Pas luftës së vitit ‘99, në Pushimoren e Fëmijëve në perëndim të Deçanit, u përqëndrua Shtabi I Përgjithshëm I batalionit Jug-Perëndim I Dërgatës Ushtarake “Aquila”, të udhëhequr nga italianët. Ky kamp I cili vazhdon të njihet si “Kampi Sparta”, është shtab I përgjithshem I pjesës më të madhe të ushtarëve që veprojnë në fushën e  përgjegjësisë së ”Aquila”-s.

" Siguri, paqe dhe liri e lëvizjes për të gjitha komuntitetet që jetojnë në Kosovë"- është misioni I paqeruajtësve të KFOR-it e veçanërisht qëllimi i regjimentit “Granatierët e Sardenjës”, I zbarkuar në Kosovë me 25 korrik të vitit 2006, nën komandën e komandantit, Atilio Monaco. Ky regjiment I lavdishëm, vjen nga “Regjimenti I Rojave”, I themeluar me 18 prill të vitit 1659.  Kanë kaluar 347 vjet, qëkur Granatierët shkruajnë faqe të vazhdueshme në faqet e historisë së Italisë, me veprat heroike dhe pjesëmarrjen në beteja. Ndërsa, rajoni më I madh dhe më I rëndësishëm në të cilin shërben ky regjiment është Ballkani.

Dikur, në secilën kompani të këtij regjimenti, në krye të armatës vëheshin nga gjashtë ushtarë të zgjedhur për pamje fizike dhe guxim, të cilët kishin për detyrë të hedhnin granata në vijat e armikut. Granata atëbote konsiderohej  si një armë e vecantë, pandaj edhe duhej të hidhej nga ushtarë të vecantë: nga Granatierët!

Komandanti batalionit “Asseta”, Massimo Siragussa, dëshmon se kjo traditë është bartur deri në ditët tona:

 “Karakteristika e parë që duhet të plotësojnë ushtarët për të qënë ushtarë të regjimentit,”Granatierët e Sardenjës”, është gjatësia minimale 1 metër e 85 cm. Kjo karakteristikë vjen nga tradita e vitit Atilio Monaco gjatë marrjes së komandës për gjashtë muajt e ardhshëm 1859, kur Granatierët vëheshin në vijën e parë të frontit për t’I hedhur armikut bomba dore, prej ku rrjedh edhe emri Granatierë.”

Kanë kaluar 347 vjet, qëkur granatierët shkruajnë faqe të vazhdueshme në faqet e historisë së Italisë, me veprat heroike dhe  pjesëmarrjen në cdo betejë.

Për misionet e fundit të paqes, njofton komandanti i bataljonit, Massimo Siragusa:

“Në të kaluarën, Granatierët ishin të inkuadruar në missione të ndryshme të paqes, si: në Somali, në Shqipëri, në Bosnjë, si dhe një grup I madh I Granatierëve ishte në Irak poashtu. Mirëpo, rajoni më I madh dhe më I rëndësishëm në të cilin shërbejnë Granatierët është Ballkani. Ndërsa, në Kosovë është hera e parë që I gjithë regjimenti vjen me shërbim”.

Në Itali, Regjimenti I pareë “Granatierët e Sardenjës”, në vitin 1993, ishte I involvuar në operacionet e ashtuquajtura “Domi”, që kishin për qëllim luftimin e terrorizmit përmes aktiviteteve vëshguese në pika të ndjeshme. Ky operacion filloi nënëntor të vitit 2001, pak ditë pas sulmit të Kullave Binjake në Nju Jork, në dhe përfundoi në korrik të vitit 2006. Prej aty, Granatierët e Sardenjës, me 50 për qind të ushtrisë së tyre, zbarkojnë në Kosovë me operacionin “Joint Enterprise”.

Misioni për Regjimentin e Parë në Kosovë, është të realizojnë një zhvillim të sigurt në bashkëpunim me organizatat ndërkombtare dhe administratën lokale, me qëllim që të luftojnë cdo lloj dhune apo mosrespektim ligji.

