Zemra e di

Për ty vashë shqiptare që vellon ta njollosën...
Për Ty dhe baballarët, që tradhtia I coi në zemërplasje e lotët e bijave ua lëkundën edhe eshtrat ndër varre!

 Fjala e redaktorit:

Kuptime shenjtëruese e hyjnizuese për tri besnikëri apo tri dashuri I gjejmë pikërisht në vëllimin me poezi me titull "Zemra e di" të poeteshës së re(në moshë) por jo edhe në pjekuri të krijimeve, të z.Ajete Beqirajt. Në këtë mare sacrum(det të shenjtë) të kësaj poetesheje bëhen të pavdekshme deri në hyjnizim dashuria në kuptimin e thellë të një ëndrre të pastërt si burimi malit, për një djalosh, më pastaj ajo e vendlindjes, sepse autoren si duket valët e jetës e hedhin edhe nëpër botë, e në këtë edhe një dashuri skofiare atërore, që zgjohet vetëm nga një zemër e pastër, që di, që ndjen dhe që tkurret për t'et.

Kur Zemra e Di, edhe metafora e saj e di se ka për detyrë të qëmtojë varg të ri, të lirë, të figurshëm dhe të prirur nga butësia njërëzore. E shtyë nga forca e brendshme për të thënë atë që di zemra, autorja Ajete Beqiraj ka hapur një prolog dhe brenda një universi poetik ka futur gjithë ëndërrimet e saja për të thënë gjëra të pathëna apo motivet jetësore për t'I shprehur në një mënyrë tjetër, vazhdimisht dhe në një rrjedhë të pasosur për t'I shkrirë në kredon krijuese. Që nga hapja e gjer në mbyllje të librit sikur ndodh një tërmet shkundullues në shpirtin e saj, sepse ajo brënda është vetëvetja e autores, ku shpreh individualitetin njerëzor e qytetar në trajtën e vet, që deri në këtë process e con gjëndja e trazuar shpirtrore.

Kujtimet e përfytyrimet e saj lidhur me vende, situata e njerëz të dashur, marrin një trajtë të gjallë dhe u blatohen këtyre ndjenjave në mënyrë origjinale, me një zë të vetin e tingëllimë të përpiktë, më përjetim personal po edhe universal.

Meritë e A-Jetës është se ajo di të mbrujë poezinë apo ëndrrën e vet me jetën e psikologjinë në kohë dhe në hapësirë të caktuar. Te kjo vërtetësi e con frymëzimi, lënda shpirtërore e cila pa u thënë kështu nuk bën se E di Zemra ose Zemra e Di, që është e shqetësuar, sic është e shqetësuar poezia e saj që mëton të jetë larg cdo imitimi formal.

Kriteret e përzgjedhjes për botim të poezive qenë në shije të autores po dhe të redaktorit e të recenzuesit, që iu nënshtruan asaj që na e preku shpirtin, asaj që na u imponua me vlerat që bart.

ZEJNULLAH HALILI
 

Adhurim

Ti je muzgu je agimi
Loti im dhe buzëqeshja
Ti je trupi edhe shpirti
Lindja ime edhe vdekja
Ti je plaga dhe shërimi
Je dashuria dhe mjerimi
Ti je sprova dhe shpëtimi
Je gjithë bota dhe amshimi

Të falem o Zot
Për jetën që më fale
Për shpirtin e ciltër
Ardhmërinë që më prêt
Për trupin e pastër
Zemrën e kulluar
Mu në thelbin e saj
Drita Jote e Shenjt
 

Agim I rinisë

Kur bari loz me rrezet e diellit
Dal në bashqen e bleruar
Lulet e bukura ma zgjasin jetën
Me aromën e tyre të kulluar

Kur ulem në barin e butë
Në duar më pushojnë fluturat
Mes qilimit të gjelbër zë vend
Dhe ua shikoj krahët e bukur

Kur mbi fshatin e fjetur
Nata pranverore mbretëron
Kur si nëna fëmijët
Hëna yjet pranë vetes fton
Nën llambën e ndezur me një rreze ylli
Trupi im pushon
Këngë e xhinkallave serenatë më bëhet
E gjumi qepallat m'I rëndon

Kur agimi I bardhë
Ditën e re lajmëron
Dashuria për jetën zgjohet
Më parë se të zgjohem unë
2 qershor '88

Baladë mërgimi

Pa pandehur

Kur nga trupi I nënës
Si vesa nga lulja pikova
Në ty toka ime
Hapin e parë hodha

Kur në prehërin e babait
Si bleta në polen pushova
Krodhen e parë të bukës
Nga dheu yt shijova

Ditët e jetës sime
Në ty më lindën e më rritën
Por fare pa pandehur
Ato dhe unë të braktisëm

Largim

Kot ditë e natë
End pëlhurën e shpresës
Koha me vite baba
Mes nesh po ngrit një mur
As qilimat e ëndrrave
Atlas të koshaisur
Atje ku je Ti
S'do t'më shpien kurrë

