e pasur dhe e larmishme. Me fuqinë e shprehjes, mesazhet qytetare dhe pasionin në intepretim gjithmonë mbeti i dashur për popullin dhe i duartrokitur nga spektatori. Interpretoi rreth 60 role në film, si në: “Komesari i Dritës”, “Nëntori i dytë”, “Fundi i një hakmarrjeje”, “Kush vdes në këmbë”, “Hije që mbeten pas”, “Kur hapen dyert e jetës” etj. dhe rreth 35 të tjera në teatër. Gjithnjë i pranuar dhe i pëlqyer nga shikuesi dhe kritika.  Zëri i tij  si i krijuar për vargjet e Fishtës, si jehonë kushtrimi ka bartur epizmin e maleve tona në cdo kënd ku ka shqiptar. Me një reputacion të tillë artistic, me të arritura kulminante ne skenë teatri e filmi, ky aktor sot, mbase I prin gardës së madhe aktoreske të të gjithë shqiptarëve. Me cmimin”Artist I Popullit” si dhe me shumë cmime të tjera që stolisin karrierën e tij të gjatë në skenë, nderohen vlerat e mëdha të Reshat Arbbanës, të cilat I bëjnë nder historisë së përgjithshme të artit të të interpretuarit .

 

Ajetë SH. Beqiraj: Keni një zë të rrallë.A e falenderoni Zotin për ktë dhunti?

Reshat Arbana: M´ke bërë lëvdatën më të bukur.Po,e falenderoj!
Ajetë SH. Beqiraj: U desh shumë kohë per t’iu arritur. A jeni gjithnjë kaq i pakapshëm?
Reshat Arbana: Përkundrazi.Por,kjo ndodhi ngaqë s’i kam shumë në qejf intervistat.Jeni e para në këtë shtrirje kohore që po më bëni intervistë.Por, meqë më ke ardhur nga Kosova jam i detyruar t’iu mirëpres, sepse dihet dobësia ime për Kosovën dhe vëllezërit kosovar…
Ajete SH. Beqiraj: Athëherë fillojmë sa s’keni ndërruar mëndje 🙂 … Kur e ndjetë se fusha për të cilën jeni i lindur është aktrimi? Reshat Arbana: Po, unë nuk e di moj Jetë, nëse mund t’i them vetes artist? Një aktor yni që nuk është në mesin tonë thoshte se kur i kalova 15 vjet jetë artistike në Teatrin Kombtar,unë e ndjeva se mund të jem aktor. Dhe,edhe unë tek tash ndoshta e ndjej se mund të jem bërë aktor dhe mund të luaj mirë.Sepse fusha e artit dramatik është e paanë,e pafund.

Arbana: Edhe yjet  ndjehen të vegjël para popullit që i do 

Ajete SH. Beqiraj: Don të thotë atë që e kemi kuptuar ne kohë më parë, juve ju deshën kaq vjet ta pranoni?

Reshat Arbana: Është e vërtet! Dhe,unë tash e kuptoj përse gjithë ky respekt i madh i popullit ndaj nesh. Sepse, ne i dhamë teatrit dhe kinematografisë përsonazhe dhe karaktere të tillë që kanë hyrë në zemrat e popullit, për të mos thënë pastaj tek ju, në Kosovë edhe më shumë.Do të jem borxhli gjithë jetën për respektin që kanë treguar për mua dhe figurën time dhe,po ju them si burrat, kam frikë të vi në Kosovë sepse më duhet t’iu jap xhevap të gjithëve. Ne nuk jemi shpërblyer për këtë. Por, kemi marrë një nderim dhe respekt që s’ka të paguar!

Ajetë SH. Beqiraj: Filluat me rolin në filmin “Komesari i Drites” për të vazhduar me role gjithnjë më të spikatura…
Reshat Arbana: Po. Menjëherë pas mbarimit të Shkollës së Lartë për Aktor “Aleksandër Moisiu”, karrierën time fillova me një rol negativ te Nikollë Mustaqeziut ose Klyshit të Dodës. Dhe,pikërisht këtij “klyshi të Dodës” ia di për nder se fill pas realizimit të këtij roli, të parit në kinematografi,erdhën edhe role te tjera.

Rreth njëqind role në teatër dhe film

Ajetë SH. Beqiraj: Galeria e portreteve tuaja është e pasur dhe e larmishme. Janë rreth 60 role në film  dhe rreth 35 në teatër,me karakteret e të cilave duhej të përshtateshit. A ishte e vështirë?
Reshat Arbana: Sigurisht që nuk është e lehtë! Mirëpo, duke jetuar me popullin,duke pirë duhan e raki me njerëz të profesioneve të ndryshme, duke dëgjuar se si reagojnë, se si dëgjojnë, se si nxehen, se si bërtasin…Kjo më ka ndihmuar shumë sepse të bësh një rol, don të thotë të dalësh nga vetja jote. Nuk mund të bëhesh kriminel, kur nuk ther dot një pulë. Por, duhet të bëhesh si ta dojë puna. Dhe, unë siç ia kam arritur të jem i dashur ia kam dalur të bëhem edhe i urryer.  E sa iu përket roleve negative,unë kam pasur propozime të mos bëj role negative se qenkam për role babaxhane e burrash të mirë. Megjithatë,edhe unë kam gjynahet e mia, kusuret e mia si çdo njeri tjetër.
Ajetë SH. Beqiraj: A ka ndonjë nga këto role për të cilat sot mendoni se do mund te jepnit më shumë?
Reshat Arbana: Po si jo? Nuk mund të jenë të gjitha role të goditura. Ka role që, me të thanë të drejtën, nuk dua t’i shoh më. Kam patur një rol në filmin”Dueli i heshtur”,një rol edepsëz, një qen bir qeni që e urrej veten kur e shoh. Por, mund të them se i kam nja dhjetë që i kam të zemrës, edhe pse për aktorin e mirë nëqoftëse lë dy tre role të mirë në jetën e tij, është gjë e madhe. Sepse mund të bësh edhe 300 role,por ikin dhe nuk mbetet gjë prej tyre.

Reshat Arbana në skenë ringjalli Isë Boletinin

Ajetë SH. Beqiraj: Dhe ato “role të zemrës” janë?
Reshat Arbana: Po nuk e di tash sa kanë pa vëllezërit andej? Por, unë do të përmendja p.sh.dramën “Familja e peshkatarit”,të Sulejman Pitarkës,ku kam patur rolin e Selim Brukës. Një nga rolet që e kam dashur shumë dhe me vjen keq që nuk ka mbetur, sepse është regjistruar në aparatura jo të përshtatshme. Unë në përgjithesi jam aktor i heroikes, i tragjikes nuk jam i planit estradesk. Mbase edhe karakteristikat e jashtme i kanë shtyrë regjisorët të më japin role qëndrore, me peshë dramatike dhe heroj. Kam luajtur personazhe dhe figura të njohura historike dhe politike, ndër të cilat veçoj Isa Boletinin, sigurisht, sikur t’ia shtoje edhe një episod 12 minutësh që për fat të keq i është hequr për ato budallëqet e kohës. Më ka vrarë në shpirt dhe më dhemb akoma në shpirt, pse ajo pjesë nuk është gjetur më! Kur është shfaqur për herë të parë në Kolektivin e “Kinostudios”,është pritur me shumë duartrokitje vetëm për një fjalë,të cilën nuk mund ta përmend se më mbërthejnë emocionet…

Ajetë SH. Beqiraj: Ju sot jeni njeri ndër figurat më të shquara të kinematogrsfise sonë. Kujt ia dedikoni suksesin tuaj?
Reshat Arbana: Po e them,se kam mundur të përfundoj si një automekanik,i strukur në atë çerdhen time pa më njohur njeri. Por, puna ime, dashuria për profesionin, ndihma e shokëve dhe eksperienca e Teatrit Kombtar bëri që unë të evidentohem si edhe shumë shokë të tjerë e të bëhem një personazh që gëzon respekt gjithandej. Ky është një respekt që nuk e gjen në të gjitha profesionet. Sepse, një politikan edhe nëse kujtohet, kujtohet për keq. Kurse, aktori e ka fatin e madh se bëhet i pavdekshëm. Njerëzit gjithnjë do të kujtojnë kush ka qënë Kadri Roshi, Sulejman Pitarka, Sander Prosi, sepse ata e kanë ushqyer popullin shpirtërisht.

