Mike
A ke dëgjuar ndonjëherë
Të vritet zemra
Vetëm pse dashuron
A ke mësuar si vetmohet gruaja
Pa u nusëruar mirë

TRETUR NË NATËN E POEZISË

 

ese e vogël

 

Të kërkosh të rrëfesh dhembjen tënde, gëzimet e tua, fatin vetë në tempullin e poezisë është një besim i vërtetë dhe sinqeritet ndaj njerëzve përtej tempullit. Poezia kështu shndërrohet në një forcë hyjnore ku vetmija jote copëzohet nëpër të gjithë si kristale drite dhe prej andej të rikthehen vezullime ndjenjash e persiatje nga më të bukurat.Emocione të tilla po ndillja,teksa po lexoja poezitë e reja të Ajete Sh. Beqirajt,poete kosovare.

Duket sikur s'ka rëndësi se ku jeton poeti, por unë do të këmbëngulja se ka rëndësi për poezinë.Kosova është truall i poezisë dhe me të drejtë Poeti i Detit Tonë i quan kuajt e Kosovës si vëllezër të Pegasit.

Kuajt e Kosovës janë koha dhe kënga të ngarkuara me ëndrrat dhe mundin, ndërsa shtegtojnë karvan drejt ardhmërisë që lëkundet si një pllajë ku po mugëllon drita.

Poetja Ajete Sh.Beqiraj është një nga kalorëset e bukura, e kapur pas jeleve gjithë hënë të vargjeve dhe trokon, trokon dhe pelerinën ja përhap era nën yje mbi barin plot vesë,lotë dhe përshkënditje gjaku.Me vete ka marrë si pajime brengat për të mbërritur atje ku pret fëmijëria ose sinqeriteti që megjithëse shpesh i mashtruar dhe i zhgënjyer, është njerëzor dhe si i tillë, duhet pranuar, edhe duhet dashur.

Duhet të mësohemi të duam edhe humbjet tona,që ndonjëherë na bëjnë më të pasur.Për të më besuar,mund të lexoni poezite e A-Jete-s, që pranon të tretet në natën e të gjithëve për të qenë pjesë e dashurisë së të gjithëve. Dhe kështu poezia arrin të bëhet lumturi në muzg,në cilindo lloj muzgu. Kurse zemra e kalit me flatra qenka varkë mbi dallgët e ndjenjave që u ngjajnë vargjeve...që do të lexoni.

 

VISAR ZHITI

Prolog

Adhurim

Edhe sikur në mua të shkrepte dielli
Yjet të shëndrisnin brënda syve të mi
Do i shkëmbeja me dashurinë njerëzore
Bukuria dhe rinia veniten në pleqwri

Sikur fytyra ime lirizmin e hënës të zbehte
Bukuria e shtatit engjëjt të afronte
Do të dëshiroja të ruaj besimin
Drita e shenjtë zemrën të ma praronte

Thesaret do t'i falja me të dyja duart
Sikur ta dija gjuhën e hënës e të diellit
Të shpreh mirënjohjen për prehjen hyjnore
Në të gjitha gjuhët e tokës dhe të qiellit

Bukurinë do falja për dritën e mëndjes
Dlirësinë e shpirtit do shkëmbeja me rininë
Për një vend të vogël në dy botërat
Ku do ta adhuroja përgjithmonë perëndinë

Shkurt '98

Elegjitë brenda meje

Baba

Pa të pllakosur errësira e varrit
Drita hyjnore ta praroi trupin
Dyert e qiellit shpirtit ju hapen
Pranë Zotit do jesh deri në përjetësi
Unë dhe nëna tash kaq vjet
Kështu mashtrojmë njëra tjetrën
Por trupi ende të prehet ndër varre
Unë e ndjej e ajo e di

Prandaj vajtojmë orë e çast
Trupin që ta ka dergjur varri
Kuja e shpirtit tonë të djegur
Në zemër gdhendi motin kobzi
Ndonëse shpirti i zhuritur
Të ka falur Zotit të Madh
Qajmë me lotë zemrën e madhe
Që ta ka tretur dheu i zi
 

Vajtim në natë

Xixëllonja që vini
Bashkë me pranverën
Ua kam lakmi dritën në natë
Do të desha edhe unë
Të kem një fanar
T'më bëj dritë njëherë
Në këtë rrugë të gjatë

Ju flutura të bukura
Që hareshëm sjellni verën
Ndaloni njëherë
Edhe në kopshtin tim
Fluturoni përreth
Trëndafiles së vyshkur
Ndoshta do t'ngreh kokën
Në ju do të gjej shpëtim

Qyqe moj e zeza
Netwve kur të fluturosh
Në dritaren time
Ndalo njëherë shikimin
Nën llambën e ndezur
Do t'më shohësh Qyqe
Tek vajtoj si ti
E vetmuar mjerimin
 

Përplasje

Fidan i njomë isha
Kamxhiku i tufanit
Vringëllonte egërsisht
Filizat fshikullonte
Bisqet e bulëzuara
Xhveshte mizorisht

Bora në atë pranverë
Sytha e gjethe në degë
M'i ngriu rrënjësisht
Frutat m'u thanë në lulim
Kur trungu I tij përplas
Pwrtokw përjetësisht
 

?!