Nga mërgimi I largët
Unë prapë të tund shaminë
Në një orë të bekuar
Ne do të takohemi
Mirupafshim baba
Atje ku u ndamë
Kurrë më mos u ndafshim
Kur serish të bashkohemi

30 gusht '95

Trëndafil në mërgim

Moj erë e ngrohtë vere
Që petalet m'I përkedhel si mëma ime dikur
Mos u mundo t'ma kthesh freskinë
Rrënjët në këtë tokë S'do t'më ngjiten kurrë

Braktisa kopshtin tim në agimin e jetës
Për kurorën time kërkova diell më t'nxehtë
Por gjethet e mia përvëlojnë lotët
Që në dheun tim më binin sikur vesë

Barra e rëndë e mallit që më kërrus shtatin
Që cdo orë të ikur më rëndon si gur
Kot vyshkem e tretem se edhe kur të kthehem
Vendin tim të vjetër s'do ta gjej më kurrë

Ngrohtësi Kosove

Këndo bilbil
Edhe në dhe të huaj
Me atë zë të ëmbël
Që në atdhe dëgjova
Këndo ashtu ëmbël
Sic këndove atje
Se edhe gjuhën tënde
Në mërgim mësova

Më këndo bilbil
Me gjuhën e mallit
Se vec gjuhës së mëmës
S'desha gjuhë tjetër
M'vajto pranverat
Që lashë në Kosovë
Shpirti do të ndjej serish
Ngrohtësinë e vjetër

Lakmi

Shkruaj për ty shpend shtegtar
Që sa herë të ftohtët të mbërthen
Me krahë të lehta pushton qiellin
Në vise të ngrohta shkon e zë vend

Të kam lakmi ty shpend fatlum
Që vec ndër rreze flatrat shkëlqen
Më së tepërmi kur në pranverë
I lirë kthehesh në vendin tënd

Lum si ti shpend pendshkruar
Që panda verë përtërin
Mjerë si unë e mërguar
Që u robërova larg vendit tim

Vjeshtë

Në një cast të harruar
Në një orë të mallkuar
Krahëthyer u nisa të gjej
Pranverën e vonuar
Dhe hyra në vjeshtën
Kurrë të pambaruar

Psherëtimë

Kur një shikim si meteor
Nga drita e syve të tu
U shkëput
Me shkëlqimin e yllit
Ndricoi
Rrugën e fatit tim
Zemra dashurisë I pohoi
Ti je Ai
Që gjithë rininë prita

Kur në zemrën e përgjysmuar
Bashkove Gjysmën tënde
Shpirti heshtur psherëtiu
Rri përjetsisht pranë meje
Unë pas teje mallkoj dashurinë

Vetëm Ti

Dashuri është ajo
Kur mes gjithë njerëzve
Të shoh vetëm Ty
Dashuri është ajo
Kur dy palë buzë
Bashkohen në një

Ti për mua je Ai
Unë për Ty jam Ajo
Jemi dy copëza zemre
Se të dua dhe me do

Vetmi

Ëndrra ime vajzërore
Me kujtimin tek unë vjen
Dhe si ylli që del në natë
Edhe ti mes saj shkëlqen
Fjollat e borës plot bardhësi
Më thurrin një kurorë të kristaltë
Një erë e hollë dimri
Më sjell aromën e trupit tënd

Nata perden e saj të rëndë
Më ngadalë kur e ngreh zvarrë
Siç ua merr yjeve shkëlqimin
Agimi ëndrrën ma grabit
Buzët e etura vetëm për ty
Psherëtinë e pëshpërisin
Dashuri unë të pres
Eja të lutem përsëri

Pritje

Nëse shumë kohë
Më duhet të të pres
Petkun do ta qep
Me kujtimin për Ty
Edhe ti do ta ndjesh
Barrën e pritjes sime
Kur pajën ta qendis
Me lotët e syve të mi

Cdo natë me ty
Në ëndrra do të fle
Dashurinë do ta mbjell
Trëndafile në shpirtin tim
Me kurorat e purpurta
Do të erëmoj trupin
Me petalet e vesuara
Do të lahem cdo agim

Agimet e arta

Sonte

Mendimet e heshtura
Fshehurazi do t'I kuptoj
Fjalët e pathëna
Në buzë do të t'I lexoj
Visaret në krahëror
Natën do të t'I gjej
Pëshpëritjet e shpirtit
Heshtur do t'I ndjej

Kur të shuash zjarrin
Kur të hapësh zemrën
Psherëtimat do t'më rrëfejnë
Në më do vërtet

Ylli I Fatit

Kur heshtjen e dashurisë
Trazonin psherëtimat
Pranë buzëeve ndjeja
Frymën tënde
Shpirti Im I dehur
Fluturonte mbi re
Zemra gjënte veten
Mes mjegullës së jetës

Kur dielli I ditës së re
Derdhi rrezet mbi ne
Agimin e jetës
Me emrin tënd thirra
Ty të emërova
Ylli I Fatit tim
29 tetor '96