  “Atdhetarët” e Fishtës jehuan gjithandej ku ka shqiptarë

Ajetë SH. Beqiraj: Ju ishit ai qe ju dhatë jete vargjeve revolucionare të At Gjergj Fishtes dhe përmes audio-kasetës “Atdhetarët” bartet epizmin e maleve tona në çdo kënd ku ka shqiptar. A do t´na thuani diç më shumë lidhur me këtë…
Reshat Arbana: Tash më keni prekur në tel…Dhe, bëtë mirë! Unë nuk kam shkëlqyer ndonjëherë në recitimin e vargjeve, deri nga vitet ’88. Por, duke shfletuar Fishtën e madh edhe një herë dhe duke parë në Radio Televizionin e athershëm të Kosovës tërë ato maltretime, persekutime e vuajtje të vëllezërve të Kosovës, unë i hyra kësaj pune me shpirt dhe në vitin ’89,arrita të bëj një audiokasetë me anë të së cilës iu bëra thirrje shqiptarëve se tashmë ka ardhë koha të ngrihen.Dhe ,kur iu thoja :”N’kamë bre burra, n’kamë! Cka jeni mshef ner furka të grave si do rrole të kqija?!…”-dojke zemra me m’dalë prej krahërorit. Kjo audio kasetë u shpërnda nëpër botë dhe mua me vjen mirë që edhe sot e kësaj dite marr telefonata edhe nga Australia për intepretimin e këtyre vargjeve, të cilave jam përpjekur t’iu jap jetë. Doja t’i thoja popullit tim:”Mjaft më. Nuk shkon gjithmonë:”Shuj shuj!…Shuj shuj!” Dhe, më vjen mirë që ma dëgjuan nja dy përqind fjalën dhe u ngritën!

Politikanë, jeni fytyra e kombit-Popull,sa shpejt harruat cfarë përjetuam!

Ajetë SH. Beqiraj: Po burrave të Kosovës së pasluftës e veçanërisht atyre burrave që janë në krye, ç’porosi do t’u jepnit?
Reshat Arbana: Do kisha shumë mesazhe për popullin tim…Do të thoja se jemi bërë copë-copë.Një konflikutalitet i paparë në mes të politikanëve, që në fund të fundit, këta janë fytyra e kombit. Dalin jashtë shtetit dhe na përfaqësojnë neve. Atyre do t’iu thosha, të fillojnë të mendojnë më shumë për këtë rini që endet rrugëve e kafeneve. Ndërsa, popullit do t’i thosha se shumë shpejt e keni harruar luftën. Jashtçzakonisht shpejt! Dhe,unë bëj çudi të madhe si është e mundur të ndodh kjo? Duhet të kujtojmë të paktën një herë në ditë ato vuajtje, ato sakrifica, ata lotë në sytë e nënave. Jeta bën punën e saj. Por, të bën mirë ty nëqoftëse i kujton! Unë dua t’i përgëzoj të gjithë ata njerëz që merren me manifestimin e këtyre datave të rënieve të heronjve. Nëse nuk jemi të zotët të bëjmë punën e tyre, të falim gjakun si ata, të paktën të përkujtojmë veprën e tyre. Të mos i marrim nëpër gojë se kam dëgjuar(mos t’iu vie keq!),se shumica duan ta fshinë fare atë luftë dhe se trimat duan t’i kthejnë në frikacak. Është për të të ardhur keq! Unë e kuptoj se asnjëherë nuk kanë munguar palaqot e tradhtarët. Por, kjo luftë filloi sepse duhej të fillonte! Është e qartë që nuk mund të përballohej nga ajo ushtri. Por, ishin ata djem që i dhanë ato krisma se nuk shkon më kështu. Pastaj, bota i thirri mëndjes që ky popull do ndihmuar dhe lufta u mbështet! Prandaj, mesazhi im do të ishte: “Populli duhet t’i thërras mëndjes, t’i thërras zemrës e shpirtit e të lidhet ndër vete. T’i lërë armiqësitë që na morën në qafë dhe të shohë nga ardhmëria, se sinqerisht po them, kështu siç jemi nisur nuk kemi asgjë në terezi. Nuk jam pesimist. Absolutisht! Gjithmonë bëhem optimist kur shoh një brez të ri që është shumë i përgatitur edhe nga ana politike për të udhëhequr një shtet. Por, nuk i lënë pleqtë këta djem shumë të mirë, pa mentalitete e paragjykime.E pra,me këtë rast dua të uroj edhe që të shohim sa më shumë fytyra të reja në politikën shqiptare, pa zënka e hasmëri, të mendojmë më shumë për Shqipërinë se sa për vete. Uroj të kemi dashuri, dashuri, dashuri ndër vete!

Intervistoi:Ajetë Sh. Beqiraj

E publikuar në emisionin autorial:

“Artisti në studion tonë”-Radio Peja si dhe te gazeta Zëri Ditor.

Qershor 2004.

NATASHA LAKO: “Dënimi nga mendimi zyrtar na bëri më trima”

Natasha Lako
 Viti 2004, Natasha Lako-Drejtoreshë e Arkivit të Filmit në Tiranë është njëra ndër figurat më të shquara të kulturës shqiptare. Autore e dhjetëra librave në prozë dhe poezi si dhe skenariste e rreth 12 filmave që vulosën në ekran periudha të rëndësishme të historisë kombtare, si:”Plumba Perandorit”, “Fletë të bardha”etj.
 
