Dhe,pashë edhe me shumë se prita: pashë se si gjykonte botën krimineli!

Aty, si në një shirit filmi m´u shfaq parasysh gjithe llahtari i terrorit të përgjakshëm. Zëri i tij më solli klithmat e tmerrshme të të gjithë të masakruarve në mënyrën më mizore. M’u paraftyruan trupat e tyre të hedhur si lecka të vjetra, apo të varrosur kushedi se ku? Por,në fytyrën e të ulurit në bankën e zezë nuk pashë asnjë shenjë pendese. Perkundrazi! Ai shkëlqente në qeshjen plot ironi. Edhe kokën mbante lart, pa iu turpëruar vulës së turpit; vulës  së gjakut! Dhe, gulqonte bisha. Edhe i lidhur në pranga gulçonte dhe me gjuhën e gjarpërit, serish tentonte ta helmonte botën. Atë botë, së cilës vetëm gjenocidi ndaj shqiptarëve  ia hapi sytë. Dhe, zëri i  saj i ngritur kundër tij nuk ishte këmbanë kobzezë që po ia paralajmëronte fundin, se ai ende besonte fort në maskën e tij tashmë të grisur.Për atë e tëra ishte një melodi që ia përkundte gjumin, se vetëm paturpësia e tij nuk paska kufi!

E përse jo?!

Ai është i vetëdijshëm, se më e keqja që mund t’i ndodh është burgimi i përjetshëm. Dhe ajo nuk dhemb, sa do të dhëmbte mbytja e masakrimi, varja apo plumbi...Nuk dhëmb sa shpirti i mijera  njerëzve që ua cungoi gëzimin e jetës. Atë nuk e rëndon sija e nuseve as lotët e jetimave. Ai nuk e ndjen shkrumbin e nënave zemërplasura  se ai nuk ka zemër. Ai nuk është njeri! C’rëndësi kanë gishtrinjtë e gjallë e të vdekur,kocka e hije që drejtohen drejt atij që ua solli mortjen? Ai nuk do ti shohë, se është më i verbër se të verbërit. Se,atij ia ka zënë sytë gjaku njerëzve të pafajshëm! Cfarë rëndësie kanë gjithë njerëzit që duan ta vrasin çdo ditë nga një herë, nga njëmijë herë,derisa të shpaguajnë çdo jetë me jetë? Asnjë krim, nuk paska qenë aq i rëndë sa t’ia cungojë të drejtën për të jetuar. Le të dëshirojnë të ia derdhin gjakun,t ia rrjepin lëkurën,t´´ia shkoqin mishin, t´ia nxjerrin mushkëritë…Le të kërkojnë hakmarrje për jetët e pa jetuara. Asnjë nga jetët e varura në shpirtin meskin nuk e vlen çmimin e jetës së tij. Se, përkrah të gjithave ai do të jetojë! Dhe sigurisht, jo në ndonjërin nga burgjet e çelbura të Serbisë ku u dergjën e po dergjen shqiptarët në vazhdimësi. Atij nuk do t’i shqiptohet dënimi i popullit as i Zotit,se kësaj i thonë drejtësi e shekullit modern. Burgimi i përjetshëm do të duhet të jetë mehlem për plagët tona, edhe kur miliona vjet burgim e mijëra vdekje të tij, nuk do ta kthejnë dritën e shuar në sytë e kaq njerëzve të dëshiruar aq shumë lirisë...Jetës!

Ai do të jetojë!!!

Do të jetojë, apo do të ekzistojë si një lugat mes njerëzve,derisa një ditë të gëdhijë i ngulfatur  nga pesha e mallkimeve!

Ajete Sh. Beqiraj,Bota sot