Premtim

Sa shikime hodhe mbi mua
Aq yje qielli do të mbledh
Sa herë trupin tënd më fale
Shpirtin do të ta fal poaq hërë

Sa herë zemrën të qëllova
Do të të dashuroj në aq mënyra
Në një shekull të vetëm kohe
Do të të dua sa njëmijë zemra

Agimet e arta

Sikur dielli në mes të dimrit
Sikur rrezja e tij në borë
Si gëzimi mes mjerimit
Dora jote më bie mbi dorë

Si takimi ms përmallimit
Sikur uji mbi faqet e djegura
Puthjet e tua më binë në buzë
Si në petale kur pushon vesa

Sikur engjëlli nën flatrat e buta
Fshihesh nën flokët e mi të gjatë
Sikur ylli mes qiellit të kthjellët
Sytë e tu shkëlqejnë në natë

Netët e mbushura përqafime
Puthjet e gjata që trupin dehin
Edhe diellit ia shuajnë zjarrin
Agimit të artë dritë ia zbehin
 

Aty ku fillon jeta

Nëse ne të dy
Ndahemi ndonjëherë
Në buzë përjetësisht
Do të fle buzëeqeshja e vrarë
Qielli s'do t'iu ngjasë më
Syve të tu të kaltër
Dielli do të verbohet
Që në agimin e parë

Se Ti hyre atje
Ku fillon Jeta
Dhe aty do të mbetesh
Edhe kur Ajo të shuhet
Qënja ime pa Ty
Do të jetë mallkim fati
Bredhja ime si hije
Jetë me s'do të quhet

Pa gjumë

Sonte gjumi m'ka braktisë
Mos e mbyll qepallën e gjatë
Hapi sytë e kaltër det
Do të zhytem në ta guacë

Këndellu dhe më shiko gjatë
Ashtu sic di vetëm Ti
Kokrra margaritarësh
Do t'më shkëlqejnë në gjinj

Vetëm kur jemi bashkë
Shpirti im gjen qetësinë
Zemra vetëm nga buzët e tua
Pranon dhëmbjen e dashurinë

Ftesë

Kur qiellin tënd braktisin yjet
Mos shiko retë e errëta
Por pusho në gjirin tim
Aty do t'gjesh një botë tjetër
Përplot rreze drite
Ajo do të të ndihmoj
Aq sa t'I bësh lak
Edhe një thyerje zemre

Pusho në gjirin tim
Kjo është ftesë
Nëse ke besë

Nektar helmi

Kupa e zemrës sime
Vetëm nga sytë e tu
Mbushet edhe zbrazet
Nektari dhe helmi
Nga buzët e tua trazohen
Kur shkrihemi bashkë
Në ndjenja që përvëlojnë
Zemra ma thotë
Edhe mes dhëmbjes
Dashuria krijohet

Të pres pse jam jotja
Kur më jepesh të falem
Ngaqë të dua më duhesh
Hapat të cojnë larg meje
Por ngado që të shkosh
Në qerdhen e zemrës ruhesh

Ofshamë e trazuar

Lumturia dremit

Pema e jetës sime
S'farfurit më hareshëm
Pranë burimit të rinisë
Që ngadalë po shterron
Qielli I fatit tim
Nuk pikon më shpresë
Të zgjojë lumturinë
Që në t'kaluarën dremit

Lule e venitur

Lulja me aromë joshëse
Derdh petalet përtokë
Shpresa e mirë
Ngadalë po më braktis
Kënga zëvogël e fatit
Gjithnjë e më larg dëgjohet
 

Tani e di

Me lulet më të bukura
Thura shpresat për ne
Në ëndrrat e rinisë
Shtegtova gjatë me ty
Përse fati më përqeshte
Vetëm tani e di
 

Maskotë

Kot quajte qytetin tonë
Fole e dashurive fatlume
Unë tani e di
Por ti edhe atëherë e die
Se po mashtroje
Veten edhe mua
Maskotë e bukur
 

Këngë e ndrydhur

Pagëzim

Ti I Vetmi qe mundesh
T’më gëzosh prehërin
Ti I Madhërishëm që do
T'me pagëzosh me emrin
Nënë
Më fal një qupë si hënën
Apo një djalë si diellin
Vetëm me fatin tim
Të lutem mos ma fal

Ti e Di o Zot
Ti me Sheh o Zot...

