Durrësi i pasur dhe i varfër

Varfëri, uri, ftohtësi, egërsi e jetës është mbledhur në një siluetë të zhytur në errësirën e kësaj pjese të qytetit, pa drita, e cila përcjell heshtur njerëzit që ngarendin të shijojnë netët bregdetare, me shpresën se ndonjëri do të ndal shikimin edhe tek ajo, e cila me barkun bosh pret ndonjë lek që të blej të paktën një misër nga ato që piqen buzë rrugës. Është kjo Fatime Nebihu, 64 vjeç, e cila në pleqërinë e thellë shtrin dorën për lëmoshë.

“I kam vu tre kartona edhe jam ul. Do rri dhe një orë dhe dritë s´ka. S´po m´sheh njeri ketu me m´dhane ndonjë lek. Ja deri më tash kam vetëm 700 lekë! Kur s´ka kosovarë, dal e mbledh ndonjë kanaqe nëpër kosha dhe e shes që t´mbaj fëminë se s´mund ta mbys! Jetoj në një barakë me dy minera dërrase, nje dyshek. S´ka as dere. I kam vu një perde te madhe. Kam një vajzë të paralizuar qëkur ka lind dhe e mbyll me qelës. T´i ndihmoje Zoti ato qe m´ndihmojne mu!”

Fakti se Shqipëria është vendi më I varfër argumentohet me faktin se prodhimi i brendshëm bruto për frymë në këtë vend është shumë më i vogël se në vendet e tjera, ndërsa varfëria e madhe argumentohet me tregues të tjere si papunësia, emigrimi, korrupsioni, konsumi i ulët i prodhimeve, etj.-u pat thënë në seminarin „Varfëria në Shqipëri dhe masat për uljen e saj“, të mbajtur nga Bashkimi I Sindikatave të Pavarura të Shqipërisë në bashkëpunim me fondacionin gjerman „Fridrich Ebert Stiftung“. Ndërsa, sipas një anketimi të Institutit të Statistikave, shtresat më të varfëra në Shqipëri janë: familjet e mëdha dhe familjet e reja me fëmijë të vegjël; familjet me kryefamiljar të papunë; banorët e Zonave Rurale dhe banorët e Zonave Malore. Sipas këtij instituti, më se 90 për qind e emigrantëve pohojnë se shkak I largimit të tyre ishte varfëria. Shpirti tradicional i solidaritetit shpeshherë ndihmon që të tejkalohet varfëri e skajshme në mijëra familje shqiptare që jetojnë një jetë sa për të mbajtur frymen gjallë. Por, se një shpirt I tillë s´përgjigjet përherë dëshmon rasti I Fatime Nebihut.

„Një djalë që kisha m´u arratis në Greqi. Atje asht me gruan, me fëmijët e vet dhe s´po m´sheh me sy mua. Unë jam me vajzën e paralizuar. Po dal po lyp, gjithë beharin dhe I ruaj ato lek për dimer, që t`ha me vajzen. 80 mijë lekë marr pension për vajzën. Po kujt i del ajo? Ajo do bebelina se s´ngrehet fare. E mbylla me çelës dhe kam ardhë me lyp. Në oren 11-të do të ik, ta laj e ta shpërlaj, t´i jap me hangër, ta vë ne gjume dhe të shtrihem edhe vet. Çka me ba? Jeta është e vështirë!”

Aroma e detit, era e ngrohtë, malet e virgjëra e historia shekullore e Durrësit që tërheqin vizitorë nga mbarë bota, Fatimes nuk I japin asgjë më shumë veç ca lekëve të hedhur në prehër si lëmoshë. Dhe shkëlqimi i netëve durrsake shkon e mbytet në errësirën e trotuarit pa drita; aty ku varfëria është ulur këmbëkryq!

Ajete Beqiraj,Dojce Vele & Blue Sky