Në udhëkryçin e jetës
Këmbkëputur kur mbeta
Lëmoshë kërkoja vetëm pak lumturi
Pas çdo zgjimi në mjerimin tim
Kërkoja përgjigjet e pyetjeve
Përse u linda
Përse jetoja
Përse vdekja më harronte
 

Mjellma Martire

Muzg
Mjergull Mbi Moçal
Mëllenja Me Mesazhin
Monedha e Mortjes
Mburojë Mëkatarësh

Murgesha e Manastirit
Mes Mureve Me myshk
Mbyllur Me Mote
Mbërtheu
Mushamanë e Murrme
Me Myk Mbuluar
Mbështolli Mishin
Mbeti
Mumje e Muzeut Mizor

Matanë
Muaj Maj
Mimozat Mugullonin
Muzat Më miklonin
Mua
Mjellmën Martire
 

Moshë

Kur nga trungu i jetës
U shkëput një gjeth
Dhe në parzmën time
Pikoi si lot
Në faqen e zverdhur
Mynxyrën time
Heshtazi shikova
Por kot mblodha lotët
Si copëza qelqi
T'ngjes pasqyren xhamthyer
Të lumturisë sime

05 Gusht '98

Dashnorja e vetmisë

Një pëllumb i përgjakur
Një rreze e thyer
Një yll përtokw i përplasur
Në çerdhen e zemrës sime
Prore gjejnë strehë

Se pika gjaku
Rreze të thyera
Yje të shuar
Më përbejnë Mua
Dashnoren e Vetmisë
 

Mike

Po t' më flisje mike
Për mallin e vendlindjes
Me etje do të të degjoja
Edhe unë në atë flakë
Po digjem si qiri

Po t'më pyesje mike
Për jetën e mbyllur
Gjatë do të të rrefeja
Historinë e dhëmbshme
Të zogut në kuvli

Po t'më pyesje mike
Për shkrumbin e jetimit
Në lotë pasqyrohet
Shpirti im i veshur
Me petkun e zi

Mike po t'më rrëfeje
Zjarrin e dashurisë
Edhe unë jam e re
Të kaluarwn do kujtoja
Ty do të të mbaja mëni

Labirinth

Në labirinthin e jetës
Gjithë rininë brodha

Çdo rrugë përtej
Shkela e kalova

Vjeshtë e pranverë
Viseve shtegtova

Tokën përshkova
Nëpër qijej fluturova

Para portës së artë
Gjithnjë u shtangova

Se çelësin e lirisë
S'desha të lëshoj nga dora

01.Dhjetor'98

Më fal meritë

Koha zhubravit mëndafshin e rinisë
Mosha vyshk burbuqet e bukurisë
Bekime të tjera mbi mua derdhi Zoti
Oh sa shumë fytyra të lumturisë

Mos m'i hedh blozë dritës mike
Egon mos lejo të t'i verboj sytë
Dekoratë durimi më dha diellin
Mos nguro t'më falësh meritë

Eja Dashuri

****

Përse të perçmojmë udhëkryçin
Në të cilin u gjetëm dikur
Ditët e sjelljes rreth Hiçit
Mund t'i mbyllim me dry
Jemi në nisje drejt cakut
Serish në krahët e tij
Të djeshmen s'mund ta kthejmë
E nesërmja jemi ne të dy

Eja të vazhdojmë çastet
Që përgjysmuam në rini
Të shijojmë atë që përvëlon
Të zbusim plagët me lumturi
Jeta mund të jetë shekull
Ndoshta zgjat vetëm një ditë
Eja ndarja po lind falje
Afërsia përtërin dashuritë

Kot

Ma mbush zemrën
Hidhërim
Trishtim
Tek më thua
Ne nuk i përkasim një bote
Atje ku je Ti
Jam edhe unë
Ta dish
E fortë është
Dashuria
Sa drita
Muret e shpirtit
Do t'i shndris
Botërat tona
Do t'i bashkojë
Një ditë
Në një

14 Shkurt `99

Dashuria te ti më bart

Me flatra të bardha
Qepur përmbi krahë
Në shtat vezullimin
Ylber dhe mendafsh
Flokët plot me yje
Dhe pluhur të artë
Me karrocen e argjendtë
Dashuria te ti më bart

Me hovin e pëllumbeshës
Fluturoj në imagjinatë
Me qetësinë e hyjneshës
Befasisht të vi në natë
Nga kurorat e trëndafileve
Petale të derdh në shtrat
Harlisur nëpër rreze
Portat e agimit çdo ditë ti hap