24 shkurt '97

Parandjenjë

Dicka e mistershme
Sonte ma mundon trupin
Dicka e pakuptueshme
Si pëshpëritja e vdekjes

Diçka e ftohtë akull
Ma bën zemrën varr
Gjithë nusëria ime
Dhëmbje plagë vrragë
 

Në parzmë

Asnjë yll s'më pushpi në parzmë
Djepin për foshnjën e parë
Nëna ma ruajti kot
Ngela prehërzbrazët
I rrejshëm ishte ai gëzim
Si e gjithë kjo botë
 

Muri i ëndërrave

Muri I ëndrrave
Leskërohet
Llamba e shpresës
Zbehet
Vesa e gezimit
Përjetësisht avullohet
Në trupin tim
Varr të gjallë mbi tokë

27 shkurt '97, Dillingen a.d.Donau

Shpresëfikur

Ofshamë e trazuar

Ylberi shtrihet në qiell
Serish në pranverë
Engjëjt e bukur në shi
Lajnë flatrat e bardha
Por unë s'e dua shiun
Siç e desha dikur
Kur si vashë e lumtur
Lagja flokët e gjata

Se me kohë në jetën tënde
Jam vetëm një grua
Unazë në gishtin tënd
Që s'më heq as s'më vë
Mes mureve të ftohta
Ofshamë e trazuar heshtur
Në shtratin e zbrazët
Vajtim I pa zë.
 

Dielli im

Ti më detyron
Ditet t'I pres ditët pa ty
Drita e diellit shuhet
Zemra ka braktis lumturinë

Ti më detyron
Netët t'ia fal netët vetmisë
Mengjesi për mua nuk agon
Drita e tij shuhet në sytë e mi

Dielli im më ngroh
Unë po ngrij nga ftohtësi e jetës
Dashuri me mbaj në gji
Unë po tretem nga vetmia e madhe
Lumturi kthehu tek unë
Unë po vdes nga therrja e plagëve
 

Mallkim

Kush po të vjedh nga krahët e mi
Vallë kush zemrës m'I vë thikën
Dashuria jonë përse s'frymon më
Lulja e shpresës më thuaj pse vyshket

Përse braktis krahërorin tim
Ndarjen tonë vallë kush po e sjell
Zot I Madh mallkoje atë
Që fatin e huaj vjedh
 

Pa titull

Kush të gënjeu
Se dashuri e falur merret
Kush të mësoi kaq keq
Të më kallësh zemrën
Cila të mashtroi
Cila të vrau shpirtin
Më lejo të lus Zotin
Për ty e përunjur
 

Më kupto

Kupto të lutem zemrën time
Që thellë në gji të shtrëngon
Kupto syrin tim të fikur
Që lotin për ne nuk ndalon
Kupto trupin e këputur
Që po dergjet nga largësia jonë

Më kupto dhe më ndihmo
Dhëmbja shpirtin panda mundon

Shpresëfikur

Ti ik nga unë
Këmbëlehtë si era
Mu si një engjëll
Që s'mund ta dashuroj
Se unë I dashuri im
Do të pres gjuhën
Më parë se të të mallkoj

Do të pushoj edhe më tutje
Në renë e jetës ëndërrueshëm
Shpresëfikur do të ëndërroj
Një diell të amshueshëm
 

Guacë e vetmisë

Nuse fatkeqe jam
Veshur në pikëllim
Zhytur në dhëmbje
Prehje të trupit kam
Guacën e vetmisë
Botën time të vetme
 

Dhe ike

Celësin e asaj porte
Ty ta pata besuar

E Ti
Zemrën time grabite
Dhe ike

Kthehu

Luginë e dashurisë
Ende është e gjelbër
Kthehu sa s'është vyshkur
Nga lotët e largimit
Kthehu
Për lumturi
Kurrë s'është vonë
Mos më fal
Kaq shpejt harrimit

Eja të mbledhim bashkë
Vesën mëngjesore
Ta ujisim Trëndafilin e Dashurisë
Eja pranë meje
Zjarri I zemrave do të ndez
Qiriun e ardhmërisë

Kthehu
Se largimi është dënim
Se ndarja është mallkim

Zemër e përgjakur

Nuk besoja se dashuria është flakë
Gjersa vet s'u bëra prush
Se shigjetë e saj të përgjak
Gjersa një pellg në zemër s'u mbush

Mes netëve të kërkoj në shtrat
Por nuk të gjej më pranë vetes
Duart e mia mbesin të zbrazta
Unë mbyll sytë para vet jetës

Mëngjeseve që vinë pa ty
Diellin dua t'ua fik
Netëve të zhytura në vetmi
Nuk kam fuqi t'iu ik
Edhe në lotët që derdh
Fytyra jote shëndrit
E buzët pas cdo ofshame
Emrin tënd psherëtinë

Si medaljon

Shoka të ylberta zbrite nga qielli
Trupin tim sa t'ma mbështjellin
Me Shigjetën e Dashurisë
Zemrës m'ia vrave pafajësinë
Me rreze të bukura dielli thurre
Një kurorë të rrejshme fati
Hënën e artë saora zbrite
Medaljon për gjoksin tim

Ti më premtove dy jetëra
Të më vjedhësh atë të vetmen
Shkëlqimin e lumturisë zbehe
Tash unë dua të braktis jetën
Se në botë tënde ikën vetëm
Portën mbyll prapa vetes
Ti s'ma fal më dashurinë
Ti s'ma jep të paktën vdekjen

