Zymer Lajci u rrit në kushte të vështira, meqë babai si anëtar I Ballit Kombtar mungonte me muaj të tërë. Nga qëndrimi në mot të lig dhe nënshtrimi ndaj torturave në burgjet e athershme, humbi shëndetin e pas pak edhe jetën. Prandaj, qysh si fëmijë,me të tre vëllëzirt e tij dhe nënën u desh të ekzistonin vet me shitjen e druve. Si I vogël,ëndërronte të ishte mjek. Por, mundësitë financiare ia kufizonin këtë, prandaj u desh të përcaktohej për drejtimin teknik. Ai,edhe sot kujton me dashuri kohën e rinisë, kur shkonte me bagëti dhe me barij e baresha luanin lojëra të ndryshme tradiconale.

"E gjithë rinia e fshatit ruanim bagetinë si një familje. Luanin bashkë Guxhë, Kut e Klicë, Guracak si dhe lojën me Rrasa, kur secili që nuk qëllonin cakun si ndëshkim duhej të merrnin tjetrin në shpinë. Në kohën kur conim bagëtinë për ujë në Lumbardh,laheshim edhe vet në dy grupe. Por, edhe pse grupi I vajzave laheshin menjëherë matanë dhe nuk kishin mbulojë tjetër vec gjetheve të verrave, ne nuk I cenuam kurrë. S'te shkonte as mendja se për ne ato ishin të paprekshme, pothuaj të shejta!"

Atëbotë, Zymer Lajci me 17 vjet ishte kryetar i rinisë së fshatit. Me 18 vjet u bë anëtar i Komitetit të rinisë për 6 fshatra. Por, nën këtë hije ai vepronte ilegalisht në njohjen e flamurit kombtar. Një ditë, edhe në njërin prej pishave shtatlarta të Rugovës valoi flamuri kuq e zi, të cilit shumëkush s'ia njihte imazhin. Që të mos pësonte i gjithë fshati, u deklarua se ai e kishte vënë. Pasojat vazhduan edhe pas vitit 1968, kur pas protestash të shumta u lejua flamuri shqiptar. Si pasojë, lindi nevoja që të braktiste vendin. Migrimi në Gjermani ishte rast ideal,meqë ky vend perëndimor kërkonte fuqi punëtore. Por, me 14 qershor të vitit 1969, jeta e tij pësoi një kthesë të papritur. Derisa po punonte në hapjen e rrugës për kuaj, shpërtheu eksplozivi-mbeturinë e Luftës së Dytë Botërore ku pësoi lëndime të rënda në sy. Pas intervenimesh të pasuksesshme kirurgjike në Prishtinë dhe ne Beograd, mbet I verbër qind per qind. Jeta e tij krejt papritur u mbulua me gunën e zezë. Por, se edhe në errësirë jeta vazhdon dhe se studimi është i mundur edhe pa sy, dëshmon vullneti I tij I pathyer:

 "Në fillim më dukej e pamundur të pajtohem me fatin.Kur u hap Shoqata për Përsona të Verbër dhe me të parë të dobsuar, shkova.Pashë se duhej të mësonim shkrim lexim me gishtrinj.Si mund të mësoja kur isha mësuar me sy? Mendova, se s'ia dal kurrë. Mirëpo, për një kohë të shkurtër arrita jo vetëm të mësoj shkrim-lexim,por edhe të jem referent e edukator dhe t'i aftësoja të verbërit e të katër komunave: Pejë,Deçan,Klinë dhe Istog-thote Zymer Lajçi-63 vjeç nga fshati Shtupeq I Rugoves,me banim ne Pejë.

Zymer Lajci, në fatkeqesine e tij nuk ishte vetëm.Ai tashmë kishte një të dytë me të cilen kishte lidhur fatin dhe ndjente përgjegjësi.Dikë të dashur, të cilën nuk donte ta tërhiqte pas vetes në fatkeqësi!

"Kur më ndodhi fatkeqsia, isha I fejuar-fillon ai refimin e tij,duke hapur kapakun e orës së dorës dhe me gishterinj mat kohën-U deshtëm vet! Ajo ishte e bukur, e gjatë, flokët deri në bel. I vetdishëm se s'jam si kam qënë, e thirra mikun dhe I thashë: "Gjërat kanë ndryshuar.Tash mundesh me ma dhanë robin o me ma ndalë".Nuk me nxori xhevap! Mora manjetofonin dhe shkova vet te miqtë. Të gjithë më thoshin se cdo gjë do të jetë si më parë. Kërkova të flas me vajzën. Ishin shpi e madhe.Ju thashë prapë se jam invalid dhe pse pata une fatkeqësi, s'duhet të keni edhe ju. Por, edhe pse të gjithë më thoshin se asgjë s'kish ndryshuar, une kërkova të flas me vajzën. Ia hapa të gjitha mundësite, duke ia kujtuar veshtirësite të cilat e prisnin gjatë jetës. I thashë se je e lirë me u martue tjetërkund. Të gjithë qajshin. Me pyeti cka kishe veprue ti ne vendin tim? Me hodhi në pozitë të rëndë.Une mashkull jam vet, po femrat janë ma t'forta! I thashë se t'kisha lirue. Por,ajo kish vendos. "E pra unë du me t'martue. Po mos t'njihsha,ndoshta kisha pas dyshim.Por,tash s'me kthen asnjëri kunder teje. Kjo që t'ka ndodhë ty m'ka ndodh edhe mua. Jo pa sy, por po t'kishe mbet I gjymtë unë kisha pas me t'marrë". Atëherë kemi nda ditën ë martesës. E mora me dasem të madhe. Të gjithë më kishin rrethue, por une isha mbyll në botën time. Kur dëgjova tupanat, qava si fëmijë"

Momente të tilla do të vinin e do të iknin gjatë 36 vjetve të zhytura në errësirën e verbërisë. Por, bashkëshortja e tij bëri që verbëria të ishte fundi i fatkeqësisë së tij. Ajo i qendroi pranë në të mirë e në të keqe,se edhe pse lumturia e tyre kishte cmim të shtrenjt dashuria ishte më e fortë se cdo gjë. 

Dhe, përkrah pohimit të sinqertë se "ajo ka vuajtur shumë me punë e me fëmijë", ata kishin një martesë shumë të lumtur.

Zymer Lajci mbeti në Shoqaten nderkomunale për të Verbër dhe me të Parë të Dobsuar deri në vitin 1990.Pas kësaj vjen shkëputja dhe izolimi nga okupimi I regjimit serb. Pas luftës së vitit '98, Zymeri rithemelon Shoqatën Ndërkomunale për të Verbër, duke marrë rolin e mbikëqyrësit. Më vonë rithemelohet edhe shoqata e Invalidëve dhe Viktimave Civile të Luftës për katër komuna ku njezërit do të zgjidhet kryetar i shoqatës. Deri në vitin 2003 pat përkrahjen e komunës së Istogut. Të komunes së Pejës deri në vitin 2004,përderisa mbështetja nga Decani dhe Klina mungoi-thote ai. Por shoqata vazhdoi të mbëshetet nga kompani e afaristë vullnetmirë.  Ai vazhdon të bëjë për shoqërinë pa pyetur, sa ben ajo për të? Se, ai është shembulli më i mirë se si njeriu duhet mbijetuar fatkeqësitë!

Ajete Beqiraj, ZËRI javor