Ajetë Beqiraj: Jeni ndër gratë më me emër të Shqipërisë. A e ndjeni kënaqësinë e punës suaj?
Natasha Lako: Unë e kam ndjerë këtë nga dashuria e të gjithëve dhe shumë herë e kam menduar “Përse lexuesit shqiptar e kanë dashur kaq shumë Natashën?” Mbase kjo sigurisht ka të bëjë me fatin e gruas shqiptare dhe me fisnikërinë e madhe të shqiptarëve që të kenë edhe zërin femëror. Dhe, kjo të jep një ndjenjë aq të bukur dhe poaq fisnike. Prandaj, pikërisht për këtë pritje që më është bërë që në fillim të krijimtarisë sime, unë besoj se nuk do t’i tradhtoj kurrë!
Ajete Sh. Beqiraj: Poezia është art i fjalës dhe ju këtë art e zotëroni. Cfarë ju frymëzon më shumë?
Natasha Lako:  Poezia është art i fjalës dhe i magjisë së gjuhës. është si puna e hyrjes në një det të madh siç është gjuha shqipe. Këtu ka magjira të pafundme për të zbuluar në radhë të parë shpirtin e njeriut. Sepse, momenti mund të jetë shqetësim edhe i shekullit.
Ajete Sh. Beqiraj: Përkrah poezisë ju merreni edhe me prozën. Cilën e ndjeni më afër?
Natasha Lako: Unë personalisht i shoh si një rrugë me dy degë ku caku është i njëjtë. Por, lexuesi prozën e do dhe e lexon më shumë. Prozën e dua shumë edhe unë e sidomos shkrimtarët, proza e të cilëve rrjedh nga poezia se më duken shumë afër vetes sime. Ne kemi një traditë në letërsinë shqipe, psh. Kadareja është njeriu që prozën edhe poezinë nuk e ka mbaruar asnjëherë, poashtu edhe Agolli. Ai autor i prozës që përdor inteligjencën poetike ka edhe shpejtësinë e mendimit. Por, sot sikur ka një keqkuptim në përgjithësi, ku duket se poezia nuk ka më peshë aq të madhe dhe poeti merret me një re të vogël edhe pse nganjëherë, pikërisht në këto imtësi ka gjëra sublime.
Ajetë Beqiraj: Kush ju mbështeti më së tepërmi në kirjimtarinë tuaj?
Natasha Lako: Unë nuk e kam thënë ndonjëherë më parë. Por, ka më shumë se tre vjet që i thashë Lamtumirë nënës sime.Aty e kuptova se ajo ishte flijuar gjithë jetën për mua sepse, sa herë ajo vinte tek unë në etapa të caktuara, unë ndjehesha shumë e lehtësuar. Shumë vepra kam bërë pikërisht kur ajo ishte tek unë. Dhe, ndoshta edhe më ka frymëzuar!
Ajetë Beqiraj:Jeni bashkëshorte e aktorit dhe regjisorit Mevlan Shanaj, por edhe seknariste e tij. Pak me shume lidhur me këtë bashkëpunim…
Natasha Lako: Me Mevlanin i kam realizuar disa skenar. Por, këtu dua të kthehem në retrospektivë. Filmi “Fletë të bardha” (maj 1990) i cili për kritikët ka qenë një nga filmat e parë shqiptar që flet për stemat e heroit. Por, u kritikuam sepse u quajt një film me dehorizim që në Shqipëri atëherë nuk pranohej kurrsesi. Prandaj edhe shqetësoi shume zyrtarët e kohës, nga reagimi i të cilëve ne e kemi ndjerë veten të dënuar. Mirepo, pikërisht ky dënim nga mendimi zyrtar na bëri shumë trima se puna jonë u pa dhe ne aty u pozicionuam. Që atëherë ne kemi qenë shume aktiv në lëvizjen demokratike të viteve ’90-të. Për mua ai është skenar i alter-egos sime,të cilin shkrimtar e interpreton Rikard Ljarja me shumë sukses. Filmi “Plumba perandorit” me Vasil Laqin, një hero shqiptar që bëri atentat ne Viktor Emanuelin-perandor i Italise dhe i Shqiperisë, në maj të ’41-shit. Pavarësisht se nuk vrau dot dhe e varen në litar,akti i tij është i jashtëzakonshëm para një makinerie të tërë shtypëse siq është ushtria. Dhe tash së fundi, filmi juaj “Lule të kuqe-lule të zeza”gjatë të cilit shpeshherë jam pyetur: “A e di njeri se me ç’mundim deri në sublimitet bëhen këta filma?!”
Ajetë Beqiraj: Cfarë ishte në fokus të këtij filmi?
Natasha Lako: Ne jemi mësuar me shoqëri të mbyllura dhe duke hyrë në shoqëri të hapur ritmet tona janë aq kaotike, saqë ne e e kemi të domsodoshme që t’i ndalim përmes filmit. Këtu e pamë të nevojshme te fiksojmë këtë moment kur diçka që ishte ngrehur para kaq vitesh ka marrë një konfiguracion tjetër, sepse shume shqiptarë kane ikur dhe me dhjetëra fshatra po boshatisen. Dhe, në këtë lëvizje të re kundrejt këtij qendrimi statik sigurisht që ka edhe të papritura, edhe trauma. Rëndësi ka fakti se filmi është pritur jashtëzakonisht mirë, sidomos në Shqipëri. Se ne kemi lënë një dëshmi për popullin tonë. Le t’na lavdërojë, le t’na qortojë se ai është mbi të gjitha!
Ajetë Beqiraj: Ju e keni shijuar fjalën në libër dhe në film. Në cilen fushe ju duket më e bukur?
Natasha Lako: Filmi ka një magji tjetër. Unë fillimisht isha pak tip i mbyllur sepse isha vetëm me fletën. Ndërsa, kur shkoja nëpër grupet e filmit ndjeva një shpirt shoqëror. Filmi është një rrjet më vete shumë i bukur. Dhe, martesa me Mevlanin më ka zgjeruar shumë kontaktin e komunikimit. Por, filmi është një vepër kolektive dhe ose janë të tërë në faj ose janë të tërë në lavdi. Kurse në letërsi e ke shpallur pavaresinë  e ke ngritur flamurin. Në film është e mira se kemi një kontakt  direkt me spektatorin dhe ti e ndjen frymëmarrjen. Ndërsa, letërsia është shumë më e rehatshme, sepse fundja ulesh në një tavolinë me një fletë dhe një laps. Por, nëse unë shkruaj “Furtunë”, ata që bëjnë filmin e dinë sa do heqin ta bëjnë furtunën…
Ajetë Beqiraj:Udhëtoni shpesh për Kosovë. Disa përshtypje nga atje!
Natasha Lako: Here e pare ishte në maj të vitit 1973,ku kam pritur një nga ditëlindjet më të bukura,25 vjetorin.Atë kohë Kryetar i Shoqatës së Shkrimtareve ishte miku ynë dhe i të gjithëve, poeti Azem Shkreli i cili na priti bashkë vëllezërit e penës. Por, ndër rastësitë më të bukura të jetës sime ishte ndodhja ime në Kosovë pikërisht me 28 nëntor, kur erdhi monumenti i Skënderbeut. Binte një borë e bukur. Të gjithë njerëzit, të ri e të vjetër kishin dalë në rrugë. Të gjitha fytyra të buzëqeshura. Unë nuk jam ndonjë nacionaliste fanatike, por atë dite kam thënë se shqiptarët janë njerëzit më të bukur të botës. Për “gocat dhe çikat” tona e dimë se i kemi të bukura. Por, atë dite djemtë shqiptar kanë qënë jashtëzakonisht të bukur!
Ajetë Beqiraj: Kur jemi te këto “çika dhe djem të bukur”, ç’mendim keni për ata që i janë futur fushës së krijimtarisë?
Natasha Lako: Ne njohim penat e moshës sonë. Por, kur vjen puna për letersinë e të rinjve ajo mbetet shumë pak e njohur. Unë mendoj se përgjegjësinë më të madhe e ka shtypi dhe kritika. Mediat duhet të bëjnë shumë më tepër në njohjen e shkrimtarëve të sotëm. Se, nëqoftëse të injoron media atëherë është fatkeqësi. Fundja, janë disa ligje që kthehen ne rregullator.Dhe unë mendoj që ligjet shqiptare duhet t’i rregullojnë këto televizone me vendimmarrje që të mbështesin shumë me tepër kulturën. Sepse, po të duan ata të bëjnë disa ligje të caktuara për media, jo me imponim por për të mbështetur kulturën shqiptare, mund t’ia dalim më mirë. Mos të harrojmë se edhe biblioteka është shumë frytdhënëse për përdorimin e librit. Nuk duhet të kufizohemi vetëm në ngjarjet e mëdha kulturore siç janë panairet, se fundja ajo ka kaluar në komerciale dhe ka qëllimin vetëm të shitet libri. E them me gjithë shpirt, se ne kemi kollosë të mëdhenj. Madhështia e tyre është vulosur, ajo dihet!  Por, ne nuk duhet të mbetemi në disa emra. Se, sado i madh të jetë shkrimtari i të djeshmes duhet të kesh edhe frymemarjen e ditës.
Ajetë Beqiraj: Dicka për angazhimet tuaja të fundit?
Natasha Lako: Unë kam edhe skenar të tjerë për të cilët nuk mund të përgjigjem. Në fund të fundit kam një arme ne dore,se une e kthej ne roman. Mirepo, me kryesorja e këtij viti është se kam një libër me ese që do dalë këto ditë. Kam edhe përmbledhjen e poezise sime të zgjedhur, sepse sic thashë per filmin dhe për ndërrimet e brezave, ne duhet ta dimë se pavarësisht sa të njohur jemi, fëmijët tanë kanë nevojë të njohin letërsinë dhe atëherë të ketë ribotime. Kam edhe shumë projekte të tjera për të cilat nuk dua të flas tash, sepse janë vepra kolektive dhe nuk dihet si do të bëhet?
Intervista u publikua te gazeta Zëri ditor, me 20 nëntor 2004