Në kafaz

Më more bilbil
Nga kopshti I rinisë
Në kafaz më fute
Të më thuash
Këndo

Më shkëpute yll
Mes qiellit të jetës
Të gjallë më varrose
T'më thuash në fund
Jeto

Vargu I mllefit

Të daltë tymi moj shtëpi
Gëzim t'prita po c'me shkrumbove
Të ëndërova kopsht përplot lule
Brenda mureve më robërove

Unazë moj zingjir I trupit
Nga pesha e shpirtit si s'u këpute
Ma zure diellin ma zbeve hënën
Atë ditë që në gishtin tim u fute

Moj pranverë mos ardhsh tjetër
Nga duvak I zi s'mund të t'shijoj
Mos m'pusho më kurrë në dritare
Se është mëkat të të mallkoj

Ngushëllim

Në martesën tonë
Të ftohtë si vjeshtë e vonë
Edhe kur thellë ndjej
Se dicka më mungon
Mendja ime prapë
Zemrën e vrarë mashtron
Por zëri I bilbilit
Kot më ngushëllon
Se për dashurinë tonë
Ende nuk është vonë

Mos

Kur gjumë në sy
Natën nuk kam
Mos ma merr hënën
Dritën e vetme
Shkëlqimin e diellit
Ti ma more

Kur s'kam fuqi
Zemrën ta pajtoj
Mos ma merr lotin
Ngushëllimin e fundit
Vesën e lumturisë
Ti ma vodhe

Më lejo edhe këtë natë
Më lejo edhe këtë mëngjes
Një vrushkull lotësh
Të derdh vetëm për ne
Se dashurinë time të vrarë
Po braktis durimi

Portat e jetës

Sa pak shijuam
Dashurinë bashkë
Gishtërinjtë e trishtuar të ndarjes
Trokasin në portën tonë
Mbërthimit të thonjve të djallit
S'u liruam gjer në largim
Engjëlli roje
Na braktisi përgjithmonë

Dhe pas kësaj
Cilën portë ta hapim
Vallë nuk ke frikë

Nusëri

Edhe sonte dua të pushoj
Në gjirin tënd Nusëri
Për ndarjen e rrugëve tona
Kupa lotësh do të pimë
Hallall do të të kërkoj
Për vajtimet e pa zë
Thërrmiat e zemrës sime
Prapë do t'I bashkoj në një

Që nesër do të fluturoj
Me krahët e Shpresës së Mirë
Që të vazhdoj tutje
Një rrugë përgjysmë të lënë
Do të shkel serish
Në botën e braktisur
Por ti Nusëri do mbetesh
Plagë në mes të zemrës

28 prill '97 Strasburg

Kthim në muzg

Zemrën lashë
Kujtimin mora
Atë muzg kur u ktheva
Me qepallat e përlotura
Errësirën mallëngjeva

Sytë e jetës

Unë e di se cdo fillim ka fundin
Por fundi ynë erdhi shumë shpejt
Unë e di se pas natës vjen agimi
Por drita e tij do të jetë e zbehtë

Unë e di se cdonjëri mbi vete
Një barrë të jetës mban
Një sy I buzëqeshur tjetri I përlotur
Në cdo fytyrë njeriu janë

Unë e di se dhëmbja është çmim
Për lumturinë që përjeton
Por do të doja edhe ti ta die
Se cdo dashuri ndarja s'kurorëzon

Kënga e pikëllimit

Shkrova notat e këngës sonë
Ajo s'do të këndohet kurrë
Thurra vargjet e poezisë sonë
Tretën lotët e mi gurrë

Shpresat e mia koha I vyshku
Dëshirat e mbledhura humbën
Ëndërrova kurorën tonë
Pa e trashëguar ëndërrat u këputën

Për dashurinë zgjodhëm ndarjen
Pas mbeti kënga e pikëllimit
Pa numër qava me pënën time
Poezinë tonë thurra dështimin

Më ndjej

Më ndjej pse edhe pas ndarjes
Unë prapë zhgrehem në vaj
Ngado që të shkoj
Shpirtin kam tek ti
Më ndjej pse s'pata fuqi
Atë hap të ta fal
Ti nuk ndjeve kurrë
Peshën e lotëve të mi
Se tradhetia dhemb
Oh dhemb e vret
Si nuk e dite kurrë
Se të pata vetëm ty

Më kthe në pragun e vjetër
Të lindim fëmijë
Largohu prej saj
Ajo është fatkeqësi
Unë jam vetëm jotja
Mos m'përplas në vetmi
Për një shushunjë
Që po ta thith rininë

Vetëm edhe një herë

Kur të zgjohem në mëngjes
Para syve po të të shihja
Jastëku do të mbushej perla
Në vend të lotëve gurrë
Sikur vetëm edhe një herë
Të fleja në krahët e tu
S'do të dëshiroja
Të zgjohem më kurrë

Pendohem pse nuk derdhja
Pikëllimin në dashuri
Përse nuk e trazoja
Helmin me mjalt
Pse ashtu të hidhura
I mbaja në gji
Dhe ty të largoja
Gjithnjë e më larg

