Mazniku, fshat kodrinoro malor rreth 16-të kilometra në lindje të Deçanit, dikur moti ishte një oazë me burime të bollshme uji, të cilat mundësonin zhvillimin e bujqësisë dhe të pylltarisë. Tashmë, me vetëm katër të punësuar, bujqësia dhe pylltaria mbesin burimet e vetme të ekzistencës për të 700 banorët e këtij fshati, lidhja e të cileve me botën normale këputet pesë kilometra përmbi.

 “Cdo projekt vie deri në fshatin Lumbardh dhe aty ndalet rruga e asfaltuar, aty ndalen shërimbet mjeksorë, shërbimet postare...Lumbardhi është prag që nuk kalohet!”-ankohet Xhup Ramaj, kryetar i fshatit, për banorët e të cilit arsimi i të rinjve përbën brengën më të madhe.

“Kjo e drejtë të rinjve tanë ju është marrë për shkak të mungesës të kushteve të udhëtimit, meqë autobus shteti nuk ka, e furgonët privat ecin udhëtojnë vetëm kur ka udhëtarë. Prandaj, vetëm ai që ka të afërm në qytet mund të shkollohet. Te tjerët mbeten n´shpi!”-thotë kryetari Ramaj.

Bajram Daci, zyrtar i Departamentit të Arsimit në Kuvendin Komunal të Deçanit, inkurajon banorët e këtushëm se ”Departamenti i Arsimit në KK  ë Deçanit do të shikojë mundësitë që në të ardhmen t´iu mundësojë këtyre nxënësve udhëtimin nga fshati në qendrën e Decanit”. Përderisa, mungesa e shërbimeve shëndetsore mbetet një problem jetik për banorët e Maznikut.

“Kemi ambulancën tash tri vjet, por nuk funksionon. Për një inekcion udhëtojmë 7 deri në 15-të kilometra. Jo fort larg, tre bashkëfshatarë na kanë vdekur rrugës Maznik Decan”-dëshmon Xhemajl Ramaj, banorë i këtij fshati.

“Është shqetësuese kur e kemi parasysh se Mazniku është pika më largët nga Qendra e Mjekësisë Familajre në Deçan. Por, për shkak të buxhetit të limituar, ne nuk kemi pasur mundësi të bëjmë ndonjë ndryshim. Po të varej nga departamenti ynë, unë që nga dita e nesërme do të dërgoja mjekun dhe motrën në këtë fshat”-thotë dr.Selman Berisha, drejtor i Drejtoratit për Shëndetësi dhe Mirëqënje Sociale, në KK të Deçanit.

Dhe, gjithë këto vështirësi sjellin shpërnguljen e banorëvë, ku sipas fshatarëve të këtushëm, afro 40 familje tashmë janë larguar në qendrat urbane.

“Mua më vjen turp për këta pushtetarët tanë, t´cilët Maznikun, ku e kanë hangër bukën e e kanë shpëtu shpirtin, me lanë kaq anash. Kaq!”-thotë Ali Rama, 67 vjeç.

 Ndërkohë, që kryetari i fshatit Xhup Ramaj, bën thirrje:

“Iu bëj apel pushtetareve tanë, që ta nxjerrin këtë fshat nga kolapsi më parë se të fillojë shëprngulja masive. Se, të kthesh banorë të tjerë e nga ana tjetër, të të ikin të tjerët, kjo nuk është zgjidhje!”

Ky është refreni i përditshem i maznikasve, të cilët ndjehen gjithnjë e më të anashkaluar nga ata që ua besuan votën. E zhgënjimin e rrit barra e jetës që rendohet përdite, në këtë pjesë të shkëputur nga bota; shumë larg nga jeta normale, të cilen do ta dëshironin...

Ajete Beqiraj,Dojce Vele & Radio Kosova