RIKARD LJARJA: “Në Kosovë e ndjej veten si peshku në ujë”

Rikard Ljarja

 Viti 2004. Artisti i merituar Rikard Ljarja filloi me muzikë, ku fillimisht punoi në Orkestrën Simfonike të Shkodrës me dirigjent kompozitorin e madh Prenk Jakova. Ushtroi në tastierë, piano, fizharmonikë etj. dhe mori pjesë si muzikant-kompozitor në Festivalin e Këngës në radio. Por, këtë kapitull e mbylli që heret, për të vazhduar në shkollën për aktor. Kjo ishte vetëm pikënisje drejt një karriere të shkqlyer prej aktori dhe regjisori, e  cila e radhiti ndër figurat më të spiktura të kinematgorifisa shqiptare.

 

Ajetë Beqiraj:  Jeni ndër figurat më të shquara të kinematografinë shqiptare. Cfarë ndjenje është të jesh “i madh”?
Rikard Ljarja: Në fillim është një ndjenjë e mrekullueshme,sepse duke qënë një njeri i zakonshëm përnjëherësh bëhesh person publik. Dhe,te t’them te drejten eshte nje ngjarje shumë e bukur .Mirëpo, pas do kohësh eshte një privim i tmerrshëm, sepse nuk mund të bësh atë cfarë do. Je vazhdimisht në sy të opinionit publik, je i vetkontrolluar kudo e cdokund!
Ajetë Beqiraj: Filluat me filmin “Komesari I Drites”. A kujtoni sa role keni intepretuar gjithsejt?
Rikard Ljarja: Me t’thanë të drejtën edhe i mbaj mend edhe nuk i mbaj, sepse kanë qënë shumë role edhe në teatër edhe në kinema. Po në film sidomos nuk është shumë meritë e aktorit. Është më tepër meritë e regjisorëve dhe e publicitetit që ka kinemaja. Duhet të jenë diku dyzet role, edhe role të vogla fare, karaktere . Nuk i kam bërë naze kurrë rolit.Po nga të gjithë filmat, spektatori dhe kritika ka vlerësuar pesë, gjashtë,shtatë. Nuk mund t’jenë të gjitha kryevepra.
“E kotë dhuntia poqese je dembel”
Ajetë Beqiraj: Jeni ndër aktorët e rrallë që jeni edhe regjisor.Është vetëm talenti dhe dashuria ndaj punës apo është edhe një privilegj rasti për të dëshmuar talentin?
Rikard Ljarja: Unë mendoj që ajo që quhet “talent”, lind me njeriun. Kjo për mua asht absolute!Por,në këtë talent,në atë dhunti qe t’ka dhanë Zoti, natyra, nana, baba, geni yt mendoj që përfshihet edhe puna. Se, mund të kesh dhunti por je dembel, kështu që nuk je i talentuar se nuk ke ba gja. Prandaj, edhe puna eshte një prej komponentëve të talentit.
Ajetë Beqiraj: Kaluat nje jete si aktor-regjisor. Sa iu eshte pershtatur ky titull?
Rikard Ljarja: Mbaj mend se i kam thanë një mikut tim një ditë kur e përmendi punën e aktorit, se “Unë nuk jam aktor!” “Si eshte e mundur?-me tha-Ti ke bere gjithë këto role!”.Unë e kam bere shumë mirë atë punë.Por,nuk jam aktor në kuptimin e karakterit të aktorit, të racës së aktorëve.Jam tjetërgje une”!
Ajetë Beqiraj: Megjithatë, ju dhe aktorët e brezit tuaj sollët në ekran fytyrën e kohës…
Rikard Ljarja: Atë nuk e di! Unë jam dakord se m’bëhet qejfi. Thonë që kanë qënë të mirë, rolet, filmat. Bile-bile thonë që brezi jone hoqi teatralitetin nga kinemaja dhe solli intepretimin kinematografik në realizëm të vërtet kinematografik. Aktorët luajnë në teatër-luajnë në kinema. Por, dallimi është shumë i madh. Duhet të dish ta ndash.Dhe, më duket se ne kemi ditë!
Jehona e duartrokitjeve vazhdon…
Ajetë Beqiraj: Dhe cili ishte shpërblimi?
Rikard Ljarja: Ajo epokë, rrethanat ekonomike, politike, sociale, kanë qenë të tilla që ne kemi qenë rrogëtarë dhe unë kam qenë i shitur në Kinostudion “Shqipëria e Re”. Kam qenë i punësuar dhe kam pas detyrë ta bëj një film në vit si regjisor dhe të bëj një rol. Për këtë kam marrë një rrogë.Kaq!
Ajetë Beqiraj: Mbase dashuria dhe respekti I popullit ishte shperblimi me I madh…
Rikard Ljarja: Duartrokitjet kane qenë te jashtëzakonshme, kjo është e vërtet. Dhe, unë edhe sot e kësaj ditë ua ndjej jehonën atyre duartrokitjeve. Ajo vazhdon,vazhdon, vazhdon…Njëkohesisht, ndjej keqardhje per aktoret e rinj,te cilet nuk kanë ku te deshmohen, sepse jetojne në një epokë tjetër historike. Padyshim që n’mes t’gjithë ketyre djemve e vajzave të reja që merren me teatrin, me dramën, me kinemanë, ka të talentuar të jashtëzakonshëm se s’ka si t’jetë ndryshe. Do t’ishte absurde të mendojmë se nuk vlejnë. Por,rrethanat kanë krijuar kushte të tilla që nuk kanë ku të shfaqin talentin e tyne. Sepse, eshte organizimi krejt i ri.Sot, gjithësecili do të veprojë por nuk ka një force që do t’i thotë:”Eja këtu!”.Gjithësecili d

Rikard Ljarja

o t’punonte me forcën e tij për t’nxjerrë edhe bukën,edhe duartrokitjen.Dhe,këto janë të dyja të lidhura me njëra-tjetrën.