Dhe të urrej pse shikoje
Luginën tonë I heshtur
Nga lotët e mi shi
Tek binin këpurdhat
Petalet e trëndafileve
Tek derdhja me stuhi
E barin përvëloja
Me ofshamat e djegura

Trëndafili I bardhë

Vetëm për Ty
Desha pranverën
Trëndafili im I Bardhë
Vetëm për Ty
U dogja nga etja
Larg buzëve të tua mjalt

Vetëm për Ty desha jetën
Me kujtimin tënd
Ushqeva zemrën në pritje
Por tani tradhari im
Gjithë çfarë dua është
Një varr për vdekje
Unë do të vdes dije

Për dashurinë tonë
Se ajo më kushtoi
Sa njëmijë jetë
Por do të ringjallem
E në shtegtim për ty
Me shekuj do të ec
Mbi këtë jetë të shkretë

Porosi

M'I thuaj se dielli im
Ndizet e shuhet
Vetëm në sytë e tij
M'I thuaj
Akoma e dëshiroj pranë
Serish dua t'më vi

Se toka edhe qielli
Po të rrokullisen
Zemra ime kurrë
S'do të ndryshoj vend
Le t'më përbuz njerëzimi
Bota le t'përmbyset
Vetëm Zoti e Di
Shpirti sa më dhemb

Mos më pyet

Cfarë duhet t'më bësh
Që unë të të harroj
Një herë e përgjithmonë
Do të të përgjigjem
Të më marrësh jetën
Se vdekje më e mirë
Për mua s'ekziston

Sytë e fikur nga malli
Do të t'thosha t'm'I verbosh
Buzët e djegura pa puthje
Do të t'thosha t'm'I përgjakësh
Zemrën që ma mban në dorë
Do të t'thosha ta ndrydhësh
Trupin që më bren vetmia
Do të t'lusja ta vrasësh

Se nëse në jetë s'më do
Në pritje përjetësisht mbes
Do të të zhvarros nga varri
Në krahët e tu do të vdes

Më kujto

Nëse erërat e jetës të përplasin
Ylli I Fatit nuk di të të gjej
Le të trokas në portën e zemrës sime
Aty përgjithmonë do të jesh

Nëse rrugët e jetës të kthejnë
Në vendet tona të vjetra
Ndalu dhe shikoi gjatë
Kujtimet do të mbesin të freskëta

Nëse dikur mbetesh I vetmuar
Era fytyrën ta ledhaton
Më kujto
Ato janë duart e mia
Ai është shpirti që rënkon

Betohu Dashuri

Nëse vetmia e gjatë
Dhëmbjen pas teje do ta mund
Era e stuhishme e fatit
Në krahët e tjetrit më përplas
Zemra do ta ndjej
Ajo s'është Dashuria
Por ligji I patundshëm
I jetës mizore

Kur duart e tjetrit
Trupin t'më grabisin
Buzët e mia mekur
Do të pëshpërisin
Betohu Dashuri
Se mua ma fale shpirtin
Që zemrën pas kësaj
Në jetë ta mbaj ngushëllimi
Se trupi I përket tokës
E shpirti frymës së shenjt
Që gezon amshimin

16 maj '97, Dillingen a.d.Donau

Schëoere Dir Liebe

Ëährend die Lange Einsamkeit
Die Trauer nach dir Besiegt
Und dash Sturmisches Ëind des Schiksals
Mich in die Arme eines Anderes stöst
Das Herz ëird es Spüren
Das ist nicht die Liebe
Sondern das
Gesezt
Des Grausames Lebens

Ëen die Arme des Anderes
Meinen korper rauben
Meine trokene Lippen
Ëerden Kraftloss flustern
Schëöre dir Liebe
Das du mir die Seele schenktest
Das der Trost nach dir
Das Herz in Leben hielt
Den das Körper gehort zu die erde
Une die Seele zu den heiligen geist
ëelche die Eëigkeit geniest.

Poezia Betohu Dashuri (Schëore dir Liebe) eshte publikuar per here te pare
Ne librin e vitit 2000,”Das Gedicht des Gegenëart”, te “Shoqatës së Gotes" në Frankfurt në Main.
Poashtu, libri Zemra e Di, me titull pune “Nuse pa kurorë, është zgjedhur për botim nga Shtëpia Botuese “Foque”, po në Frankfurt.

