Një klimë e tillë armiçesie po mbretëronte edhe në Deçanin e paszgjedhjeve, qoftë në familje, rrugë apo kafene. Pas rënjes se LDK-së ne zgjedhjet e fundit, simpatizantët e AAK-se silleshin si zotër të vegjël në tokë sikur me fitoren e kësaj partie edhe Kosova fitoi Pavaresine.  E gjithë kjo i shembëllentë një komeide e dy muaj pas zgjedhjeve, u shndërrua në një tragjedi, kur në atentatin në shenjestër të të cilit ishte Tahir Zemaj dhe djali i tij Enisi, u përfshi edhe kryetari i FR të Degës së LDK-së në Deçan, Hasan Zemaj. Por, atëherë kur vajtonte mbarë Kosova, individë të kësaj partie të verbuar nga bindjet politike, të humbur në injorancën e tyre ngrehnin dolli. Vrasin apo i gëzohen vrasjes së shqiptarit të partis tjetër, ka fare pak rëndësi. Të tillët sikur nuk arinë të kuptojnë se partia nuk është kandar me të cilin maten vlerat në shoqëri. Se ata që i duhen Kosovës  janë njerëzit që po vriten se dija dhe guximi i tyre armicve tanë po ua verbon sytë!

Atentat. Serish atentat. Dhe prapë shënjestra-LDK-ja!

Vrasje e trefishtë e komandantit trim,e kryetarit njerezor,e studentit te ri  ne nje prite tradhtare ashtu sic dine vetem te pazotet. Krim nga kriminel qyqar, të cilët guxojnë të ballafaqohen me trimat por te fshehur pas maskave vrasin në prita. Edhe tri plage ne shtatin e Kosovës...E populli qëndron duarlidhur, në pamundesi t’i nxjerrim kriminelet para drejtesisë! Forcat e sigurisë që na kanë vërshuar, kushedi për se, janë vetem dekor i rrugëve e i institucioneve ndonëse jemi të vetdishëm se në një vend sa Kosova kushdo që ka një grime pushtet do mund të gjënte kriminelët. Ndërkombëtaret mbahen fort pas parullave të zbrazta për një Kosovë të lirë, ndërsa  në gji të kësaj lirie vriten bijtë më të mirë. Na flasin për sigurinë, edhe atëherë kur në mes të qytetit kryhen vrasje kaq çnjerëzore dhe mbesin mister. Na flasin për tërësinë e Kosovës “një dhe të pandare” përderisa qyteti i Mitrovicës mbahet i përgjysmuar. Për "paqen dhe stabilitetin” derisa para syve të ushtarëve paqeruajtës vriten vlerat e luftës-paqja që po mundohemi ta ndërtojme...Hovi i rinisë, në shpatullat e së cilës ka varur shpresat i gjithë kombi!

Në dheun tonë krimi po lëshon rrënjë!

 E krerët tanë, në vend se të bashkohen për të çrrënjosur farën e keqe, akuzohen mes vete. Armiku është përbrënda nesh dhe kur dy njerëz grinden, i treti edhe të vret. Ne kemi gjarpërin në gji! Po mos të harronim këtë fakt do ta dinim se partitë, aty ku nuk ka vetëdie për sistemin shumëpartiak, janë veçse një thikë mes popullit. Apo, po të mbaheshin fort për njeri tjetrin, nuk do të kishin nevojë për reklama e blerje votash, se populli do ta dinte vetë rrugën e tij. Po të ishin më syqelë, tashmë do ta kishin arritur synimin dhe sot do të ishin ballhapur para popullit që ua besoi votën. Se, ky populli nuk është me i pa dije sa të vrapoje verbërisht pas krerëve sikur bagëtite. Ai është ngopur me fjalë. Do një të thënë e një të bere, një rrugë të qartë se është lodhur nga udhëkryqet. Një pushtet që nuk nxit ndarje e përqarje, por që di t’a bashkojë popullin në një sepse më parë se të jemi të një partie, jemi të një gjaku; të një barku!

Lufta e fundit në Kosovë, do të duhej të ishte mesim për ne. Llahtari që pamë me sytë tanë, do të duhej të na shërbente si mësim për jetën tonë, në mos si shembull edhe për gjeneratat që do të vinë. Do të duhej të na mesojë të jetojmë bashkë. Te na bindë se vëllai i fortë nuk do të thotë mbetje nën hijen të tij, por shpëtim për që të dy. Por jo! Lufta dogji edhe zemrat, por krimbin e xhelozisë nuk e cenoi. Pushtuesi i këtij funshekulli shkuli me rrënjë çdo gjë që patëm mbi dhe, por lakminë nuk mundi ta çrrënjosë. Ndjenjat e rrënjosura thellë në ne, na janë bërë sëmundje të cilat fryma e lirë i shndërroi në epidemi që po na helmojnë përditë. Edhe pas gati kater vjet lirie, nën kulmet tona vaj pas vaji e kuje pas kuje...E populli shikon me duar ne bri tek i vriten bijte ne prita! Shikon e loton me shpresat që po fiken përditë për një të ardhme të mbarë të Kosovës. Dhe, hesht e lengon, mes dhëmbjes së të sotmes dhe nën ethet e së nesërmes, kur dora e armiqve të lindur apo të shitur, do të shuajë dritën e mëndjeve të cilat do të duhej ta udhëhiqnin Kosovën drejt Pavarësisë. Serbia ka një betejë të vetme me një armik të hapur-shqiptaret e Kosovës, përderisa populli ynë krejt papritur është gjetur në një udhëkryq të përgjakshem i rrethuar nga armiq. Ata shfaqen gjithnjë përherë me maska të reja, por gjithnjë me të njëjtën shënjestër: figurat më të shquara të kombit tonë. Prandaj, zgjohuni! Pesha e përçarjes suaj po bie mbi supet e popullit dhe përderisa nuk flasim me një gjuhë, Kosovën do t’a pllakosin netët ogurzeza. Bashkohuni! Përderisa nuk bëhemi grusht, mallkimi i Zotit do të qëndroje mbi ne. Ai mallkim që vije nga jashtë apo nga kriminelët që kemi brënda, për fatkeqësine dhe turpin tonë. Te bashkohemi dhe te ngritemi të gjithë në këmbë, derisa të gjejmë: KUSH po tenton ta shemb Kosoven ende pa u rimëkëmbur mirë? PËRSE po na e vrasin lirinë, në themelet e të cilës bëmë fli bijtë dhe bijat më të mira të kombit? DERI KUR kur do të na i shembin shtyllat, do të na i këpusin gjymtyret?! Të gjithë të pyesim me një zë edhe miliona herë: “KUSH?”, ”PËRSE”?, ”DERI KUR?!!!”...Derisa trupat e martirizuar të Kolonel Zemajt, Hasanit dhe Enisit të ri, të mbesin viktimat e fundit të krimit të organizuar, në Kosovë!

Ajete  Beqiraj, Bota Sot