I gatshëm kurdoherë për bashkëpunim me Kosovën
Ajete Beqiraj: Mendimi juaj për regjisorët kosovarë?
Rikard Ljarja:  Kosova ka regjisor të afirmuar të filmit dhe të teatrit. Po, me sa nuhata unë, këto kohët e fundit në Prishtinë ka dalë një racë e re regjisorësh që i dalin zot punës kotnasikot. Nuk dinë asgjë çka është filmi, megjithatë e bejnë. Ky është një guxim prej të çmenduni. Unë guximin e përkrah, por guximi pa die nuk shkon! Nuk e kam hallin te paret se nuk janë paret e mia që i hargjojnë. Por,gjynahi i Zotit të hargjosh mund dhe të bësh kurrgja! Megjithatë, mendoj se filli i organizimit mund të zihet serish. Se duhet ditur të aktivizojne parate e popullit të Kosovës për t’bërë vepra dinjitoze filmike, që mos t’paraqitemi n’botë si legena por të kemi dinjitet edhe n’këtë fushë. Te dëshmojmë se përveç të tjerave dimë të bëjmë edhe film. Dhe, në Kosovë  janë mundësitë. Ka regjisor vërtet të zot atje që kanë bere vepra dhe kanë fituar nëpër festivale. Eshte Agim Sopi burrë i zoti, esht Isa Qosja….Unë nuk them të bahet monopol i tyne kinemaja. Të hynë edhe të rinjt. Kam pasë disa student edhe këtu shumë të mirë, shumë të apasionuar pas kinemasë e pas teatrit. Mund të provojnë edhe ata,jo në veprat gjigante por si fillestar.Dmth.të bëjnë etyde,të bëjnë filma të thjeshtë dhe shkallë-shkallë të ngjiten.Keshtu kemi bere te gjithë!
Ajetë Beqiraj: Po ju a a keni pasur ndonjë bashkëpunim me Kosovën?
Rikard Ljarja: Përveç që kam bërë ndonjë punë serioze në Teatrin Kombtar të Prishtinës,kam vënë një pjesë shumë interesante me aktor jashtëzakonisht të mirë.Kam lujtë edhe një rol në një dramë me regjisor Agim Sopin,me një kolektiv të atij Teatri dhe një drejtor të jashtëzakonshëm që ju e njihni.Teki Dervishin,burrë i zoti,poet,dramaturg,(me mustaqe!).Dhe,më ka bere shumë përshtypje ajo puna në Prishtinë.Vërtet kam qenë jashtëazkonisht i kënaqur. Më kish pas marrë malli me folë shqip!
Ajetë Beqiraj: A mendoni të keni forma të tjera bashkëpunimi?
Rikard Ljarja: Unë jam i gatshëm të bashkëpunoj me Kosovën,sepse jam i lirë.Jam i gatshëm të punoj edhe në Teatër edhe në Kinema,pa diskutim-me këdo.Por,në punë serioze,jo ne videokaseta apo ku di unë se çfarë?Te them te drejten,nuk i duroj dot.Kisha propozime edhe në Prishtinë për këto pune,por jam tërheq.Nuk i bëj dot!
“Një humbëtirë këtej rrotull” theu heshtjen krijuese të Rikard Ljarjës
Ajetë Beqiraj: Filluat me muzikën dhe vazhduat me filmin. Mirëpo,për befasinë e shumë prej nesh, ju keni një jetë të tërë që merreni me shkrimet. Përse gjithë kjo heshtje dhe deri më tash vetëm një libër i botuar?
Rikard Ljarja: Kam vërtet një jetë të terë q’i shkruaj. Eshtë një idiotësi të thuash pse shkruan.Eshte absurde! Me vjen te shkruj, shkruaj dhe maroi kjo pune! Por,unë nuk i kam botuar në atë përiudhë për njëmijë arsye. Ndoshta ,duke qënë i fushës teatër-kinema kur hyra në kufijtë e nji zhanri tjetër, mund t’krijoja xhelozi.Unë ruhem shumë për këto punë.Megjithëse thonë që Zoti mos na lashtë pa armiq,megjithatë unë nuk dua armiq!
Ajetë Beqiraj:A don të thotë se me romanin “Një humbëtirë këtej rrotull” ju më në fund i keni bërë sfidë kësaj?
Rikard Ljarja: Unë tash kam botue një libër,asht e vërtet!Eshte në format xhepi që kudo që të jesh në stacion autobusi,në stacion treni,në taksi apo kudo tjetër te kesh mundësi t’i hedhësh nje sy.Eshte epoka e një ritmi tjetër. Për librin tim thonë se nga ana kompozicionale,nga ana e ritmit ka influenca kinematografike dhe mue më vjen mirë,sepse nuk ka si t’jetë ndryshe kur unë jam njeri i kinemasë.Dhe,meqënse sot kinemaja ka pushtuar botën,unë mendoj që letërsia e sotme duhet të ketë influenca kinematografie.Të jetë e shkurt, koncize,e saktë dhe me ritëm shumë të fuqishëm,sepse nuk ka kohë më njeri te lexoje(se po jap mendime për letërsinë,tashti!). 
Kosova më do ngaqë jam Rikardi-Njeriu
Ajetë Beqiraj: Pak më lart thatë se ruani kujtime të mira prej nesh.A t’ka marrë malli t´vish në Kosovë?
Rikard Ljarja: Sigurisht qe m’ka marrë malli! Unë e ndjej veten jashtëzakonisht mirë në Prishtinë, në Gjilan, e ndoshta së shpejti edhe në Pejë.E ndjej veten si peshku në ujë! Edhe më duket se edhe kosovarët e ndjejnë veten shumë mirë me mua.Jo se jam i Shipnisë amë, por thjesht se jam Rikardi; Njeriu!

Intervistoi: Ajetë Beqiraj

E publikuar në gazetën “Zëri ditor”. 

MEVLAN SHANAJ: “Gjeografia shpirtërore të jetë ashtu siç ishte historikisht”

Mevlan Shanaj
Qershor 2004. Mevlan Shanaj u rrit me ëndrrën për Teatrin.Ai edhe braktisi Shkollën e Mesme si ndihmës-mjek për Shkollën e Aktorëve “Aleksandwr Moisiu”,emër i cili qysh si fëmijë i flinte në zemër.E përfundoi me  Diplomë të nderuar nga ministri, për të filluar që aty karrierën artistike. Filloi si aktor me rolin e Komesarit Memo në filmin”I teti ne bronz” për të vazhduar me role evidente në më se dhjetë filma. Ndërkohë fillon punën edhe si regjisor për të vazhduar edhe sot e kësaj dite.
 



 

PANO Taçi: “Poeti lind dhe gdhendet, sigurisht”

Pano Taçi

22 maj 2004, Pavarësia,  Per poetin Pano Taçi, ky lumë i madh botimesh, ky det i trazuar ku ka pak pika ujë që mund të pihen ka nevojë për kritikë që t’i ndihmojë gjithë kesaj morie të dijë se ku është? Këtu ka dy gjëra: je poet-s’je poet. Poeti lind, ai nuk formohet.Poeti gdhendet, sigurisht!