Marshi I vdekjes

Kthim I vonuar

Kjo furtunë e stuhishme
Në kodrinën e jetës
Rrënjësisht treti gjelbërimin
Vdekja loz vallen llahtarshëm
Nga buzët e mia
Uratë pranon mallkimin

Se ai lumë I gjatë lotësh
Që u shtri përgjatë jetës
Nuk e ndaloi rrjedhën
Gjersa u bë një det
E unë notova baba
Krahëthyer drejt teje
Të gjej qetësinë e humbur
Serish në prehërin tënd

Se ti nuk erdhe tek unë
Por as s'më prite të vi
Vallë më pak më deshe mua
Se këtë varr të zi

E mërkurë, 21 maj '97, Strellc I Poshtëm

Vajtim

Po të t'shihja edhe këtë herë
Pa le të verbohesha
Pas shuarjes së mallit
Po t'me flisje edhe një herë
Zërin tim do të mbyllja
Në heshtjen e varrit

Sikur të më jepje
Vetëm një shenjë dëshpërimi
Të betohem do të dergjesha
Në të njëjtin vend
Sikur t'kisha fuqi
Dje një herë të ta kthej frymën
Gur varri do të bëhesha
Fli për trupin tënd

Si të t'kujtoj

Hija jote e dendur
Serish më ofroi prehjen
Por nga plaga e dëshpërimit
Pa u ndier qënke dergjur
Krahët e tu të gjërë
Prore më ishin strehë
S'ma thoshe se thelbi
Të kullonte gjak heshtur

Fati I zi kurrë në jetë
Nuk më ledhatoi
Qëkur të mundi edhe ty
Cdo ditë e më I kobshëm
Se nuk të shoh më
Të ngrehur përkrah diellit
As s'mund të t'kujtoj dot
Të përplasur përmortshëm

Pa krahë

Ndoshta mbaje mëni
Babai im I mirë
Prandaj me braktise
Pa Lamtumirë
Më le krahëthyer
Pa ty jam e mjerë
Nuk ma zgjate dorën
Qoftë për të fundit herë

Ti s'deshe t'më presësh
Të cmallemi bashkë
Mbylle sy përgjithmonë
Kur shpalosa plagën time
Sikur të më prisje
Vetëm edhe pak kohë
Pritjen do të ta shpaguaja
Me Lulen e Jetës sime

Amanet

Cdo ditë më rrezet e diellit
Ta puthi dheun baba
Në heshtje lus qiellin
Me shi t'na vajtoj fatin
Amanet iu lë engjëjve
Roje të t'bëjnë mbi gur
Me shkrumbin e shpirtit
Ta shkruaj epitafin

Se bota e mashtrimit
Ishte e panjohur për ne
Toka e tradhtisë
Fushë e pashkelur
Djerrinë
Ti shkove pranë Zoti
Të gjesh të vërtetën
Unë në botën e djallit
Do t'mundohem gjithë jetën
Ta kthej bekimin tënd

2 shtator '97

Krahëthyer

Shtegtim

Botën mora në sy
Të ik nga ti dhëmbje
Për trupin e lodhur
Të gjej dhe një rini
Por ti më ndoqe pas
Dhe më zure në hap
Me fytyrë tjetër
Por me armë të njëjtë
Se ti u mësove
Mu në thelb të zemrës
T’ma ngulësh shtizën
Vec të shesësh trimëri

Në mua thonjtë e përgjakur
Me vite katrithe
Si gjarpër gjaku
Ujin e jetës ma thithe
Zemrën ma përvëlove
Trupin e njomë ma dogje
Por shpirti im I mbrujtur
E I gatuar në lotë
Duron e nuk plas dot

Unë nuk të njoha

E vogël ishte
Bota që na ndante
Mbi bjeshkët
Që shtriheshin përgjatë
Kalova si në një oborr tjetër
Edhe për një hap
Në atë udhë
Për një urë
Mes botërave tona
Dhe një gur
Në kështjellën e vjetër

Por buzët më folën
Me gjuhën e djallit
Nga sytë shkrepëtiu
Egërsia e bishës
Trupi yt I njomë
U shndërrua në gur
Ishin po ata sy
Që ndër të gjithë I zgjodha
Po ai trup
Që m'rrëfeu c'është dashuria
Edhe ato buzë
Që m'puthën dikur

Por unë s'të njoha më

Hipokrizi

Po ta dinit edhe ju
Sa keq të lidh gjuhën
Nyje e fatit mashtrues
Ju dorën do t'ma zgjasnit
Kur pikat e gjakut
Nga trupi të pikojnë
Edhe ato si mua
Përdhe nuk do t'i përplasnit

Po ta dinit të gjithë
Si lexohet dhëmbja në sy
Kur këpurdhat e dëshpërimit
Në zemër të shpërthejnë
Atë që në lumturi e deshët
E në mjerim e braktisët
Do ta pagëzonit
Me një emër te shenjt

28 tetor '97

Plagë e gjallë

Plagë mbi plagë
Baba I mbolla shtatit
Vec të shpërlaj shpirtin
Nga bloza e mëkatit
E përulur e përplasur
Lus vdekjen t'më rrëmbej
Me një varr aty pranë teje
Rininë time dua ta shkëmbej

Se drita e jetës
Më është fikur në sy
E gjithë bota ime
Është kthyer në skëterrë
Dritë e shenjt e Zotit
Kot ma ndircon rrugën
Asnjë hap më tutje
S'kam fuqi ta hedh

