Kaloj rrethin e formuar nga ndërtesat madhështore të Operës,Teatrit Kombtar,Tirana International...Shikoj si gjithnjë drejt rrugës së Bulevardit veshur nga te dyja anët me kurorat e dendura të drunjve,në ballë te së cilës ngrihet shtatorja e Skënderbeut,qëndrimi krenar i së cilës identifikon pafjalë përiudhën më të lavdishme të historisë sonë kombtare. Drita e llambave të rrugës më përcjell edhe përgjatë "Rrugës së Dibrës" ku jetonin dy artistët e përmes grilave të oborrit, një kokë e zeze qeni më uron Mirëseardhje. Edhe macja laroshe hidhet përreth vazove të mëdha me lulet që përbënin një kopsht të tërë. Terrasa e pushtuar nga gjelbërimi, për një çast të bën të mendosh se një copë parajse është shkëputur nga qielli dhe ka rënë mu këtu. Por, salloni me shije të hollë, muri me piktura,  rafti plot librash, një aromë arti në çdo skutë, të zbret serish në tokë, duke të kujtuar se kjo është vetëm një shtëpi tiranase në gjirin e së cilës kanë folenë dy artistë.  Ishin këta,çifti-Natasha Lako dhe Mevlan Shanaj,të cilët i mbajnë dyert hapur për të gjithë miqtë e dashamirët e kësaj radhe,edhe për një copë Kosove e cila ishte aty nga dëshira e çiltër të mësonte më shumë dhe t'i përhapte ato, për të gjithë ata që ishin të etshëm të dinin më shumë. Sepse, sot ishin kufijtë e hapur dhe nuk na pengonte më asgjë të njihnim figurat që nderojnë kombin.T'i njohim nga afër, t'iu flasim, t'i prekim, sepse deri dje me të drejtë ata për ne ishin të paprekshëm...Hyjnor!

"Më pëlqen të takohem me njerëz. Më pëlqen t'i ftoj në shtëpi të afërmit, shokët, njerëzit që i kam për zemër, e edhe ata qe nuk i njoh shumë por që kam dëshirë t'i ftoj. Nuk është se më pëlqen të shtroj darka, por thjesht për muhabet. Nuk është as ajo se e kam pasion të madh të gatuaj. E kam me kapriçio! Bile edhe ju them se mos prisni se do bëj ndonjë gjë të madhe. Por, thjesht dua t'iu kem pranë. Bile tash i kam rralluar ëmbëlsirat se nuk e ruaj dot linjën! Më parë e kisha pasion të gatuaja ëmbëlsira, por të cilat nuk i provoja pa e ftuar dikë ta provojmë bashkë. Sa herë i kam bërë ndonjë provë, sa herë e kam vënë veten në punë më shumë se zakonisht,kam dëshiruar ta ndaj me të tjerët"-flet Natasha, me thjeshtësinë e njeriut të dëshiruar afërsisë së njerëzve.

Natasha dhe Mevlani, një shkrimtare me zë dhe një artist-regjisor, jo vetëm që lidhen fatin në një kurorë, por poaq ngusht gërshetuan edhe degët e artit. Mirëpo, edhe pse nuk janë të vetmit artistë të cilët përkrah familjes  lanë gjurmë të ndritura në historinë e letërsisë dhe të kinematografisë shqiptare, ata janë ndër të rrallët ku asnjeri nuk mbeti nën hijen e tjetrit, por secili eci drejt jetës me trofeun e vet. Dhe, kjo është e veçanta e këtij çifti. Mirëpo, kur pyesim Mevlanin për bashkëshortësinë në mes dy artistëve,ai pergjigjet me modesti:

"Si e të gjithë njerëzve të tjerë. Veçse zihemi më shumë,s epse kemi për se zihemi meqë punojmë bashkë. Një konflikt më shumë, do të thoja! Por,mbi të gjitha ne jemi dy shokë të mirë. Dy krijues që kemi provokuar njeri-tjetrin në krijmtari!"

Mevlan Shanaj,ai artist i madh i Kinostudios së dikurshme "Shqipëria e Re",ky regjisor me nam i kinematografisë së sotme,në familje është bashkëshorti më modest në botë.Ai na shërben me pemë e ëmbëlsirë.Ai përkujdeset edhe për dy kafshët e adhuruara shtëpiake,qenin dhe macen,të cilët nga mungesa disa ditore e çiftit ishin mërzitur vetëm.Dhe krejt në fund,fare qetë terhiqet në dhomën e tij të punës.

Ndërsa, Natasha në këtë pyetje përgjigjet me të qeshur:

"Pothuaj kam harruar kur jam martuar! Herë-herë themi me shaka, se mos jemi ndër ata të fejuarit e përjetshëm që në djep. Mendoj se ne na ka ndihmuar martesa, edhe pse po të jetë për Mevlanin, unë i them se na ka penguar. Sepse duke qenë krijues, ne jemi egoist në punën tonë. Prandaj, është e vështirë të jenë dy krijues bashkë. Por, nga ana tjetër, martesa ka edhe të mirat e veta. Sepse, kuptohet, siç thotë populli "Rrokulliset tengjerja dhe gjen kapakun". Edhe ne kështu e gjetëm njeri-tjetrin. Mirëpo, meqë ne kemi qenë shokë, unë akoma nuk e them dot siç thonë disa 'burri im'. Sepse, për mua mjafton të them-Mevlani dhe ai të thotë-Natasha. Ndoshta kjo është personale, por përse edhe mos ta them? Se, po të ishte Mevlani ndonjë ingjinjer elektrik, edhe pse mund të ishte i shkëlqyer në profesionin e vet dhe poashtu  lexues edhe kritik i mirë, kur mendoj që unë s'marr vesh fare nga ato, më duket se nuk do kisha as objekt bisede me të. Por, këtu do ishte faji im, sepse unë nuk jam aq erudite sa të dija edhe vet ato që di ai. Ndërsa, fusha e artit dhe e kulturës është aq afër me njëra-tjetrën dhe aq prezente për të gjithë, sa që shumica e njerëzve që njihen do të bisedojnë kryesisht rreth kësaj teme. Ështe fusha më e zakonshme e bisedës!"

Shume libra të Natashës dhe shumë role të Mevlanit, lanë një shkëndijë të artë në artin shqiptar. Por, projektet e realizuara bashkë, skenariste-regjisor, të cilat sollën në ekran fytyrën e kohës janë dëshmia më e mirë se ky është një bashkim fuqishë intelektuale i cili po shënon një pjesë të historisë sonë me penën e butë e njëkohësisht më të fuqishmen: penën e artit. Triumfi i parë i këtij bashkimi fatlum ishte filmi "Fletë të bardha", për të cilin atëbote çifti ishte mjaft i rrezikuar. Ndërsa, suksesi më i ri për të cilin u fol shumë gjithandej është filmi "Lule të kuqe-lule të zeza". Por, jo edhe i fundit! Sepse, ata kanë në dorë edhe projekte të tjera. E edhe s'ka si të jetë ndryshe, kur siç thotë Mevlani: "Familja jonë është një familje që merret me diskutime të pandërprera krijuese!"

Ajete Beqiraj, Pavaresia