Ajetë Beqiraj: Perse emri juaj ka arritur te degjohet ne Kosove tek pas viteve 90-të? Mos nuk jemi te informuar sa duhet?
Pano Taci: Eshte e vertet se emri im ne Kosove eshte degjuar shume vone. Ndersa, une botimin tim te pare e kam ne vitin 1941-42. Por, pikerisht ne ate vit u burgosa. Ma botoi Lasgush Pogradeci,per te cilin thuhet se u be tutor ne krijimtarine time. Ai ne varferine e tij te skajshme me sillte edhe ushqime ne burg. Ne vitin 1946 kam qene edhe anetar i Lidhjes se Shkrimtareve.
Poezinë e parë ma botoi Lasgushi
Ajetë Beqiraj: Cka kujtoni nga takimi i pare me Lasgushin?
Pano Taci: Kur me 1942, me dajon tim e pashe per here te pare, e preka me dore. “Perse me prek?”-me pyeti Lasgushi. “Po,ia se une poetet i di hyjnor. Ti qenke njeri!”-ia ktheva. “Edhe ky shkarravit.I ben ca vargje!-i tha dajua. “Pa me bej nje varg?”-me tha Lasgushi. Une i thashe nje poezi “Gjeegjeze”. Me tha t’ia shkruaja. E mori dhe ma kish botuar ne gazeten “Bleta”, qe ishte atehere. Kur e pashe thirra: “Uh, qenkam edhe une poet!”.
Ajetë Beqiraj: Po ju, si mik i Lasgushit, ku keni gjetur frymezimet?
Pano Taci: C’eshte e verteta une jam ushqyer me poezine e Fan Nolit. Para tij jam ushqyer me poezine e Poetit te Detit-Cajupit, te Naimit, te de Rades, me vone jam ushqyer edhe me poezine e Fishtes, te Ndre Mjedes e te Migjenit. Jam ushqyer me poezi klasike,te mirefillta qe kur ta lexosh ta asimilon shpirtin. Une jam per poezine me kembe ne toke dhe jo per ate poezine ekstravagante qe shkruhen dhe tash: “Gjeje c’dua te them une!”
Unë e dua poezinë e Kosovës-Për mua është Azem Shkreli
Ajetë Beqiraj: Po per poezine e sotme cili eshte mendimi juaj?
Pano Taci: C’eshe e verteta, ky lume i madh botimesh, ky det i trazuar ka pak pika uje qe mund te pihen. Mire bejne qe shkruajne! Por, ketu mungon kritika ose studimi kritik, qe t’i ndihmojne gjithe kesaj morie te dine se ku jane. Bejne promovime librash dhe dalin me fjalet me te mira, pa i bere asnje lloj studimi asaj vepre. C’eshte kjo, c’thurje ka, c’te re ka, ku eshte e bukura? Lasgushi thoshte: “Kur te vendos nje shkemb te madh dhe ai s’me rri dot,marr nje guralec dhe e ve qe te mos shembet!” Poezia le te rri nje muaj, dy muaj, dy vjet, deri atehere kur s’kam c’te them me. Kur te t’vie frymezimi, ta marresh, ta zgjedhesh Poezia duhet te dal nga shpirti, pastaj shkon ne avujt e kokes. Po s’qe e tille eshte e thate, cerebrale. Une jam per poezine e shpirtit! Mua me pelqen poezia e Kosoves. Ali Podrimja eshte poet i mire. Per mua eshte Azem Shkreli. Edhe Xaje Nura eshte poet. Ketu ka dy gjera: je poet-s’je poet. Kur thua me te drejt se je poet, ke thene gjene me te madhe. Poeti lind,ai nuk formohet. Poeti sigurisht gdhendet!
Bugosja nga regjimi ia gofiti fatin e jetes…
Ajetë Beqiraj: Jeni denuar tri here, nje here per poezi direkt kunder Enver Hoxhes. Dic me shume lidhur me kete…
Pano Taci: Kur kreva burgun e pare per tentim arratisje, pas ikjes sime per ne Amerike u denova per thyes kufiri. Pas kesaj u lirova,por nuk me pranuan ne Tirane,sepse “kisha nje emer te keq”. Atehere firmosa internimin ne rrethin e Lushnjes, ku qendrova gjashte vjet me te persekutuarit. Pasi u be nje amnesti, u lirova dhe erdha ne Tirane. Ketu u njoha me Jorgo Bllacin, nje poet shume interesant. Ishte nga krahina ime. Fillova te botoja me pseudonime, me “PT” ose “TP”. Sepse, ne cdo redaksi kisha emrin, qe duhej te mos me botonin. Ne kete kohe une i shkrova poezite e mia direkt kunder Enverit “Shokut Zot” per te cilat edhe u denova. Poezine “Gjoni-Kembanari” ma botoi Kadareja. Per kete pati edhe probleme. Ai kish thene se i ka pelqyer poezia dhe nuk e ka ditur kush ishte ai. E ne fakt, me ka dashur, me ka respektuar dhe sigurisht edhe i dhimbsesha…Bera kete burg te dyte ne Spaq. Atje u mesova te jem nje montator i mire, nga halli, sigurisht!
Ajetë Beqiraj: Kur keni filluar jetën e vërtet?
Pano Taçi: Këtë u perpoqa ta bëj pas internimit, sigurisht. Babai me thoshte te martohesha. Ishte nje vajze  e partizaneve gege, ne gjimnaz te Lushnjes. Babai punonte marangoz. Shkova e i propozova vajzes. U druajt. I shkova ne shtepi. Pranoi familja dhe u fejuam. Kjo ndodhi ne vitin ’61. Mirepo, mbetem bashke vetem dy vjet sepse me ’63 u arrestova. Kur erdha ne Tirane me moren ne Uzinen e Traktorit. Erdha me qellim te rregulloj biografine ne Metalurgjik. Por, ketu me dhane nje pesembedhjete vjetëshe”si njeri i cili fut ne klasen punetore mendime dekadente perendimore”. Dhe,e regullova mire! E lashe gruan me nje djale te vogel. Nga burgosja ime e gjate dhe presioni i rrethanave, u nda. Me vone e mori djalin dhe shkoi ne Greqi. Djali u rrit atje dhe pas njezet vjetesh me vjen ajo foshnje qe e kisha lene gjashte muajsh. Ishte martuar me nje vajze nga keto Top’t e Tiranes dhe kishte dy vajza, njera prej te cilave me shume eshte rritur te une.
Viktima të diktaturës, njerëzit e ndërgjegjes
Ajetë Beqiraj: Nen diktaturen komuniste burgoseshin personalitete te larta dhe njerez te ndergjegjes.A mund te kujtoni ndonje prej ketyre figurave?
Pano Taçi: Kam njohur njerez te medhenj e kolege artiste,prej te cileve kam marre kulture. Jam njohur edhe me Ali Asllanin,se Lasgushi e kishte mik Aliun. Kam njohur Martin Camajn, kur ka qene denuar ne gjyqin e Postripes. Por, ai e mori motren dhe ia mbathi per t’u bere sot njeri i shquar dhe poet me vlera. Mirepo, me ka bere pershtypje sidomos takimi me Marash Ivanajin-njeri nder personalitetet e arsimit shqiptar. Marashi ka qene edhe poet dhe mua me deshi meqe isha i ri dhe merresha me letersi. Ishte i vetmi njeri qe erdhi nga emigracioni. Kur e pyeten se ku shkonte, ua ktheu: “Ne Shqiperi!” “A e di kush ka fituar ne Shqiperi?Komunistet!”, i thanë. “Jane shqiptar. S’jane komuniste!”-tha dhe u kthy i shkreti ne Shqiperi per t’u denuar shtate vjet si agjent. Gjashte vjet e gjysme beri burg dhe vdic ne burg. Njeri fisnik!
Unë botova poezinë e parë për Kosovën
Ajetë Beqiraj: E dime se poezite e para per Kosoven jane shkruar nga ju dhe Fatos Arapi.Cili ishit i pari?
Pano Taçi: Me date,jam une para. Kete e di edhe Fatosi. Mua me dhimbsesh Kosova! Une kam qene ne Peje dhe ishte nje fitore e madhe kur u lejua gjuha shqipe, sepse serbi nuk iu linte te mesonit shqip. Ernest Koliqit eshte per ti ngrite monument. Me kujtohet se kur ra Italia dhe ne Shqiperi ishte krize, erdhen karvanet kosovare dhe na sollen ushqim dhe iu shperndane fukarenjve. Ajo Kosove,ata kosovare! Prandaj, nga dashuria e Kosoves,duke pare ata njerez fisnik, te dashur, shikoja ate varrin e Shote Galices dhe kjo ka ndodhe ne vitin 1955. Kur erdha ne Prishtine,pas luftes,c’eshte e verteta tere naten brodha lagjeve. U mbusha Kosove,u mbusha dashuri!
Ajetë Beqiraj: Kur keni qene per here te pare ne Kosove?
Pan Taçi: Une isha ne Kosove me ’44-5, kur nga Tropoja Brigada jone shkoi ne Gjakove. C’eshte e verteta me pelqen Gjakova sepse eshte shume patriotike, shume shqiptare. Ndersa,ne “Festivalin e Poezise”, shkuam me Xhevahirin dhe mora nje cmim. “Per here te pare ne Kosove?”-me thane.”Jo,per here te dyte ne Kosove!Per here te pare isha ne vitin ’44 me brigaden ’43 dhe iu cliruam nga gjermanet!”-iu thashe. “A na cliruat vertet dhe s’late asnje gjarman ketu brenda?”-me pyeten. “Jo!”-iu thashe. “Por, ketu ka serish!”-me thane. Dhe, qeshem bashke.
“Poezi “klandestine” që Shqipëria të mos firoset”
 