Dua të lirohem
Barrës së rëndë të jetës
Këtë zemër të përgjakur
Përjetë ta palos në dhe
Dyert e shpëtimit
Shpirtit le t'mi happen
Trupit tim të dergjur
Pranë teje le t'm,I gjejnë strehë

M'u dëfto

Nga kush tjetër përvec teje
Të kërkoj dorën e mëshirës
Pse s’ma kthen serish bekimin
Drita e amshuar shkëlqen matanë
Unë s'ngjitem dot kësaj rrëpire
Më liro të lutem mallkimit

Përse nuk më dëftohesh
Nga thellësia jote e ndritur
Përse nuk më ngushëllon o Zot
Duke më folur për pavdekësinë
Përse në këtë botë të egër
Më lejon të zvarritem
Ma shpëto shpirtin e dëlirë
Se trupin ma hodhën si fundërrinë

Shko

E tëra ishte kjo
Dashuri lotë e gjak
Ishin sakrificë e kotë
Jam e përbuzur
E harruar
E lënë qyqe në këtë botë

Mallkim

Një kohë të gjatë
Sa mjerimi im
Për ty ruajta zemrën
Trëndafile
Erdha e të thashë
Është jotja
Thurr kurorë për dashurinë
E përbuze
Për epshet e vona të rinisë

Shumë netë mbeta pa gjumë
Të mbledh rrezet e shpirtit
Dritë
Erdha e t'u rrëfeva
Është gjithë cfarë kam
Ndricoje rrugën e ardhmërisë
Me përqeshe
Syhapur u fute në errësirë

Derdha lotë
Të luta
E përunjur të përgjërova
Kthehu
Më mbaj fort
Se dielli yt është në duart e mia

Më përplase përdhe
Dhe shkove drejt humnerës

Nëse unë vdes

Mallkimi im me shekuj
Do t'rëndojë mbi atë shtëpi
Vajet e mia të gjata
Do të shembin muret
Tjegullat si gjaku im
Do t'përplasen përtpokë
Si lotët e syve të mi
Do të rrokullisen gurët

Pesha e tij Shkëmb
Do të mbyll atë derë
Hija ime do të bredh
Edhe mbi atë gërmadhë
Ofshamat do të mbysin këngën
Tupana dasmeje
As vaj fëmije kurrë
S'do të degjohen në atë prag

Do të vijë koha kur do t'kuptosh
Vdekja s'është dënim për të gjithë
Rëndë e egër godet jeta
Mëshiron më pak se vrasësi
Në gjirin e varrit
Prore është shpëtimi
Kur troket ora e mallkuar
Të paguajmë borxhin-t'lajmë mëkatin

10 dhjetor '97

Dikur do t'pendohesh

Hija e dashurisë sime
Zgjohet në dhomën tonë
Sa herë ti me tjetrën
Shtrihesh në atë shtrat
Por je I verbër ta shohësh
I shurdhër ta dëgjosh
Tek psherëtin heshtur
Sonte e për çdo natë

Me kohë do të shohësh
Sa keq verbon epshi
Vaji I fëmijës së palindur
Do të t'I shpoj veshët
Klithma ime e thekshme
Serish do të çaj muret
Pse ma vratë pa arritur
Ta mbaj një herë në prehër

Breshërimat e lotëve të mi
Në shpirt do të t'bëhen gur
Do t'mallkosh kush ndan
Ata që bashkon Zoti
Aty ku mbylla nusërinë
Do të qash do t'vajtosh
Por lutjet e përgjërimet
Do t'I bësh kot së koti

Nga realiteti do të shkundesh
Si nga një ëndërr e ligë
Nga magjia e zezë
Atë ditë që të kthjellohesh
Duart e saj të venitura
Kur të ndjesh në trup
Do të stepesh, do t'djersitesh
Do të dridhesh, do t'tmerrohesh

Aty do ta ndjesh
Peshën e rëndë të mëkatit
Dhe do të shohësh
Në atë plakë një shtrigë
Do t'pendohesh pse zhbive
Bimën e dashurisë sonë
Për një nepëprkë që t'pjell
Bolla e gjarprinj

Epilog

Krenaria e Kobi yt

Unë isha
E fejuara e martuara
Vasha nusja
Virgjëresha e gruaja
Unë isha
E dashuruara e tradhtuara
Nënë prehërzbrazët
Me foshnje të gjymtuar

Unë isha
Njëmijë femra në një
U murosa hije në atë prag
Bekim e mallkim
Për nderin e njollosur
Për zemrën tënde të plasur
Unë
Krenaria e Kobi yt

Strasbourg - Strellc - Dillingen
( 1995 - 1997 )

Redaktor: Zejnullah HALILI
Recenzues: Rifat KUKAJ, Sabit JAHA
Ilustrimet: Ajete Sh. Beqiraj

Shtepia Botuese:

ILIRIKU

Prishtinë, 2000

©2007-2008 ajete-beqiraj.com - Indexi i Faqës - Lidhje - Kontakt - kosova.org