Dikur, me shtëpi, shkollë, ambulancë e me të gjitha kushtet për jetesë, sot, fshatrat Jasiç dhe Gjocaj, jane veç një zone e shkretuar dhe fushë e minuar nga mbetjet e luftës së fundit në Kosovë. E megjithatë, banorët e këtushëm, kërkojnë burimin e jetës aty ku struket vdekja.

“I kam 15-të hektar tokë. Në muajin e katër ngjitna e deri në vjeshtë rri nelt, duhet me punu. S´kam qare...Duhet me hanger!-rrefen Remzi Gjocaj, njëri ndër tre banorët e vetëm që merr guximin të punoj në arat e veta.

Shtëpitë e banuara prej 65 familjeve me rreth 600 banorë, janë shndërruar në gërmadha. Mes tyre verë e dimër tymon vetëm një ogjak, sepse, të zhvendosurit jetojnë në një lagje të Junikut, në të 120 shtëpitë e ndërtuara për refugjatet serb e malazez të ardhur nga Shqipëria, në vitet ´90-të.

“Të gjitha insitucionet e dinë se fshtarat tona janë të pabanuara. Unë i kam në Gjocaj 4 hektarë e 80 ari. Shtëpinë e kam pas me 16-të dhoma. Por, e kanë rrënu forcat serbe”-rrëfen Asllan Ganijaj, njëri ndër të zhvendosurit në këtë lagje.

 “S´kemi ku me u kthy, se toka është ë minume, shpitë janë djeg e shkatrru, uji është prish...S`asht vend me rrnu asnji dakik”-ankohet bashkëshortja e tij.

“S´ka pas ditë gjatë luftës si s´kemi prit e përcjell nga 100 të huaj, tuj iu kthy bukë e tuj nxjerr përtej kufirit. Tash na kanë lanë si t´humbun, as s´fol kush me neve as s´kqyrin send n´dynja të Zotit. Rrymën e kemi qu vet e as një pëllëmbë kabëll s´na kanë dhanë. Cka të bëj komuna përpara me 65 mije euro? Buxhet i kputun asht ai!”

Deminimi është kusht elementar për kthimin e këtyre banorëve në vatrat e veta. Deminimi është i domosdoshëm edhe për investime në të ardhmen. Por, nga qeveria e Kosovës deri më tani s´është ndërmarrë ndonjë hap konkret. Ndërsa, Kuvendi Komunal i Junikut me buxhetin e limituar vetëm tani ka arritur të bëj një hap të parë për krijimin e kushteve për kthim të këtyre banorëve në dy fshatrat e brezit kufitar, Kosovë-Shqipëri.

“Kemi bërë planin detal të rrugës Junik-Gjocaj-Jasiq-Lugu i Gjatë, me një largësi prej 20-22 kilometrash. Pra, është një rrugë strategjike jo vetëm për Junikun, por për gjithë këtë pjesë të Kosovës”.

“Deri sa ta shoh nuk besoj. Se, me u shtru rruga, i madh e i vogël vjen lart, se atje është vendi ynë, është livadhi, ara, dardha, molla, qershia, lopa, viçi...Është jeta!”

Në dy fshatrat rrëzë bjeshkëve të Gjeravicës, tash nëntë vjet ka pushuar jeta.

 Ajete Beqiraj,Dojce Vele