Ajetë Beqiraj: Sa jam e informuar, ju keni botuar edhe poezi si te them, klandestine…
Pano Taçi: Eshte e vertet. Kam botuar dy libra qe jane shitur shume. Kam nje te trete,ne te cilin i kendoj ‘vendlindjes’. Te kujtoj nja dy vargje me kete rast: “Perse te kemi turp te themi me goje/ate qe s’pati turp perendia te krijoje?!” Edhe une them: „Perse duhet te turperohem kur ajo dihet? Nuk ka pse te kete dro njeriu te thote kete. Poezia ka edhe ate humorin brenda dhe ngacmimin. Pastaj Shqipërise i leverdis, sepse po firosemi. Ky lloj poezie na ben te shtohemi! Une jam per Shqiperine!Dhe me behet qejfi pse Kosova do behet para Shqiperise.Ne do te vime te punojme ne Kosove jo ne Greqi,sepse ketu s’po e bejne Shqiperine.Nuk duan ta bejne,keta hajna!Keta nuk jane as komuniste.Keta jane hajdute.Te ne morali ishte gjithcka.Tash ai le gruan dhe femijet dhe merr nje vajze te re,nje bukuroshe dhe kalon kohen.Grinden,shahen me fjale.Kjo nuk ndodh ne kosove. Kosova ka kulture evropiane.Ne jemi te ndrydhur shume!Edhe shqiptaret e Maqedonise jane me fanatik. Prandaj une e kam bindjen se Kosova do behet dhe do behet shpejt.
Të fala Kosovës dhe një tufë lule te varri I Azem Shkrelit
Ajetë Beqiraj: Mesazhi juaj per fund?
Pano Taçi: Une do porosisja ata burra te Kosoves,qe t’e shkojne te varri i Azem Shkrelit dhe t’i vene nje tufe me lule per mua. T’mi besh te fala Ali Podrimjes. E dua! Eshte pedagogu i madh Ramiz Kelmendi, dhe shume te tjereve te cilet i dua dhe me siguri se edhe ata me duan, sepse kaq i keq nuk jam!
T’mi besh te fala asaj Kosoves tende…Asaj Kosove te mrekullueshme!
Publikuar në gazetën “Pavarësia”
Foto: Qerim Vrioni

RAJMONDA BULKU: “Cdo të mirë e të fisme e trashëgova nga gjyshja pejane”

                              Rajmonda Bulku

2 prill 2005,E lindur në Tiranë me babanë ushtarak, aktorja Rajmonda Bulku u rrit në disa qytete të Shqipërise. Karrierën artistike e filloi si cupë 16 vjecare për të vazhduar edhe sot e kësaj dite. Me një karrierë të pasur artistike dhe një bagazh prej rreth 30 rolesh, në vitin e 46-të të jetës ajo është e bukur,e freskët dhe më joshëse se kurrë më parë.

Ajetë Beqiraj: Jeni e bukur dhe e freskët si një herë e dikur.A mund t`w ketë ndihmuar kjo në angazhimet e njëpasnjëshme?
Rajmonda Bulku:  Në vitet e para mund te ketë ndikuar mbase pamja ime. Por, s’mund të them më vonë, kur shumë shpejt m’u ndanë role dhe m’u besuan kryerole që nuk donin vetëm bukurinë por edhe talentin. Shkolla bëri punën e vet-eksperienca atë të veten, kështu që u bashkangjiten të dyja. Unë pikë së pari e konsideroj fat. Sepse, natyrisht isha vetëm një gjimnaziste dhe ende nuk e dia se cfarë mund të bëhej nga unë?
Ajetë Beqiraj: Filluat me “Dimrin e fundit”. Dic më shumë lidhur me këtë herë të parë…
Rajmonda Bulku: Ky rol ishte një eksperiencë shumë e bukur. Ishte projekti i parë në botën e kinemasë me aktorë shume të njohur si Margarita Xhepa. Ndërsa unë vetëm një vajzë e re…Megjithatë,ai ishte film që la mbresat e jetës dhe punës në kinema. Roli i dytë në fimin “Zonja nga qyteti”, më pëlqeu më shumë se ishte edhe më i plotë. Ishte ajo një komedi shumë simpatike ku unë vetëm si gjimnaziste kisha përkrah aktoret më përvojë si Violeta Manushin dhe Yllka Mujon.
Ajetë Beqiraj: Keni dy femijë.A kanë trashëguar ata dicka nga gjenet e nënës?
Rajmonda Bulku: Djali im ka luajtur një film me partner Bujar Lakon. Por, mund të them një eksperiencë fëmijërie, sepse nuk vazhdoi shumë. Ai mbaroi për Biznes-një fushë, që mua nuk më pëlqen fare dhe të dy fëmijët e mi shkuan në një shkollë që nuk e kisha dashur kurrë pranë vetes. Por, jeta sot ka shumë probleme dhe them që mbase edhe arti sot është më I vështirë.
Ajetë Beqiraj: Nënë dhe aktore e suksesshme.Si ia dolët?
Rajmonda Bulku: Kuptohet, që të jesh grua dhe artiste nuk është lehtë dhe pa një ndihme nuk e bën dot kurrë.Unë kam pasur fatin të më ndihmojnë prindërit e mi, sepse edhe burri sado të të ndihmoj,nuk e bën dot me dy fëmijë të vegjël. Mua më është dashur shpeshherë që në një moshë delikate prej dy tre muajsh,t’I marr fëmijët me vete nëpër filma.Por,përkrah prindërve kisha edhe një teze që m’i është kushtuar shumë familjes.Ndërsa,bashkëshorti im ka qënë shume artdashës dhe e ka pranuar këtë ikjen time qetësisht.
Ajetë Beqiraj: Sipas jush, ku është sot filmi shqiptar?
Rajmonda Bulku: Deri në vitet ’90-të është punuar shumë në film dhe mund të gjiroheshin disa sosh në vit.Por,mund të them se në një kohë të keqe kishim një fat të madh,sepse propaganda e asaj kohe ishte e tillë që filmi duhet të shihej. Pas viteve 90,filmi ra se është shumë i shtrenjt. Kinematë nuk janë në cdo qytet dhe gjithnjë në fonde shihet shifrat që ka hargjuar e më së paku fitimi. Mos të kesh një film shqiptar ne kinema është vërtet shumë e dhimbshme.Disi pak është e papërfillshme. Por,shpresojmë se do ec më mirë.
Ajetë Beqiraj: Juve zakonisht ju janë besuar role me shumë emocione. Përse kështu?
Rajmonda Bulku: Nuk e fsheh dot se jam një qik më shumë me nota  melankolike,sesa me ato gazmore.Mirëpo,se fundmi,kam një eksperiencë tjetër dhe bëj një komedi franceze shumë gazmore,“Pleshti në vesh”.
Ajetë Beqiraj: Në një bagazh prej 30 rolesh,duhet të jetë ndonjë më I dashur për ju!
Rajmonda Bulku: Cdo rol ka specifiken dhe sigurisht që ka role shumë të bukura. Mirëpo, ishte roli I Dianës në “Të paftuarit” I cili më ka pëlqyer aq shumë saqë prapë do doja ta luaja.
Ajetë Beqiraj: Keni realizuar film edhe në Kosovë. Disa përshtypje jashtë filmit për Kosoven?
Rajmonda Bulku: Për herë të parë në Kosovë isha në ‘91-shin. Atëherë, ka qënë terror. Nuk e harroj kurrë,sepse unë isha mysafire nga Shqipëria dhe ata mund ta pësonin keq. Unë e dua Kosovën, sepse gjyshen e kam nga Peja, ndërsa gjyshin nga Gjakova të cilet edhe më kanë rritur. Gjyshen e kam dashur shumë dhe më duket se cdo gjë të mirë dhe të fisme që kam brënda vetes, e kam trashëguar nga gjyshja. Ajo në tërë kushtet e vështira të jetës prapë gjënte të bukurën.Dhe,ka vdekur duke thënë:”Më ka marrë malli për gurët e rrugicës sime!” Sepse, ajo Pejën nuk e pa më kurrë…Prandaj them, kur jam atje me mua bashkangjiten gjyshërit e mi dhe unë nuk jam e qetë!
Ajetë Beqiraj: Krejt ne fund,mendimi juaj për aktorët e rinj  në Kosovë dhe porosia juaj për ta…
Rajmonda Bulku: Ka pasur student mjaft të talentuar, që kane ardhur dhe kanë mbaruar shkollën këtu, në Tiranë. Boll që t’u hapësh dyert. Duhet të gjejnë mundësinë që të zhvillohen sa më shumë. Teatri nuk kërkon paranë e filmit, kështu që me pak dëshirë të mirë të gjejnë mënyra për ta bërë teatrin. Që ta heq kartën e biznesit sepse asgjë nuk i kushton qoftë edhe vetëm për një shfaqje. Cështja është se neve duhet të na përkrahin shumë menagjer të fuqishëm, sepse aktori vetëm është gjithnjë i ndërvarur. Eshtë një profesion që dikush gjithmonë duhet të kujtohet për ty. Prandaj, do ti këshilloja që të luftojne vet. Duhet të jesh më i guximshëm dhe gati-gati edhe i lodhshëm për dike, se po s’bëre shumë zhurmë nuk fiton gjë.Dhe kjo do një këmbëngulje. Nuk është turp të kërkojnë. Pra, të luftojnë shumë për ta bërë se ai vetëm i realizuar do të duket dhe është në jetë!