“Krijimi I një ambienti të qetë dhe te sigurt si dhe garantimi I një ambienti të qete për të gjitha komunitetet e këtushme. Ky është qëllimi I KFOR-it e vecanërisht I qëllimi regjimentit “Granatierët e Sardenjës”.

Që nga viti i largët 1786, kur edhe u krijuan grupet e para muzikore, muzika regjimentale për Granatierët, ishte gjithnjë në rend të parë. Duke iu falenderuar kësaj tradite shekullore, po e njëjta ka ditur t’i përshtatet edhe skenës moderne muzikore, pa humbur stilin dhe formën e cila gjithnjë karakterizoi origjinalitetin e Granatierëve; një atmosferë e cila arrinë të bashkoje stilin artistik dhe atë ushtarak, duke iu falenderuar ceremonive dhe sjelljeve formale.

Grupi kryen shërbime muzikore si në kryeqytet ashtu edhe në mbarë vendin në raste të ndërrimit të rojeve pranë ndërtesës së Kryetarit të Republikës, me rastin e vizitave të kryetarëve të shteteve të  jashtme,  në ndeshjet      sportive ndërkombëtare dhe, në manifestimet ushtarake  dhe civile. 

Grupi manovrues “Aquila”, themeloi figurën  operative në dispozicion të Task Forcës Shumëkombëshe apo Dërgatës Ushtarake Shumëkombëshe-Perëndim. Ajo është përgjegjëse për Pejën, Decanin, Gjakovën, Klinën dhe Istogun me një sipërfaqe prej 1856 kilometra katrorë. Aktualisht, kjo njësi bazohet nëOrkestra e Regjimentit të I-rë Regjimentin 1-rë “Granatierët e Sardenjës”, I cili ka marrë përsipër drejtimin e “Aquila”-s me 26 korrik dhe është prezente në këtë fushë me rreth 50 % të personelit të përgjithshëm.

Massimo Siragusa, 39 vjecar nga Sicilia, me 4 vjet studimi në akademinë ushtarake dhe me një përvojë pune në poste të ndryshme brënda regjimentit të parë tash është në krye të këtij batalioni, njësitë e të cilit janë të përqëndruara në pjesën jugperëndimore të Kosovës, me qëllim që të garantojnë siguirinë, paqen dhe lëvizjen e lirë për të gjitha komunitetet e këtushme.

Granatierët e Regjimentit të I-rë, konsiderohen ushtarë të shkëlqyer. Ata, që prej vitit 1902, kanë kazermat në Romë, ku përkrah ushtrimeve dhe aktiviteteve të zakonshme operative, bëjnë roje nderi në organe të larta si dhe në raste të vizitave zyrtare të shefave të shteteve të jashtme, në Itali. Njëri ndër ushtarët e ketij regjimenti, që para pesë muajsh ka ardhur me shërbim në Kosovë është oficeri Andrea Paljaroli, 31            vjec, I cili  vjen nga fshati Orvieto I Romës.   Ai vjen për herë të dytë në Kosovë, por me një qëllim të njëjtë: që të sigurojë një jetë të qetë për popullatën e këtushme. Përkrah bindjes se Kosova është në një situatë e ndjeshme parastatusore, ai thotë se në popullin shqiptar ka gjetur shumëcka të përbashkët me popullin Italian e mbi të gjitha, vullnetin për të jetuar në paqe dhe në miqësi!

Andrea, në Itali nuk ka lënë vetëm familjen e tij por edhe të dashurën. Por, shërbimi me përkushtim në këtë vend të vogël me probleme të mëdha, e bën që të harrojë edhe veten.

“Të t’them të drejtën, nuk më mbetet shumë kohë për të menduar. Kur telefonoj në mbrëmje, e ndjej sa thellë më mungojnë. Por, kontaktet me popullatën e këtushme dhe me ushtarët e mi në një moment kaq të vecantë, më bëjnë të tejkaloj të gjitha. Pra, në të tilla raste, punoj shumë!”