Kurrë mos thuaj Kurrë

Kurrë mos thuaj Kurrë
Të lutem sinqerisht

Mos u beto në harrim
I dashur shenjtërisht

Do të të tradhtojë
Fati pabesisht

Do të të përqesh
Njerëzimi përjetësisht

Do të të mallkoj
Zemra ime e brishtë

E fyera e thyera
Pena ime e trishtë

Shpluhurosje

Syri yt gjurmët e gjakut
Nën penën time do ti shoh
Dashuria mes kujtimesh
Fytyrën time do të gjejë
Shpirti shtegtar do të pohojë
Se ai vetëm mua më njeh
Buza në prekjen e erës
Puthjen time serish do ndjejë

Puhija e fatit mbi trupin tim
Harresën do ta shpluhurosë
Engjëlli me Porosinë e Shenjtë
Rrjetën e artë rreth nesh do të endë
Zemra jote vetëm për mua
E këndellur prapë do të rrah
Në kopshtin tonë të mbetur shkret
Trëndafili i dashurisë do lëshoj rrënjë

Vendosmëri

Endrrën e vrarë
Do t'a jetësoj
Deshirën e kahmotshme
Do t'a përmbush
Me dashuri do të hap
Zemrën tënde të mbyllur

Unë jam Ajo

Unë jam e vërteta jote
Jam ëndërra jote e fshehtë
Unë jam dashuria e madhe
E vetmja e murosur në kujtesë

Unë jam thellë në gjirin tënd
Sepse unw di të mbes
Pse s'ke fuqi të luftosh fatin
Do t'më përplaswsh në harresë

Unë e di në vetminë e madhe
Dëshiron heshtur trupin tim
Ndër valet e jetës kur përplasesh
Faljen kërkon nga shpirti im

Unë e ndjej kupën e dashurisë
Do të derdhësh në shtatin tim
Fëmijën tënd të shohësh tek rritet
Në prehërin tim nga gjiri im

Heshtja e gjatë është mundim
Nuk të thërras më në emër
Unë e ndjej serish pret
Zërin tim të mërmërisë Zemër

Kot më thoshe Kosovare
Unë ty të dua sa Kosovën
Ti do njerëzit më shumë se mua
Më shumë se veten do gjithë botën

Palloi

Flake tutje kurorën e vjetër
S'shkohet jeta në fron të rrejshëm
Mbreti im në mëkate i zhytur
Unë të dua ashtu siç je
Robëreshë tek këmbët do t'më kesh
Edhe lypës në varfëri mbytur

Përulu pallua i bukur
Gëzofi puplor
Shpirtin s'ta shpëton dot
Flake tutje krenarinë
Lutu për një strehë
Te i Madhi Zot

Ti do të kthehesh

Në kopshtin e rinisë sime
Dikur do të kthehesh
Ujë do të kërkosh
Nga gurra e hershme
Kur të të shoh prapë
Do më kthehet drita e jetës
Rëketë e lotëve të mi
Do të derdhen në gurrë
Përbuzjet e përplasjet
S'do i kujtoj më kurrë

Kur të vish që të kthesh
Të bukurën aromë
Që bashkë e shijuam
Në pranverën tonë
Petalet e trëndafiles
S'do derdhen më përtokë
Poleni tashmë i zhveshur
Do të endet sikur thotë
Mortja e Dashurisë
Tradhëtia
Gjarpër i tharë kot

28 Prill 99

Kujtime

Qetësi nusërore

Para tempullit Orëbardhë
Agu hapi portat mëngjesore

Këmbëmbarë u futem
Në atë të diel diellore

Para nesh shtrihej parajsa
Nën këngë engjëllore

Në bebzën e syrit tim
Çdo gjë ishte hyjnore

Por engjujt më zhveshën
Nga verbëria njerëzore

Gulçima e bishës më trazoi
Qetësinë nusërore

Më kujtohet

Në errësirën verbuese
Flisje përqart
Pa druajtje më rrëfeje
Vorbullen tënde
Më shtrëngoje ne gjumë
Të strukesha në gji
Lutesha për ne

Dridhesha
Djersitesha
Unë për Ty

5 Nëntor '99

Arrna zemre

S'më flisje për stuhinë
Që sillte psherëtimat
Të t'i zëvendësoja
Me frymën e shpirtit
S'm'u rrëfeve kurrë
As nuk deshe t'a dish
Se vrragët e së kaluarës
Desha të t'i arrnoja
Me copa të zemrës