Intervista është publikuar në emisionin:

“Artisti në studion time”,Radio Peja si dhe në gazetën “Pavarësia”.

Bjornsson: Kosova të reagojë në zgjidhjen e problemeve pa vonesë

8 shkurt 2011, Dojce Vele, Në kuadër të programit të Instrumentit të Ndihmës për Para-anëtarësim, Komisioni Evropian dhe qeveria në largim e Kosovës tashmë kanë nënshkruar marrëveshjen e programit të asistencës në vlerë prej 63.9 milionë eurosh. Për përiudhën 2007-2012, Bashkimi Evropian ka ndarë për Kosovën 561.1 milione euro.

Ajetë Beqiraj: Z. Bjornson, Komisioni Evropian dhe qeveria e Kosovës kanë nënshkruar marrëveshjen e programit të asistencës prej 63.9 milionë eurosh. Dic më shumë lidhur me këtë?
 
Kjartan Bjornsson: Programi i Instrumentit të Ndihmës për Paraanëtarësim 2010(Instrument for Pre-Accession Assistance), mbulon një sërë prioritetesh, sic është forcimi I sundimit të ligjit, projekte të zhvillimit ekonomik, mbështetje të Kuvendit të Kosoves, vazhdimi I reformave në administratën publike sic ështe shkollimi I të rinjve kosovarë në shtetet e BE-së dhe rikthimi I tyre në administratë e poashtu, ka disa projekte teknike të lidhura me agrokulturë, veterinari dhe mbrojtje të mjedisit. Këto janë disa nga projektet e programit i cili vërtet mbulon një game të gjërë prioritetesh.
 
Ajetë Beqiraj: Në c´formë bëhet përzgjedhja e pojekteve që do të financohen?
 
Kjartan Bjornsson: Cdo vit, me administratën dhe vecanërisht me Ministrinë për Integrime Evropiane në diskutojmë për prioritetet. Ndërkohë po diskutojmë prioritetet e IPA-s 2011, me c´rast ne ftojmë administraten të shohë në Raportin e Progresit(në këtë rast në raportin e vitit 2010), se cfarë janë prioritetet e identifikuara në sektorë specifike dhe si do mund të shfrytëzonim paratë e IPA-s për tejkalimin e disa problemeve të identifikuara. Për në është shumë e rëndësishme që programi i IPA-s tía adresojë BE-së prioritetet më të rëndësishme politike, te cilat kane te bejne me Kosoven. Pra, ne nuk dëshirojmë të shohim se programi i IPA-s po adreson qështje “Ad Hoc” ose qështje të cilat nuk kanë një pikëpamje të qartë karrshi BE-së. Është e rëndësishme poashtu që të shqyrtojmë nëse gjërat janë të realizueshme, se është e mundur që kohe pas kohe të gjendemi në situata me prioritete më të rendesishme politike, por për të mbështetur atë prioritet s´të duhen paratë por të duhet dicka tjetër. Kështu që ne shikojmë priorietet politike dhe pastaj shohim sa janë të realizueshme. Në thelb, ky është nje dialog i vazhdueshëm në mes të Komisionit Evropian dhe të ministrive përkatëse të udhëhequra nga Ministria për Integrime Evropiane, që merr rreth 12 muaj për të kompletuar programin.
 
Ajetë Beqiraj: Kosova është në formim të qeverisë së re. A do të shtyjë kjo fillimin e implementimit të projekteve? 
 
Kjartan Bjornsson: Sipas këndveshtrimit tim, programi IPA-s 2010 nuk do të ndikohet nga formimi i qeverisë, në kuptimin që ne tash do të bëjmë tenderimet. Oferta bëhet nga ne, me c´rast duhet lansuar procedura të ndryshme prokurimi të cilat do të marrin disa muaj para se të fillohet implementimi. Pra, edhe një vonesë shtesë, para se këto fonde të futen në punë dhe qytetarët të mund të shohin rezultatet. 
 
Ajetë Beqiraj: A jeni të kënaqur me qasjen e institucioneve të Kosovës sa ju përket mjeteve të ndara nga KE për Kosovën? 
 
Kjartan Bjornsson: Kemi parë progres, gjithnjë e më shumë pwrgjegjwsi nga qeveria dhe kemi parë përmiresime poashtu, në kuptimin e dhënies së prioriteteve strategjike. Por, ende ka hapësirë për përmirësim. Përshtypja ime është se ne edhe më tej kemi shembuj të shumtë ku projektet e disa ministrive apo departamenteve janë të vecuara, individuale dhe ne sigurohemi që koncepte të tilla të mos futen në programin tonë. Poashtu, ne edhe më tej kemi situata të shumta ku qeveria nuk reflekton me kujdes në prioritetet kyqe por nxjerr përpara projekte më pak të dobishme.
 
Ajetë Beqiraj: Këto para vinë në kuadër të Instrumentit të Ndihmës për Paraanëtarësim të KE-së. A ështe Kosova në rrugën e duhur drejt Bashkimit Evropian? 
 
Kjartan Bjornsson: Rruga për në Evropë është e gjatë dhe është vështirë të thuhet nëse Kosova është në rrugën e drejtë. Une personalisht mendoj se, progresi do mund të ishte më i shpejt dhe mendoj se janë humbur disa raste ku e ndjej se aty do mund të ishim më të fokusuar dhe sikur qeveria të ishte më e dedikuar në në një numër qështjesh ne do mund të kishim një progres më të shpejt. Nga ana tjetër, duhet pranuar se ky është një proces që kërkon kohë për t´u mësuar me mekanizmin të cilin e kemi përpara. Por, do të dëshiroja që Kosovën ta shohë më të fokusuar në Dialogun e Stabilizim Asociimit se pas reformave që kemi bërë, ky dialog është shumë i fokusuar në aksionet konkrete dhe mendoj se është pak zhgënjyese të shohësh se jo gjithnjë qeveria apo administrata po reagojnë shpejt për t´i adresuar ato konkluzione duke e lënë kështu kohën të ikën. Dhe unë mendoj, nëse do të kesh një progres më të shpejt në integrimin në BE, duhet te fillosh nga ato konkluzione dhe t´i adresosh ato pa vonesë. 
Ajetë Beqiraj
Intervistuar për Dojçe Vele, shkurt 2011