Kjo njësi e unjisuar dhe e koordinuar mirë, me kulturë profesionale, me diciplinë dhe vendosmëri të fituar gjatë punës së përditshme dhe me një aftësi për t’iu përgjigjur me shkathtësi situatave të paparashikuara, bën që garda e vjetër të jetë një njësi e gatshme për të përballuar cdo situate krize.

Komandanti Massimo Siragussa thotë se vet prezenca e tyre nëpër zona urbane dhe rurale, nëpër rrugë kryesore dhe locale, orë e cast pranë komunitetit dhe pjesë e tij, dëshmon se ata kanë arritur qëllimin e tyre.

“Unë jam një komandant operativ. Pikërisht për këtë, më duhet të jem në kontakt me njerëzit për të ditur cfarë mendojne përfaqësuesit e organizatave me të cilat bashkëpunoj. Sepse, vetëm duke ditur se cfarë mendojnë ose çfarë iu nevojitet, unë mund të jap urdhëra të duhur dhe mund të kem bashkëpunim të mirë. Nën komandën time janë kompani operative. Dhe, për të   udhëhequr     dhe dhënë urdhëra njëkohësisht, duhet të jem përjashta që të shohë se si punojnë dhe si veprojnë ushtarët e mi. Po të kenë probleme, unë jam aty që t’I zgjidh dhe të mos lejojë që të përsëriten. Kur jam në zyrë, mund të flas vetëm me lapsin dhe me letrat, por kur jam jashtë unë flas me ushtarët e mi dhe me popullatën e këtushme. Kjo më bën të lumtur dhe kjo poashtu është edhe mënyra më e mirë për të kryer" shërbimin si komandant në Kosovë!”                                                                                                                     Regjimenti i Pare", në bazën e tyre në Romë

Kontributi i ushtarëve të KFOR-it është një kontribut I qetë dhe vazhdueshëm. Prezenca e tyre ofron siguri në popull dhe I inkurajon ata në zhvillimin e aktiviteteve, sepse ata janë të vetdishëm se kjo forcë ndërkombtare është këtu që t’i sigurojë ata, që t’I mbrojë dhe mbështes në projektet e tyre.

Lejtnanti 28 vjecar, Carmine Maccanico, nga rrethina e Napolit vjen për herë të parë me shërbim në Kosovë. Ai është I kenaqur pse sa herë me patrullat e tij del në terren me patrullat e tij, kupton se sa madhështore është që t’I shërbesh një populli të dëshiruar lirisë dhe paqes. 

“Sa herë kalojmë rrugës na përshëndesin të gjithë. Ata tashmë jo vetëm e kuptojnë, por kanë një përshtypje të mirë për misionin tonë”.

Granatierët e Sardenjës” nuk janë organizatë joqeveritare e as organizate humanitare, që është këtu për të ofruar ndihmë materjale, sic mendojnë shumica. Ata janë këtu, që të mbrojnë popullin dhe të garantojnë sigurinë. Por, përgjatë aksioneve operative nëpër fshatra të fushës së tyre të përgjegjësisë, ushtarët e regjimentit “Granatierët e Sardenjës”, shpërndajnë edhe të mira materjale të cilat I kanë mbledhur me vetkontribut. “Nga zemra italiane”!-thotë komandanti Massimo Siragussa.

“Kur ushtarët e mi shkojnë me pushime në shtëpi, ata thjesht “nga zemra italiane”, grumbullojnë veshmbathje nga familjet dhe farefisi, që kur të kthehen në Kosovë, përgjate aksioneve operative nëpër fshatra, të mund t’I shpërndajnë këto gjëra nëpër familjet që kanë nevojë. Mirëpo, këto ndihma shpeshherë  gjatë një debati me qytetarët  intepretohen si donancione të organizatave humanitare dhe jo vetkontribut I ushtarëve të mi. Dhe, unë nuk dua që të ndodh kështu, sepse detyra e Granatierëve nuk është kjo. Granatierët janë këtu për të ofruar siguri. Por, në të njëjtën kohë ata mbështesin njerëzit, me dëshirën që pas largimit prej Kosovës, ky popull t’I kujtojë si miq të tyre”.  