Smirëzeza

Nuri i virgjëreshës
Të përdalen e verboi

Me vorbullat smirëzeza
Serish më pengoi

Shtamba nga duart
Në kalldrëm më shpëtoi

Me shputat meskine
Në thërmia e coptoi

Me vrer të verdhë
Ujin kristalor turbulloi

Me shpirtin kazëm
Kroin e gëzimit shterroi

Gërhamë

Gërhama e plakës
Më trazoi
Gjumin fëmijëror

Krrokatja e sorrës
Më mbyti
Në gushë gugurimën

Dora e shtrigës
Më theu
Kristalin e zemrës

Gremça hajdute
Më grabiti
Thesarin e jetës
 

Shtriga magjistare

Kakofonia e çmendur
Më shurdhoi veshët
Melodinë ma mbyti
Gjuhustra ziliqare
Në telat e ç'akorduar
Këngën m'a bëri fërtele
Në dorë m'a theu kitaren
Shtriga magjistare

Blozë m'i hodhi
Lëkurës së bardhë
Nga gishti ma vodhi
Unazën e artë
Në shtat m'a grisi
Petkun e sedeftë
Parasysh ma grabiti
Margaritarin në guacë

Si nepërkë

Kacavjerrur si merimangë
Rrjetën e trishtueshme
Mbi jetën time lëshoi
Epshet djallëzore shuajti
Me gjysmën e shenjtë

Në tempullin e bekuar
U përvodh rrëshqanasi
Si tenja më brejti
Trupin e sfilitur
Edhe thelbin e shpirtit

Zvarritur si nepërkë
Tinëzisht u fut
Në shtratin e nusërisë
M'a rrëmbeu kurorën
M'a kafshoi zemrën

Demaskim

Pëllumbi i bardhë
U shpuplua

Trëndafili i kaltër
U zhvesh

Agimet e arta
U faniten

Princi i ëndrrave
Iku kaluar

Në errësirën orëprerë
Të asaj pranvere

U bëra ikanake

Pa datë pa orë jetoja
Ndërrimin e stinëve
Shihja
Në trungun e qërshisë
Dimri më gjeti në dritare
Tek të prisja
Të përcillja
Dhe lakmoja heshtur
Fluturimin e harabelit

Pranvera erdhi
Qershia shpërtheu bisqet
Lulëzoi

Por vera nuk më gjeti
Në vendin e vjetër
Bashkë me petalet
U derdhën përtokë
Edhe gëzimet e mia

Isha shpirtvogël
U bëra ikanake

Vetëm Ti

E unë uloke

Princi u demaskua
Ma grabiti kurorën
Besnikët më tradhtuan
ma thyen spektrin në dorë

E unë uloke
Përbri fronit të përmbysur

Unë mbeta aty

Kur dashurinë tonë
Përplase përdhe
Përbri saj u përplas
E gjithë jeta ime
Unë mbeta aty
Prita gjithë rininë
T'ia dëgjoj edhe një zë
Nga buzët e mekura

17 janar 2000

Pa strehë

Fryma jote
Më frymëzonte
Buza jote
Më ushqente
Shpirti yt
Më fshikullon për vdekje
Qëkur në zemër
S'më jep strehë

Kreshmë

Teksa me kreshma laj mëkatet
I falesha Zotit për të sotmen
I lutesha për të nesërmen
Rinia shtegtoi drejt harrimit

Më la kacavjerrë
Në pikëpyetjen e fatit
 

Duvaku i nusërisë

Duvakun ma shndërrove
Në kurorë xhembore
Brenga gunë e zezë
Bardhësia poezi
Ujin e sheqerosur
Në gishtrinjë ma bëre shëllirë
Por sykaltroshin dhe ezmeren
Mbylla në romane histori

Etje

Nëpër shtigjet rinore
Has në burime të kristalta
Më djeg etja e pashuar
Larg teje kreshmoj

Në anën tjetër të botës
Për ty më përvëlon malli
Dua të vi por më gjymtove
Unë që atëherë çaloj

Shpresës për ne të dy
Serish dua t'i jap krahë
Përpëlitet buzë greminës
E unë vajtoj

30 Janar 2000

Vetëm Ti

Me fuçinë e dashurisë
Nga llastica në ikonë
Vetëm ti më shndërrove
Ishe i strukur në çdo qeli
Çerdhe shpirtin tim kishe
Se frymoje në çdo pore

Hape portën e zemrës
Mos më ler nën strehë
Gjithnjë në pritje të kotë
Merre dorën time
Ma jep dorën tënde
M'i mblidh këta lotë

Do të shetis botën
Të ta kthej prehjen
Shkëlqimin në dy sytë
Qiellit do t'i ngjitem
Që të shkëpus yjet
Jetën të t'a bëj dritë

