Është kjo tëbana e Shaban Regjahmetajt, nga Isniqi, i cili duke pikasur që nga larg mysafirët e papritur, iu thërret me zakonin e bjeshkës.

 “O Nisret Shabaniiii uuuuu....Oooo, a muujjj dolet, oreeeeeeee?!”

E Nysreti, i cili me nënën përdore i ngjitet bregores, arsyeton me pak humor vizitën e paparalajmëruar tek daja i tij.

“Kam ardhë ta prek natyrën me dorë. Ta nxjer nanën me shetit. Ta çoj te shpella e gjyshit...”

“Këtu kam pas gëzime e hidhërime!”-thotë e ëma, Faza, me zërin e dredhur duke kujtuar fëmijërinë me të atin bari.

Nikoqiri, Shaban Regjahmetaj, është i lumtur për vizitën dhe ndjehet i nderuar të tregojë në vazhdimësi shpellën e babait të tij.

“Tash do të dalim në sheti t´ua tregoj shpellën e babait tim, Miftar Zeqës...Janë të mirëseardhur, gjithnjë!.”

Profesor, Shaban Regjahmetaj, tash 40 vjet është shpërngulur në Pejë. Por, në verë ai mbetet pjesë e pandashme e Isniqit, duke e bartur traditën e bjeshkës edhe në gjeneratat e reja.

“Kur kam qënë në Lug të Paplit t´mbledh boronica e caj për bark, kah u ktheva më hengri bleta në vesh....”-rrëfen nipi i vogël, Besniku. Ndërsa, të tri mbesat,  Tringa, Artlinda dhe Nita bashkë me prindërit jetojnë në Shtutgart të Gjermanisë. Nodnëse të rritura në zhurmën urbane të një metropoli, në qetësinë e bjeshkës së gjyshit kanë gjetur veten për mrekulli.

“Këtu s´ka semafora si në Gjermani, me prit derisa të hapet e gjelbërta, por vrapoj pa më ndal kurrkush!”-thotë Artlinda.

“Unë kam parë një gjarper të madh, sa Besniku. Unë nuk u frigova se me ha, por...Veç, nuk më pëlqeu!”-kujton Tringa, e cila njeh gjapërin nga televizori dhe nga shkolla.

“Unë u nisa me shetit dhe kur s´munda të ec më, nëna ma futi shuplakë në faqe!”-rrëfen Nita e vogël, duke mbajtur faqen të cilës sikur iu përtëri dhëmbja serish.

Tashmë, që të gjithë po i ngjiten bregores, përveç dy të rejave. Serbezja, ndërkohë po fut një shalqi nën gurrën e ftohtë, përderisa Ajetja, po ndez vatrën në stanin e drunjtë, për të gatuar ushqimet tradicionale: “Përsheh me tamël” e “Leqenik”, sepse thotë ajo: “Sot m´ka ardhë halla e burrit me djale, me re e me çika prej rrafshit dhe kunati me fëmijë nga Shtutgarti. Ata po dalin me shetit, e unë po rri me ua ba bukën”.

Rrugica e gjatë na shpie në tëbanën e dytë të Roshkodolit, ku verojnë 60 familje. Në një rrugë me boronica e luleshtrydhe, gjejmë mërgimtarin, Avdyl Shala, me punë të përkohshme në Vienë të Austrisë. I ardhur për pushim në Kosovë, ai ka dalë të shijojë bukuritë e bjeshkës së fëmijërisë.

“Për mua tash është çdo gjë më interesant se atëherë kur isha fëmijë, sepse tash di të vlerësoj bukuritë!”-thote ai mërgimtari Shala.

Edhe Vjosa është me banim në Vienë të Austrisë. Ndërsa, thotë se: “Per pushime vi te axhallarët, në Istog, ndërsa në bjeshkë kam ardhë tek dajët për vizitë”.

Bjeshkët e Isniqit shtrihen në zonën kufitare, Kosovë-Shqipëri -Mal i Zi, në një sipërfaqe prej 50 kilometrash katrorë. Deri në shpërthimin e luftës së fundit, në Kosovë, këto bjeshkë shfrytëzoheshin për zhvillimin e blegtorisë. Duke qënë se gjatë luftës dhe pas saj, fondi i shtazëve u pakësua në mënyrë drastike, këto bjeshkë për shumë vjet mbetën të pashfrytëzuara. Gradualisht, u bë ndërtimi i tëbanave dhe tërheqja e serishme e isniqasve drejt këtyre majave. Shkrumbin e staneve të djegura e kanë shpërlarë shirat e tetë vjetëve pas luftës. Jeta tashmë po rikthehet në vazhdimësi dhe mbi rrënojat e staneve të vjetër, po ndertohen te rinj. Sepse, me të çel syri i pranverës, karvanet e bjeshkëtarëve do të kthehen në Roshkodol, serish.

 Ajete Beqiraj, Dojce Vele & Blue Sky