Karmine Macanico, konfirmon atë që thotë komandanti I tij:         Komandanti Siragussa(majtas) dhe kryetari Selmanaj(djathtas)

“Ne jemi këtu për të dhënë siguri, qetësi dhe paqe, por nuk jemi organizatë humanitare. Ne marrim gjërat tona dhe iu sjellim popullatës locale, sepse në këtë moment ne jemi pjesë e tyre dhe këta njerëz neve do të na kujtojnë si njerëz që bashkëndjejmë dhe brengosemi për ta”.

Enrico Inkoronato është 27 vjecar, I lindur në Napoli dhe me banim në Romë. Atë e gjejmë në pikën e kontrollit ku ndahen rrugët për manastir dhe për në kampin “Sparta”. Ai që me ceremoninë simbolike të ngritjes së flamurit, në orën 7-të, ka filluar aktivitetet. Pyetja në ishte dashuruar ende në ndonjë kosovare, ishte më se e gabuar, sepse Enrike pas dy muajsh do të martohet me të zgjedhurën e tij, në Itali.

“Më mungon mjaft e fejuara ime! Në internet nuk flasi,sepse punojmë në kohë të ndryshme dhe nuk na përputhen oraret. Por, ne kemi të drejtë të shkojmë në Itali, për cdo dy muaj”.

“Kampi Sparta”, në të cilin veprojnë ushtarët e këtij regjimenti, ka një ambient të rehatshëm. Aty ka fusha të logjistikës, parkingje për automjetet ushtarake si dhe zona aterimi për helikopterë. Ndërsa, për kohën e lirë, ushtarët kanë në dispozicion fusha sportive, kafeterinë, restoran-picerinë, si dhe një dycan me të mira te ndryshme materjale. Pra, “Kampi Sparta” apo ish Pushimorja e Fëmijëve në Decan, nuk është vetëm një qendër ku organizohet mbrojtja dhe siguria, por është edhe një ambient që ofron rehati për ushtarët që përkujdesen për sigurinë dhe mirëqënjen e popullatës së këtushme.

Aktivitetet e ditës së sotme, kanë pushuar me uljen e flamurit. Edhe zhurma e makinave dhe e helikopterëve është zbehur, dhe nata ka mbledhur ushtarët në shtab. Disa prej tyre përshëndesin njëzëri me një “Buona Sera” të këndshme. Ca të tjerë, na shërbejnë me kafe të ngrohtë pranë vatrës së ndezur ne agjkun e hapur, prej ku kohë pas kohe shkëputen shkëndija të zjarrta. Boria që I thërret për darkë, dëgjohet që nga larg.

Regjimenti i lavdishëm Italian, Granatierët e Sardenjës I cili përfaqëson njësinë më të vjetër të armatës italiane, do t’I kthehet bazës së tyre në Romë, në janar të vitit 2007. Komandanti Siragusa, me vete do të marrë kujtime të bukura nga Kosova!

“Kur të largohem prej Kosovës, sigurisht që me vete do të marr kujtime të bukura. Gjashtë muaj në një vend kaqë të vecantë, në shërbim të  një rajoni, të një populli, përbëjnë një përiudhë të papërsëritshme të jetës sime. Sepse, eksperienca e pjekur në këtë pozitë, në këtë situatë, me këta njerëz, duke përshirë edhe qëndrimin me granatieret natë e ditë, është dicka që s’ka ndodhur deri më tani. Dhe, kjo eksperiencë operative me një përgjegjësi të përbashkët, përbën një kohë të papërsëritshme”.

 Ndërsa, mesazhi për popullatën e këtushme është besimi në  vetvete para shpresës në ndihmën e të tjerëve.

“Mesazhi të cilin dua t’ua përcjell është besimi në vetvete dhe në njëri-tjetrin. Sepse, ka shumë premtime për zgjedhjen e këtyre problemeve, por zgjidhja e vërtet është tek vet popullata. Dhe në këtë rast, le të besojnë në forcat e veta më parë se të shpresojnë në ndihmën që mund të arrijë”.                                     Batalioni "Asseta"gjatë dorëzimit të komandës  

Ajete Beqiraj, Dojce vele & Radio Kosova