Ëndërrova

Në shkretirën e pluhurt shkele
Me hapa të lehta ere

Në muzgun e jetës
Agim drite shpërtheve

Mbi trëndafilen e vyshkur
Një grusht vese derdhe

Në vjeshtën e rinisë
Pranverën e braktisur ktheve

Aty ku më le

Kur thinjat ta kenë stolisur
Flokun tënd të flakëruar

Kur rrudhat në fytyrë
Mosha t'i ketë pikturuar

Prania jote do t'më ringjall
Ndjenjën e harruar të vashërisë

Nga buzët e tua emri im
Do të tingëlloj më i bukuri serish

9 Shkurt 2000

Pritje

Unë ende të pres
Të mbledhim bashkë
Yjet e shkapërderdhur
Nëpër qijejt e fatlumëve
Në qiell të kthejmë
Diellin e mbetur
Në një pranverë jete
Pa verë të harruar
Lus zogun sqepartë
Të ia thotë serish
Këngës vargshthurur
Të dashurisë sonë

Durim

Fjalët plumb
Që s'i bart as toka
Ende i ruaj në zemër
Me gjithë atë egërsi
Që atë ditë kur ti
Emrin ua ven shaka
Unë të iu buzëqesh
Nga zemra t'i fshij

Përbuzjet e përplasjet
Ndër erërat e jetës
Po i vuaj e bindur
Para zërit tënd
Një ditë kur të kujtohet
Se dikush po të pret
Mua do t'më gjejsh
Në të njëjtin vend

Zemra të do

Shpirti plagët kot t'i rrëfen
Ti ikjen nuk e ndërpret
As në kujtime nuk më gjen
Por kjo zemër të do shumë
Gjithnjë në ëndërra tek ti vjen

12 Shkurt 2000

Ende

Ende të kujtoj
Me kujtesën e fëmijës
Dhe të adhuroj
Me padjallëzinë e vashës

Ende të dua
Me dashurinë e nuses
Dhe të bindem
Me përunjësinë e robëreshës

Ende të dëshiroj
Oh me mallin e djegur
Por do të doja të të flak
Në harresën e moshës

Kopshti parajsor

Në kopshtin parajsor
Ku të pres me vite
Shtylla më janë engjëjt
Që përshëndesin durimin
Në shuplakë të Zotit
Kam gjetur folenë

Ti ende vërtitesh
Nëpër grigjat djallëzore
Lakmon vallen e mallkuar të djerrinave
Ku shtrigat shalojnë ujqërit
E gratë e shartuara me bushtra
Këlluqen mbi vezët e mbarsura nga djalli

Afër e larg

Natyra qe veshur
Me petka acari
Në ballin tim të fikur
Buloi djersa e ftohtë
Në krahëror mblodha
Dy duar të ngrira
Zëvogël belbëzova
Afër është pranvera

Mbi supet e mbledhur
Lëshova kokën rëndë
Se sytë m'i verbonte
Edhe drita e zbehtë
Pafuqishëm laga
Shkrumbin e buzëve t'mija
Heshtur përshpërita
Larg është Dashuria

Shumë herë psherëtiva
Në pikëllimin tim
Shikimin hodha përpara
Të kaluarën lashë pas
Rrëke lotësh derdha
Për të fundit herë
Kujtimet si nuse e mirë
Harresa i fshin gjithë gas
 

 21.Shkurt 2000

Krahëtharë

Krahëtharë mbetur
Shpatën dorëzova
Në ate fushëbetejë
U molisa u dërmova

Por shpirti romantik
Mbeti na atë luginë
Ngado që ike roje
T'a bëri dashurinë

Lumi Lete

Do të vijw koha
Mbi luginën e zemrës
Plot ëndërra të gjymtuara
Do të çel serish pranvera
Në buzë do të shpërthej
Buzëqeshja e gëzimit

Do të trokas ora
Kur mburojë e zemrës
Do të thyej shtizën e fatit
Lotët që derdhen me vite
Do ti marr me vete
Lumi i harrimit

Mërgimtarja jote

Kthehem jo siç ëndërroja
Vetë e dytë as vetë e tretë
Jam krahëtharë prehërzbrazët
Me një tufë kujtimesh të gjymtuara
Po vi vetëm por jo siç ika
Zemrën lashë aty ku e humba
Kthehem në çerdhen e vjetër
Me shpresa e gëzime të copëtuara

Portën e shekullit shtyva rëndë
Në rrethojat ku varrosa lumturinë
Që t'kthehem në viset ku u linda
Unë Dallendyshja Krahëcunguar
Le një plagë dhe gjej një varr
Babai s'më pret në vatrën e vjetër
Në vend të tij do ta puth dheun
Unë Mërgimtarja e Përvëluar

12 Prill 2000

Kujtesë

Mendja ime ngreh dorë
Para yshtjes tënde
Kujtesë
S'ka këmbë për promenada
Në bashqe të shpyllzuara
Po largohem kaluar
Mbi krahë të ardhmërisë
Të zhduk me përsosmëri
Mëkatet e mija

15 Prill 2000 Dilingen

Kthimi i dallendyshes

Panoramë vere

Mes qiellit të kaltër dielli brerore
Bari në fusha valëvitet butë butë
Nëpër grunaja plot kallinj të artë
Lulëkuqet valëviten në çdo skutë

Befas lëkundet një këngë baritore
Fyelli jehon në kreshta e livadhe
Delet kullosin nëpër lendina
Mes tyre baresha porsi një sorkadhe

Fytyrën e bukur era ia miklon
Fluturat pushojnë mbi flokët e zeza
Llërët e bardha e kush s'ia lakmon
Me farfurime bukurezash

Shih si ka ngulitur bebëzat në shuplakë
T'ja rrëfejë krushka rrugën që s'e dinte
Bariu matanë priste mbi një kreshtë
Bukureza nusen e bukur t'ja shpiente

23.Korrik 2000 Bogë-Rugovë

Ti je e vetmja dritë

Kur dikur kapërceva qiellin
Kalëruar mbi ylberin
Kush më verboi Dashuri
Kur më ishe kaq pranë
Ç'fuqi e ligë të lidhi gjuhën
Që s'më the se ti u ktheve
Kush të mbërtheu gjymtyrët
Që nuk erdhe fare tek unë

Përse me muaj dhe me vite
M'ju fshihesh syve pamëshirë
Në bebzat e tyre të ruaj gjithnjë
Për ta Ti je e vetmja dritë
Vallë gjithë jetën do t'i ikësh
Shpirtit tim të përvëluar
Ti e di se në çerdhen e zemrës
Flen dhe zgjohesh natë e ditë

08 Mars 2001 Strellc

Besnikëri

Buzët gjithë rininë
Do të thërrasin emrin tënd
Në shekullin e gjatë
Zemrën për ne do të djeg
Edhe në muzgun e jetës
Lotë për ne do të derdh
Vetëm para Zotit
Tradhëtare të mos jem

Trupi as në vdekje
S'do t'më prehet i qetë
Eshtrat do të trondisin
Tutje tokën e shkretë
Dheun e varrit shpirti
Do të m'a çoj peshë
Hija do të kërkojë hakun
E zemrës së vrarë në jetë

Nuse pa kurorë

Frymën e shenjt në shtat
Tufani jetës shkapërderdhi
Jetën e re që duhej të pikonte
Ç'grusht i zi në bark ma dërmoi
Dora e jetës më ndrydhi zemrën
Goditja e fatit m'i theu gjymtyrët
Dita kobzezë gëzimin tim
Me velin e zi pamëshirë mbuloi

Një copë zemre m'u shkëput
Kur shtriga shtatin ma shitoi
Vesa e shenjt para kohe
Më pikoi nga trupi i hollë
Gjuhëlidhur e buzënemitur
Mallkova atë burim vese
Vërshoi nëma e u ngujua
Pjellë mëkati në një bollë

Nuse shtatzënë më braktise
Për shtrigën me lungë
Buzëplasur e fatprerë
Ju bashkova zanave të malit
Për unazën e këputur
Që kurrë s'na lidhi kurorë
Për foshnjën tonë të humbur
Që zëvendësove me një doç mëkati

20.Mars.2001

Zotin kam strehë

Në lutje të gjata errem e gdhihem
T'mi vesh balsam thelbit të shpirtit
Nga goditjet e paprera
Që mbi dhembje më hapin plagë
Zhgënjimi keq m'i ka lidh nyjet
Frytin e lutjeve ma grabiten
Foshnja e tij në strofull shtrige
Në gropë të zemrës më ka hap varr

Sa herë bie Ti Zot më ngritë
Netëve të errëta më bën dritë
Në Dorën Tënde është prehja ime
Të kam shtrat të kam mbulojë
Mirësinë Tënde të paskaj
Mëkatarët vallë ta gëzojnë
Unë besimtarja e gjorë
Gjithnjë në ëndërra të jetoj

Grusht i jetës panda godit
Egërsisht m'i verbon sytë
Dritën Tënde që praron botën
Ngadhnjimi i djallit mjegullon
Yllin e Shenjtë dritëruar
Shpresëfikur kërkoj serish
E kapur fort për Litarin Tënd
Verbërija njerëzore s'më trishton

23.Mars 2000

Rini mynxyrë

Mos me pyetni mua te sfilituren
Pwrse zemren pa faj bujrgosa
Ishte e çiltër e kthjellët si vesa
Mbrujtur e gatuar në mirësi
Mos më gjykoni përse në thelb
Çdo hap thika të egra i vura
Me vuajtje të përgjakshme
Shpagova jetën këtë Mëkat të Zi

Mos m'ia përtërini shkrumbin zemrës
Mos m'ua gërrithni plagëve dregzën
Heshtur më përcillni edhe ndër varre
Kur n'qepallë stepur të mbetet shikimi
Trupin në arkivol kur t'ma shtrini
Mos m'vajtoni por lutuni për mua
Ato duar që m'u prenë në jetë
Të më zgjaten drejt amshimit

Trupi i dergjur do të gjej prehjen
Vetëm në varr ku mbretëron heshtja
Rinia ime ishte Mynxyrë
Në gur të varrit gdhendni mbishkrim
Kur në Ditën e Madhe të Gjykimit
Zemra në shpirtin tim të ankohet
Aty të gjithë do ta kuptoni
Domethënjen e Amanetit tim

27.Mars 2001

Muri i shenjt

Kur fati dikur na pat buzëqeshur
Me thonjt e duarve qendisa diellin
Mes botërave që ndanin oqeanet
Shtriva krahët t'u bëra urë
Me gërsheta gardh kurore thura
Rriskun e jetës gurw kalaje bëra
Në themele palosa ëndërrat
Foshnjen tonë flijova në mur

Kur të hapen portat e rruzullimit
Vetëm një dritë botën praron
Gjurmët e mëkateve ndaj shpirtit tim
Do t'i shohësh në Librin e Shenjtë
Do të rrëfehet Syri i Drejtësisë
Që gjithë jetën me mua ka qarë
Në ballë mallkimin do të të vulos
Zoti i Madh që vran e kthjell

Aty

Sa herë vë duart në bark
Prekja shpluhuros kujtimet
Prehëri i zbrazët
Me kujen shurdhe
Mallkon shterpësi
Dëshpërimi i dështimit
Brumoset e gatuhet me lotë
Aty
Në magjen e zemrës sime
Ku mbarset e pjell mynxyra

Tretur në natë

Nënë
A ke dëgjuar ndonjëherë
Të vritet zemra
Vetëm pse dashuron
A ke provuar si vetmohet gruaja
Pa u nusëruar mirë

Zgjodha verbërisht nënë
Me sytë e zemrës
Dashurova çiltër
Shpresova kurorën
Pse më linde besnike
Mbeta
Pre e dashurisë tradhtare

Tash jam tretur në natë
Velloja më mbet shkret
Kërpudha myku
Në shtratin e larë me lotë
Fotografitë
M'i ka mbuluar pluhuri
Ai nuk deshi t'i ruaj
As për kujtim

Prandaj nënë
Mos më kërko më ndër nuse
Do të martohem me mortjen
Veshur e tëra me lule
Në varreza do të kurorëzohem

Mos m'a dëshiro as jetën
Do të ik atje ku bie aromë parajse
Praruar në dritën hyjnore
Meloditë engjëllore
Të m'a përkundin shpirtin

Do të shkoj nënë
Oh të çmallem
Me babën zemërplasur
Mallkuar çoftë jeta
Në këtë botë mëkatare

28 Tetor 2001

Për Ty

Ishulli i shpresës

Në këtë mugëtirë
Pulëbardhat
Përgjithmonë u arratisen
Tufani përmbyti anijen time
E mua
Vetëm në frymën e fundit mu kujtua
Ishulli i Shpresës së Mirë

Lakmova t'ia prekja
Gjelbërimin e virgjër
Me vesën e sheqerosur
Mbuluar
Teksa shiu i kripur
Më kallte buzët
E dallgët e çmendura
Më bartnin kërmën në liman

Vallëzim gjarprinjsh

Desha të sjell pranverën
Të bëj kopsht një djerrinë
Në vend të rërës
Të bënin shtrat lumenjtë
Ku krrokasnin korbat
Të këndonin kanarinat
Në atë botë të çmendur
Ku vallëzonin gjarprinjtë

Të zhbija kërpudhat
Të mbillja jorgovanë
Ku mbinin hithërat
Të shpërthenin jaseminë
Aty ku tokën
Përjargnin kërminjtë
Të lindeshin të rriteshin
Të vlonin kërthinjtë

Ai

Prapë dua t'i shkruaj
Gjatë për dashurinë
Më këputen duart
Më vdesin gishtrinjtë

Me penë e lutje
Ia ndjelli bekimin
Muzat më thonë
S'e vlen as mallkimin

Ai shpirt i çoroditur
Zemër e gjymtuar
Un' i bastardhosur
Dy syshë i verbuar

28.Korrik 2001

Hapa kohe

Kur tradhwtia me vrau shpirtin
Do të të fshija nga kujtesa
Pa më të voglin ngurim
Do ktheja kohën të t'thëm Shko
Sa s'është vonë e përgjithmonë
Kur nuk ka fund as fillim

Yllin e Fatit do të t'a grabisja
Të nemitur e duarzbrazët
Do të të zhysja në trishtim
Dashurisë zëngjirur kur t'i këndoje
Atë këngë të shurdhër
Do të t'a flakja në harrim

Jeta s'është më Jetë

Kujto moj Kohë e Harlisur
Pesë vjet të hidhura
Nga trungu i jetës m'i shkëpute
Mos harro Fat i Harbuar
Se çdo orë më mbyt ngadalë
Qëkur në dallgë të zeza më fute

Ditët e mia s’janë më ditë
Nga mëngjesi në tjetrin mëngjes
Bota ime është e verbër
Me dritën që vdes

Kjo është jeta ime
Që vetëm unë jetoj
Unë nuk jam më
Si i gjithë njerëzimi
Rinia e zezë çdo ditë
Më hap plagë të re
Kështu jetoj Jetën
Në formë perëndimi

05.Gusht 2001

Atëbotë

Gërshetat e gjata
Shkrifëroja pa ngurim
Kaçurrelat era
Si nënë m'i ledhatonte
Tani mosha si njerkë
Më kreh me gërhanë
Ma zbeh nga fytyra
Nurin që verbonte

Syve të zez ulli
Buzëve luleshtrydhe
Iu gëzohem në kujtime
Nga vera e rinisë e dehur
Kur në pasqyrë shoh
Bukurinë e zbehur
Jam buzëvrarë syfikur
Lotët më bëjnë esëll

Legjendë

Ditën thurja shporta
Natën mblidhja yje
T'ja shwndrisja rrugën
Princit tek kalëronte
Koha haparëndë
Më bindi pafjalë
Princi në kali të bardhë
Në legjenda jetonte

Kështjellën e bukur
Shembi fatkqësija
Çdo gur i ëndërrave
U rrokullis në greminë
Kurorën e shpresuar
S'trashëgova kurrë
Në luginën e pritjes
Kot varrosa rininë

Kotësi

Gjithë rininë këmbkëputur
Shtigjeve vetëm u zvarrita
Kotësia e bredhjes sime
Sytë e zez m'i treti në natë
Kot zgjata duart e zbrazta
Ta gjej ndër qijejt e kaltër
Sytë e tij u zhytën e u mbytën
Ndër valë të detit në shtrëngatë

Moj mëndje e shkretë
Që kurrë s'të lashë të qetë
Sa çudi si s'më braktise
Në arrati të kërkosh pushimin
Rrëmbyer nga kthetrat e çmendurisë
Ti s'më lejove të marr dhenë
Këmbëzbathur flokëshprishur
Të trishtoj gjithë njerëzimin

Përse më ike

Po t'më ktheheshe mëkatar
I penduar për tradhëtinë
Mishit të zhveshur lëkurë tharë
Në kocka do ia ndizja dashurinë

Të coptuar në njëmijë copa
Aromën e trupit do t'a njihja
Të gjymtuar këmbësh e duarsh
Bukurinë e vjetër do t'a përtërija

Po të dëbonin mes shkretirës
Me ty do vija ta prisja vdekjen
Me thonjtë e mi do rrëmoja tokën
Të gjeja burime të t'a shuaj etjen

Gjakun e zemrës do të ta bëja
Ballsam për buzët e shkrumbuara
Shkrumbin e trupit do të ta vëja
Mehlem mbi plagët e pezmatuara

Më parë se t'i dëgjoja rënkimet
Zemrën time do ta ndrydhja në gji
Më parë se të t'shihja të përvuajtur
Do t'i nxirrja dy sytë e mi

Po të ishe tretur kaherë nën dhe
Varrit tënd do t'i qëndroja besnike
Ti për së gjalli e le të ve
Dashurinë time dhe ike...ike

20.Gusht 2001

Oh

Më mirë të të palosja
Me këto duar në dhe
Se të thërmoj gishtrinjtë
Tek pragu i shtëpisë
Kojrillë e mjerë në pritje
Nga larg të t'i dëgjoj hapat
Më mirë në krematoriume
Të bëheshe shkrumb e hi

Hapa mizorë

Mishi në dhëmbje
Më është pjekur
Lëkura më është regjur
Eshtrat më brehen heshtur
Ndërsa kafka rrokulliset
Nëpër vitet e zisë time
Mbi plagët e zemrës shkelin
Hapat e tu mizor

Njëditëzaj

Ahu i zemrës sime
Do t'i mbërthej gjymtyrët
Bryma e acarit orëzi
Do të t'a ngrij shikimin
Me blozë mbuluar
Do të kujtosh
Brishtësinë e trupit tim
Të burgosur në vetmi
Do të kërkosh faljen e atij
Që nën hijen i blirit
I dergjen eshtrat me mote

25 Gusht 2001

Epilog

Grua as engjëll

Pas rënjes pingulthi
Të prirur nga djalli
Shpirti i paepur
Në çipin e jetës
Mbeti kacavjerrë
Unë pas asaj
Grua as engjëll
Sirenë në tokë
Zanë në ujë

Çdo gjë e Asgjë

28 Tetor 2001

Fund

Ajete Sh. Beqiraj

Tretur në natë

poezi

 

Botoi dhe shtypi: "VATRA", Shkup

 

Redaktor: Visar ZHITI

Recenzent: Ali PODRIMJA

Ilustrimet & kopertina: Ajete Sh. BEQIRAJ

Botues: Halil ZENDELI